Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2008

Αυτές τις μέρες...

Αυτές τις μέρες που τα λαμπιόνια σε δρόμους και μπαλκόνια προσπαθούν να επιβάλουν χρώματα γιορτής.
Αυτές τις μέρες που οι ευχές δίνουν και παίρνουν σε ευρηματικότητα.
Αυτές τις μέρες που ακόμα προσπαθούμε να καταλάβουμε τι συνέβη τον τελευταίο καιρό σε σχολειά, δρόμους και πλατείες.
Αυτές ακριβώς τις μέρες
Οι βόμβες στην Παλαιστίνη σκοτώνουν μαζί με τους ανθρώπους και την ελπίδα για ειρήνη όπως και τόσες άλλες φορές.
Οι ανέστιοι κρυώνουν όπως και τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου.
Οι τρελοί παίρνουν τα ίδια φάρμακα και νιώθουν το ίδιο παρατημένοι μέσα στην εναλλαγή της βάρδιας.
Οι εξαρτημένοι ρισκάρουν τα ίδια 15-20 χρόνια φυλακή για να βρουν τη δόση τους.
Οι ξεριζωμένοι προσπαθούν ν’ απλώσουν καινούργιες ρίζες σε χώματα εχθρικά.
Οι αρμόδιοι, υπεύθυνοι, εντεταλμένοι, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι θα κάνουν μια παύση από τα καθήκοντα τους, όπως και όλο τον υπόλοιπο καιρό.
Αυτές ακριβώς τις μέρες ας κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για τους απελπισμένους, (όπως είπε κάποτε ο ποιητής) κάθε λογής απελπισίας.

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2008

29-12-08



Στο παιδί του χειμώνα που εν μέσω εορτών, γεννεθλιάζει, εγώ ένας απλός μεσολαβητής, ζητώ από τον Άη Βασίλη να το έχει πάντα χαρούμενο. Ολόκληρος Άγιος να βρει τον τρόπο, δουλειά του είναι.

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2008

Θεσσαλονίκη



Η πόλη μας είναι τυχερή που έχει ανθρώπους που τη γνωρίζουν καλά.

Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2008

Θεσσαλονίκη


07 Θεσσαλονίκη ΙΙ....

Κάτι μέρες όπως σήμερα είναι να την ερωτεύεσαι τη Θεσσαλονίκη. Τώρα χιονίζει και αύριο θα είναι ακόμα πιό όμορφη.

Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2008

Πονηρομαγειρέματα



Διάλογος: Γέμιση (κοτόπουλο,κάστανα,μανιτάρια,γραβιέρα,ρύζι,κουκουνάρια,κυδώνι,ξύσμα πορτοκαλιού κλπ) λέει χαμηλοφωνα -Τι σου κάνω μάνα μου? Η κολοκύθα απαντά λιγωμένα - Ααααχ με γεμίζεις!!!!!

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2008

Και του χρόνου με υγεία.


Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Όσοι είστε κοντά σε τζάκι απολαύστε το άκουσμα μαζί του. Εμείς οι λοιποί θα αρκεστούμε σε ότι έχουμε...

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2008

Αναστασίας της φαρμακολυτρίας

Εορτολόγιο Αναστασίας της φαρμακολυτρίας

Να χαίρονται που σ'αγαπούν και σ'έχουνε δική τους, για κόρη,μάνα,αδερφή,Βικτώρια και φίλο. Είν'η χαρά μισή-μισή κι η γνωριμιά τιμή τους.

Χρόνια καλά

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2008

Δίχως παρωπίδες.

Όλες αυτές τις "δύσκολες μέρες" βρήκα κείμενα διαμάντια,ένα απ'αυτά (του Μ.Χατζιδάκι)που έβαλα πριν λίγες μέρες, ένα της δικιάς μας της Αγγέλας με τίτλο "Μονόπρακτο σε χιλιάδες πράξεις", και 2 του Νίκου Δήμου (ένα παλιό και ένα καινούργιο) που τα δημοσιεύω σήμερα.Το κοινό μεταξύ τους είναι ότι βλέπουν τα πράγματα δίχως παρωπίδες.

ΠΟΥ ΜΕ ΒΙΑ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΗ ΓΗ... 24.11.1985

Όλοι είχαμε ακούσει, πως η βία φέρνει, βία — αλλά αυτές τις μέρες το ζήσαμε. Καταλάβαμε πως μπορεί ένας πυροβολισμός να φέρει μιαν εξέγερση.
Παράξενοι οι δρόμοι, της βίας. Από τους αλλοτριωμένους στους ελεύθερους. Από την εξουσία προς την αντιεξουσία. Γι' αυτό μια επανάσταση δεν είναι δράση. Είναι αντίδραση.
Και οι εφημερίδες — σκέτη ναυτία: "ΣΚΟΤΩΣΑΝ 15ΑΧΡΟΝΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ". Τι πλεονασμός! Κάθε δεκαπεντάχρονος είναι αναρχικός (αλίμονο αν δεν είναι!). Αυθόρμητη, καθαρή φύση.
Αλλά και κανένας δεκαπεντάχρονος δεν είναι συνειδητός και υπεύθυνος οπαδός του Μπλανκί η του Μπακούνιν. Ένα παιδί! Καθαρή φύση...
"Όμως η βία δεν ξεχωρίζει ποιότητες. Σκοτώνει. Έρχεται από το μηδέν και θέλει να μηδενίσει. Η βία μισεί το Είναι. Ο “νόμος και η τάξη” οδηγούν τελικά στους πιο εύτακτους, ασφαλείς και ήσυχους χώρους: τα κοιμητήρια.
Προσέξτε, προσέξτε καλά τους αναρχικούς. Είναι, το θερμόμετρο της κοινωνίας. Όταν αγανακτούν, σημαίνει πως η “νόμιμη” βία έχει ξεπεράσει τα όρια επιφυλακής.
Βέβαια οι περισσότεροι, αναγνώστες μου, άνθρωποι σοβαροί και ευπρεπείς, δεν θα δέχονταν υποδείξεις από έναν αναρχικό. "Όμως, στο βάθος, ο αναρχικός έχει, πιο πολλά να πει από τον μικροαστό. Όσο κι αν δεν σας είναι, συμπαθής, αξίζει να τον ακούτε από καιρό σε καιρό. Γιατί δείχνει προς τη σωστή κατεύθυνση.
Κάθε οργανωμένη κοινωνία προϋποθέτει —δυστυχώς— ένα ποσοστό ανελευθερίας. "Όσο μικρότερο αυτό το ποσοστό, τόσο υψηλότερο το επίπεδο της οργάνωσης. (Ως εδώ συμφωνούμε όλοι: Προτιμότερη η πιο ελεύθερη Αγγλία, από την καταπιεστική π.χ. Ουγκάντα).
Έ, λοιπόν, ο αναρχικός είναι αυτός που ζητάει να ελαχιστοποιήσει το ποσοστό ανελευθερίας. (Περισσότερο: να το μηδενίσει — ο ουτοπικός αναρχισμός!). Στην επιδίωξη του αυτή συμπίπτει και με τα πιο σοβαρά κόμματα. (Μόνον που αυτός το εννοεί). Και βλέπει την ανελευθερία, την κατάχρηση εξουσίας, εκεί που ελάχιστοι τις αντιλαμβάνονται.
Οι αναρχικοί είναι τα πιο ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας μας. Όταν αντιδρούν έχουν πάντα κάποιο δίκιο. "Όπως οι καλλιτέχνες σηματοδοτούν το αόρατο, έτσι και οι αναρχικοί διαμαρτύρονται για μορφές βίας που εμείς (στην αλλοτρίωση μας) δεν τις βλέπουμε. Τις έχουμε συνηθίσει. Αλλά δεν παύουν να είναι αυθαίρετες και ίσως περιττές.
Π. χ., σίγουρα θεωρείτε αυτονόητη την ύπαρξη της αστυνομικής ταυτότητας. Ξέρετε πως σε άλλα κράτη είναι άγνωστη; Και πως θα το θεωρούσαν προσβολή της προσωπικότητας αν έπρεπε να αποδείξουν το ποιοι είναι; Και ξέρετε ακόμα πως, όταν πριν μερικά χρόνια η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας θέλησε να εφοδιάσει όλους τους πολίτες με αριθμημένες ηλεκτρονικές ταυτότητες, ξεσηκώθηκε τέτοιος σάλος για το “φακέλωμα” που τελικά αποσύρθηκε το νομοσχέδιο;
Εμείς όμως αποκαλούμε τη Δυτική Γερμανία “αστυνομικό κράτος” (το έχω διαβάσει συχνά!), ενώ υποδεχόμαστε με αδιαφορία ένα παρόμοιο νομοσχέδιο, που θα μας φακελώσει, όλους ενάριθμα.
Να σε τι χρειάζονται οι αναρχικοί. Αποτελούν τη ζωντανή συνείδηση της κοινωνίας μας. Υπενθυμίζουν συνεχώς, με την παρουσία και τη δράση τους, ότι ο δρόμος οφείλει να οδηγεί προς την περισσότερη ελευθερία!
—Μα προκαλούν! (Είναι μέσα στο ρόλο τους).
—Μα υπερβάλλουν ! (Μήπως η άλλη πλευρά;).
—Μα επιτίθενται! (Σχεδόν ποτέ. Είναι μόνιμα σε άμυνα. Αλλά δεν μαθαίνουμε τη δική τους άποψη !).
—Μα βάζουν βόμβες!
Προσοχή: Μίλησα για αναρχικούς — όχι για τρομοκράτες (η προβοκάτορες !). "Όποιος τους συγχέει πάσχει από νοητική μυωπία. Διότι είναι πόλοι αντίθετοι. Αυτός που ζητάει ελευθερία δεν μπορεί να χρησιμοποιεί βία — έστω και σαν μέσο. Η βία φέρνει μόνο καταπίεση — ποτέ αυτονομία.
Οι αναρχικοί βλέπουν μακριά. Το ζητούμενο είναι μια κοινωνία ελευθερίας — από την αλλοτρίωση , την ανάγκη, την καταπίεση κάθε μορφής. Η εξουσία όποια κι αν είναι, πρέπει να συρρικνωθεί στο ελάχιστο. Γιατί από τη φύση της είναι απάνθρωπη. Εξουσιάζω σημαίνει δυναστεύω. Καλή εξουσία δεν υπάρχει. Είναι ένα αναγκαίο κακό, που θα εξαφανισθεί όταν περάσουμε σε άλλες, ανώτερες μορφές οργάνωσης. (Σε χίλια χρόνια; Έστω. Αλλά αρχίζουν σήμερα!).
Προσέξτε λοιπόν καλά τους αναρχικούς. Είναι οι αλαφροίσκιωτοι, οι ποιητές της κοινωνικής δράσης. Είναι οι άνθρωποι του μέλλοντος. (Αλίμονο μας και αν δεν είναι!). Δείχνουν το δρόμο. Άτσαλα, βάρβαρα, φανατικά. Είναι νέοι, δεν έχουν καλούς τρόπους (ευτυχώς!). Κάποια μέρα όμως, γι' αυτούς θα μιλάνε τα βιβλία μας — κι όχι για τους διάφορους μεγαλοσχήμονες, κυβερνήτες, κατακτητές, εξουσιαστές
Αν συμφωνούμε για την ελευθερία — πρέπει να συμφωνήσουμε και για τους αναρχικούς. Πώς είναι όχι μόνο χρήσιμοι αλλά αναγκαίοι. Ακουστέ το μήνυμα τους: έρχεται από το μέλλον. Που το θυσιάζουν καμιά φορά, στα δεκαπέντε τους χρόνια...

Νίκος Δήμου

Βία – μία αποτυχημένη μαμή. Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008


O Μαρξ έγραψε: «Η βία είναι η μαμή για κάθε παλιά κοινωνία που εγκυμονεί μία νέα». (Το τσιτάτο συνήθως αναφέρεται λανθασμένα: «η βία είναι η μαμή της ιστορίας»).
Είναι η βία μαμή; Και τι έχει ξεγεννήσει σε νέες κοινωνίες;
Πολύ λίγα πράγματα.
Η Γαλλική Επανάσταση γέννησε την «Τρομοκρατία» (Terreur), τον Ναπολέοντα και την Παλινόρθωση (με τους Βουρβόνους). Χρειάστηκαν εκατό χρόνια για να εφαρμοστούν στην πράξη ορισμένες αρχές της, στην ίδια την χώρα που τις γέννησε.
Η Ρωσική Επανάσταση έφερε τον Στάλιν, τους διαδόχους του, τα Γκούλαγκ και σαράντα εκατομμύρια θύματα. Χρειάστηκαν εβδομήντα χρόνια για να ξαναβρούν οι Ρώσοι την Δημοκρατία όπως είχε αρχίσει να την εφαρμόζει ο Κερένσκυ. Κι ακόμα την ψάχνουν.
Ακόμα χειρότερα ήταν τα πράγματα με τις επαναστάσεις του Μάο ή του Πολ Ποτ.
Αντίθετα αν δούμε πως εξελίχθηκε πολιτικά η Αγγλία ή πως οργανώθηκε η πρώτη σύγχρονη δημοκρατία, δώδεκα χρόνια πριν την Βαστίλη – στις Ηνωμένες Πολιτείες – θα διαπιστώσουμε πως η βία έπαιξε μικρό ή καθόλου ρόλο.
Ως μαμή, η βία δεν τα πήγε πολύ καλά. Ο κόσμος εξελίσσεται, προχωράει και προοδεύει (παρά τις Κασσάνδρες) αλλά αυτό επιτυγχάνεται με συνεχείς μικρές διορθώσεις πορείας, με μεταρρυθμίσεις και αναθεωρήσεις. Η μόνη θεωρία που ισχύει στην πολιτική, όπως και στην επιστήμη, είναι η μέθοδος της δοκιμής και του λάθους. (Trial and error – αγγλοσαξονικά). Οι μεγάλες απότομες αναστατώσεις φέρνουν εξίσου μεγάλες αντιδράσεις – έτσι που οι επαναστάσεις να οδηγούν σε δικτατορίες και απολυταρχίες. Η βία γεννάει βία.
Η αρχική μεγάλη διαμάχη κομμουνιστών και σοσιαλδημοκρατών αφορούσε το δίλημμα: «επανάσταση ή μεταρρύθμιση». Η ιστορία απάντησε. Η προοδευτική, κομμάτι-κομμάτι αλλαγή (αυτή που ο Karl Popper ονόμαζε piecemeal engineering) αποδείχθηκε ο μόνος τρόπος σταθερής και σίγουρης εξέλιξης.
Είναι τότε η βία εντελώς άχρηστη;
Καταρχήν είναι αναπόφευκτη γιατί φαίνεται ότι βρίσκεται μέσα στη φύση μας. Όλοι κάποιες στιγμές ασκούμε βία στον συνάνθρωπό μας, περισσότερη ή λιγότερη ανάλογα με την θέση και την ισχύ μας. Είναι συνηθισμένο μάλιστα αυτοί που υφίστανται βία (από τους ισχυρότερους) να ασκούν περισσότερη (προς τους αδύναμους). Η βία είναι το θηλυκό του βίος – έλεγαν οι παλιοί αναρχικοί.
Όταν η «νόμιμη βία» που ασκεί το εκάστοτε κράτος (o Max Weber όρισε το κράτος ως το μονοπώλιο της βίας) ξεπεράσει τα όρια της νομιμότητας – η αντίδραση της κοινωνίας είναι εύλογα βίαιη. Το ξέσπασμα που ζήσαμε αυτές τις μέρες ήταν αντι-βία, όχι μόνο για τη βία μίας δολοφονίας, αλλά για τις ποικιλότροπες εκφάνσεις βίας που ασκούνται επάνω μας. Αν κάποιος ξέρει να ερμηνεύσει σωστά αυτή την αντίδραση, τότε η βία μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη για την πορεία της κοινωνίας μας. Αν και φοβάμαι πως οι ιθύνοντες δεν κατάλαβαν πολλά… ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2008

Έσας σας έπεισε?


Που είναι τα παπούτσια ρεεεεεεεε?


Εδώ!!! και ούτε να σκύψεις για να τ'αποφύγεις!!!

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2008

Περίληψη

Η Αγγέλα ματώνει και μας ματώνει. Η Αναστασία τα λέει από τα μέσα όπως τα ζεί. Η Μέρη με λόγια λίγα δεν απορεί. Ο Αντώνης αποκαλύπτει τους αληθινούς κουκουλοφόρους. Η Αννά δε δυσκολευεται να πεί τα πράγματα με το όνομα τους.Η Χαρούλα μεταφέρει μια πρόταση. Οι ξεσηκωμένοι δε μασούν τα λόγια τους, ακούστε τους...
"Δεν είμαστε τρομοκράτες, 'κουκουλοφόροι', 'γνωστοί - άγνωστοι'. Είμαστε τα παιδιά σας. Αυτοί, οι γνωστοί- άγνωστοι... Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας! Έχουμε ορμή -μη σταματάτε την ορμή μας. Θυμηθείτε. Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς. Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη 'βιτρίνα', παχύνατε, καραφλιάσατε, ξεχάσατε.
» Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε. Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε, να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους. Μάταια. Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι και περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε. Δεν φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε, δεν δημιουργείτε! Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε. Υλη παντού. Αγάπη πουθενά. Πού είναι οι γονείς; Πού είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δεν βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν; μας σκοτώνουν. Βοηθήστε μας...».
Αν η ελπίδα δεν είναι αυτή η γενική έννοια που μάθαμε στα σχολεία,αλλά η δύναμη των ανθρώπων,και μάλιστα των νέων τότε αυτός ο τόπος έχει ελπίδες φίλοι.
Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

Για να ακουμπήσουμε τη λύπη




«Μια μωβ σκιά»...


Αρθρο του ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ για τα επεισόδια που έγιναν τον Μάιο του 1986... Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Το Τέταρτο»


«...Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Οσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Ελληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ' τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.


Εξύβριση αρχής - έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής - έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια - όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.

Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν' αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου... κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν... ανακαλύπτονται.

Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ' όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (...) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ».




ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 09/12/2008

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008

Επίκαιρο...

Διαβάστε το, ακόμα και ολόκληρο αν μπορείτε,είναι μέσα στο κλίμα των καιρών.

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2008

Όμορφη νύχτα



"Όμορφη νύχτα" έτσι το λένε το βιβλίο που μόλις έβγαλε ο φίλος και δικος μας ο Θωμάς Κοροβίνης στις εκδόσεις "Αγρα". Μέσα στις σελίδες του είχα χαθεί τις τελευταίες τρείς μέρες, όταν βγήκα είχα, (και έχω) μια γλυκειά ζαλάδα σαν αυτή που περιγράφει ο ίδιος όταν τα ξημερώματα έβγαινε ο κόσμος από την "Όμορφη Νύχτα" Την ιστόρησε την πόλη μας ο Θωμάς όπως της αξίζει ή όπως μας αξίζει, σαν τεχνίτης αγιογράφος που δεν άφησε κανένα τόξο, καμιά καμάρα και κανένα θόλο χωρίς να βάλει πάνω του τους αγίους και τους αμαρτωλούς μιας πόλης που πληγώνει και μαζί χαϊδέυει τις πληγές που μας προκαλεί. Το βιβλίο αυτό μην σπέυσετε να το αγοράσετε, θα σας το κάνω δώρο και θα σας ενημερώσω για τα σχετικά πως και τί. Το μουσικό κομμάτι είναι πάλι του Θωμά (που το τραγουδά μαζί με το Δ.Ζερβουδάκη) και το έχει αφιερώσει στον ποιητή και αγωνιστή Μ. Αναγνωστάκη. Ο λόγος του είναι όπως και το τραγούδι του, απλός, τίμιος, χωρίς δήθεν,μια αλήθεια που την χρειαζόμαστε.... Θωμά να είσαι γερός και δυνατός, σ'ευχαριστώ πολύ.
Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

Η παραγγελία ήρθε...


Get this widget | Track details | eSnips Social DNA


Στον φίλο που ζήτησε ξανθιά, δυσκολεύτηκα αλλά τα κατάφερα, την βρήκα, μιλούν και την ίδια γλώσσα, ελπίζω να συνεννοηθούν, εδώ τα κατάφεραν και συνεννοήθηκαν οι του ανεκδότου.

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2008

Απολογούμαι κι όταν με ξαναδείτε γράψτε μου...


Get this widget | Track details | eSnips Social DNA


Σας καταθέτω το απολογητικό υπόμνημα που σας είχα υποσχεθεί, δε θα δεχθώ ερωτήσεις, την ευλογία μου να έχετε. Τώρα που θα πάω στο Φανάρι για να ενημερώσω το πατριαρχείο για την υπόθεση, γιατί μου περνά από το νου να πάω στη συνέχεια στη νότια Αμερική? Ύπαγε οπίσω μου... Αρσένιε...

Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2008

Ταξίδι στη Δαμασκό

Πρίν σπεύσουν διάφοροι-ες κακόπιστοι-ες να μιλήσουν για τις χαρές της μοναξιάς δίνω το χτεσινοβραδυνό μου στίγμα, να έχουν τουλάχιστον τα στοιχεία.

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2008

Maria





Στα Χανιά που γιορτάζουν σήμερα και σ'όλες τις Μαρίες του κόσμου μαζί.

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

Λίγος Μάης



Get this widget | Track details | eSnips Social DNA


Δύσκολη μέρα σήμερα, δε βρήκα άλλο τρόπο να την στολίσω από μιά σταγόνα Μάη και ένα αγαπημένο κομμάτι Καλησπέρα.

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2008

Ωδή στον Αρσένιο

Είναι φορές που θέλουμε να παίξουμε,να μην πούμε άλλα "σοβαρά" η έστω να τα γελιοποιήσουμε. Ετσι για την άμυνά μας



Αρσένιο σε λέγανε εκεί στο μοναστήρι
υπηρετούσες το Θεό, είχε και μπανιστήρι
μπάνιζες τις περιοχές που είχαν ενδιαφέρον
οικόπεδα,αρτιότητα,εξέλιξη και μέλλον.
Είχες ηγούμενο άξιο,γνώση στις επενδύσεις
μα τώρα γίνατε γνωστοί και μέσα απ'τις ειδήσεις.
Με τέτοια ικανότητα ω άγιε πατέρα
θα ήσουν άξιος υπουργός για τη δική μας terra.
Μ' ένα καλό πρωθυπουργό να οδηγεί το άρμα
θα ζούσαμε το όραμα και το δικό μας θαύμα
Μια χώρα όλο κτίρια,γεμάτη μαιζονέτες
που θα θελαν συντήρηση, πληθώρα υπηρέτες.
Ετσι θα είχαμε δουλειές με του Θεού τη χάρη
και τη δική σου συμβολή άγιο μου παλικάρι.
Αρσένιε με όνομα πλήρες τεστοστερόνης
είσαι για μας παράδειγμα πλεονασμού ορμόνης

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2008

επίκαιρο και διαχρονικό...

Εδώ... Κορυδαλλός
Τρυφερά τετ α τετ στο Ψυχιατρείο Κορυδαλλού. «Μπλε» δωμάτια. «Φυτεμένοι». Ανθρωποι δεμένοι στον μαρμάρινο «σταυρό» που οι ακαθαρσίες τους ξεπλένονται με μάνικες. Αμήχανοι ένστολοι σωφρονιστικοί υπάλληλοι που αγωνιούν για ένα σωφρονιστικό σύστημα, που, με μια λάθος κίνηση, είναι έτοιμο να εκραγεί στον αέρα. Αυτή είναι η πραγματικότητα των όσων συμβαίνουν στις φυλακές της χώρας.

*Την ώρα που ο υπουργός Σ. Χατζηγάκης προσπαθούσε να ανακαλύψει τη «χρυσή» τομή για να υποσχεθεί καλύτερες συνθήκες και ικανοποίηση κάποιων από τα αιτήματα των κρατουμένων, οι «κρατούντες» έκοψαν για ώρες την επικοινωνία των κρατουμένων στον Κορυδαλλό με τον έξω κόσμο. Κι αυτό για να αποφύγουν, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, τις ζωντανές... αναμεταδόσεις στα κανάλια.
*«Εγώ με τα χέρια μου έχω ξεκρεμάσει τέσσερις», μας περιγράφει κρατούμενος του Κορυδαλλού. Μια γελάει και μια του έρχεται να βάλει τα κλάματα. Γιατί, «δε θέλουμε να μας έχουν στα πούπουλα αλλά όχι και αυτή η τελειωμένη ισοπέδωση». «Ο κόσμος κοιμάται στα πατώματα», επισημαίνει ένας άλλος. «Αν αντέχουν, ας αφήσουν ανοιχτές τις φυλακές σε αιφνιδιαστικούς ελέγχους ανεξάρτητων φορέων».

*Ηδη έγιναν εκατοντάδες μεταγωγές κρατουμένων που θεωρήθηκαν από τις κατά τόπους διευθύνσεις ως υπεύθυνοι «στρατολόγησης». Φαίνεται, όμως, πως τα πράγματα πλέον είναι αρκετά δύσκολα. Κέρκυρα, Πάτρα, Αλικαρνασσός... «μεσαιωνικές φυλακές», μας περιγράφουν. Τι σημαίνει αυτό; Να κοιμάσαι και να πέφτει ο τοίχος πάνω στο κεφάλι σου. Να θέλεις να πλυθείς και να μην έχεις νερό.
*«Εμεινα στο ψυχιατρείο των Φυλακών Κορυδαλλού για τεσσεράμισι χρόνια. Εκεί, αν πάει κάποιος απροειδοποίητα θα κάνει έναν μήνα για να συνέλθει. Κυκλοφορούν ξεβράκωτοι, τα κάνουν πάνω τους. Νοσοκόμοι και γιατροί τούς τσακίζουν, τους φυτεύουν ενέσεις κοκτέιλ, τους δένουν. Δικαιολογούν τους θανάτους όπως θέλουν. Γιατί στο Δαφνί ή σε κάποιο άλλο ψυχιατρείο δεν έχουμε τόσες πολλές αυτοκτονίες; Εγώ έχω ξεκρεμάσει τέσσερις, γιατί οι νοσηλευτές σιχαίνονταν να το κάνουν. Αυτοκτονούν εξαιτίας των συνθηκών και της φαρμακοληψίας. Ολα αυτά δεν πρέπει να ελεγχθούν κάποια στιγμή;», αναρωτιέται κρατούμενος.
*Οσο για τα «μπλε» δωμάτια, οι μαρτυρίες που συλλέγουμε από τον Κορυδαλλό αναφέρουν ότι υπάρχουν, παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις. Οπως μας είπαν χαρακτηριστικά:
«Τα μπλε δωμάτια, οι απομονώσεις, είναι κυριλέ. Οι τοίχοι είναι καλυμμένοι με μπλε αφρολέξ. Σε κάθε δωμάτιο υπάρχει και ένα air condition. Τι κάνουν; Αυξομειώνουν τη θερμοκρασία για να... συνετίσουν τον απείθαρχο κρατούμενο».
*Οι άνθρωποι που μας μίλησαν διερωτώνται... «για ποιο σωφρονισμό μιλάμε;» Και συμπληρώνουν... «δεν σας κάνει εντύπωση ότι στις φυλακές ανακυκλώνονται οι ίδιοι και οι ίδιοι; Εμείς ξέρετε τί λέμε κάθε φορά που βλέπουμε κάποιον γνωστό στη φυλακή; Ολες οι αλεπούδες στο τομαράδικο»!
(Αλλες μαρτυρίες-σοκ στο ΕΨΙΛΟΝ).
Γ. ΛΙΝΑΡΔΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 16/11/2008

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2008

Μια αντιγραφή μόνο έκανα...μετά λύπης μου.



Πιστοποιητικά εθνικών φρονημάτων;


Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2008

Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος είναι ένας ελευθερόφρων (που η πλειοψηφία αποκαλεί αιρετικό) ο οποιος επιβιώνει μέσα στην ασφυκτική επαρχιώτικη ατμόσφαιρα της χώρας μας, χάρη στο θάρρος και την αναμφισβήτητη ευφυΐα του. Ακόμα και όσοι διαφωνούν με τις απόψεις του θα έπρεπε να τιμούν το σθένος του να είναι ο εαυτός του. Είναι ακριβώς το αντίθετο του λαϊκιστή.
Γνωστές οι αιρετικές απόψεις του για πολλά θέματα. Ανάμεσα σε αυτά και τα αποκαλούμενα «εθνικά».
Ειδικά αυτές, για το «Μακεδονικό ζήτημα» και τις μειονότητες στην Ελλάδα, τις έχει εκφράσει στις εκπομπές του, στα άρθρα του, στο πρόσφατο βιβλίο του – ακόμα και στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, το 2005, όταν χειροκροτήθηκε μιλώντας για τους αποκλεισμένους Έλληνες. (Ναι, ανάμεσά τους είχε αναφέρει και τους: «συμπολίτες μας Μακεδόνες»).
Τις ίδιες απόψεις εξέθεσε προχθές και σε ερώτηση μικρού τηλεοπτικού καναλιού. Διευκρινίζοντας ότι είναι προσωπικές και δεν εκφράζουν το ΠΑΣΟΚ στο οποίο εργάζεται ως σύμβουλος επικοινωνίας.
Και ξαφνικά, την άλλη μέρα, απολύεται από τον Γιώργο Παπανδρέου. Η ανακοίνωση του κόμματος λέει: «Μετά τις πρόσφατες δηλώσεις του Γρηγόρη Βαλλιανάτου, με τις οποίες εξέφρασε προσωπικές πολιτικές του θέσεις για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, λόγοι δεοντολογίας επιβάλλουν τη διακοπή της επαγγελματικής σχέσης του με το ΠΑΣΟΚ».
Αδιανόητο! Απολύεται κάποιος επειδή «εξέφρασε προσωπικές θέσεις» που δεν άρεσαν στον εργοδότη. Ο οποίος (τι υποκρισία!) τις γνώριζε ήδη πολύ καλά.
Νέο εργασιακό ήθος. Ο συνεργάτης κρίνεται, όχι για την επαγγελματική του επάρκεια, αλλά για τις απόψεις του. Δεν μένει παρά να επανέλθουν τα πιστοποιητικά κοινωνικών (τώρα εθνικών) φρονημάτων.
Και να σκεφθεί κανείς ότι κάποτε είχα επαινέσει τον Γιώργο Παπανδρέου για το ανοιχτό του μυαλό και το ήθος του. Τώρα, λαϊκιστής. Τι κατάντια!

Υ. Γ. Και μη μου πείτε ότι το 90% των Ελλήνων διαφωνεί με τον Γρηγόρη Βαλλιανάτο. Η δημοκρατία φαίνεται ακριβώς εκεί!


© Nίκος Δήμου Κείμενα - Φωτογραφίες: Νίκος Δήμου

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2008

Δώρο μικρό...



Ακούστε το όλοκληρο, δεν είναι απλά ένα τραγούδι της εφηβείας (μας), είναι μια καταπληκτική εκτέλεση που τη χαρίζω σε όσους νιώθουν χάλια.

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2008

Φθινοπωρινοί πειρασμοί



>
Εικόνες φθινοπώρου,ο περίπατος στην άκρη της θάλασσας και ο καρπός με τη χρωματιστή ζωηράδα. Ο όφις παραμονεύει έτοιμος να δωρίσει τη δυνατότητα του αμαρτήματος.

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2008

Στην φίλη και στην ανέλπιστη τύχη μας...


Στην Αγγέλα μας που έχει αύριο τη γιορτή της με πολύ αγάπη. Να τη χαιρόμαστε και μεις και η κυρία Γεωργία.

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2008

Ομπάμα



Είναι άλλες φορές που βλέπω τις φωτογραφίες μου και το πρώτο τραγούδι που μου'ρχεται στο νού ψάχνω να το βρώ και να το βάλω, άλλες φορές γίνεται αντίστροφα η διαδικασία και είναι και φορές που θέλω να πώ άλλα, όπως σήμερα για τον Ομπάμα αλλά καλύτερα να καταλαγιάσει το πράμα, χαίρομαι πάντος που βγήκε, χαίρομαι που η ανθρωπότητα ελπίζει...αυτόν τον τύπο τον συμπάθησα όταν πριν από 2 μήνες κατά την προεκλογική του εκστρατεία τον άκουσα να λέει "έχω σπουδάσει σε 2 πανεπιστήμια, αλλά την πραγματική γνώση την πήρα όταν δούλευα στις κοινωνικές οργανώσεις του Σικάγου, όταν μαζί με άλλους αγωνιζόμαστε κατά της φτώχειας, αυτή είναι η πραγματική μου γνώση" δε μπορεί να λέει ψέματα αυτός ο άνθρωπος? Τελικά θα ξεδιψάσει ο κόσμος?

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2008

Αη Γιώργης ο μεθυστής


Σήμερα 3 του Νοέμβρη είναι του Αη Γιώργη,αλλά όχι του κανονικού,εκείνου του άλλου.
Οι μνήμες οι δικές μου,παιδικές βέβαια,από αυτή την γιορτή έχουν να κάνουν με το καζάνι, που θα πεί με τον αποστακτήρα που βγάζει την τσικουδιά (ρακή) και που το είχε ο πατέρας σε ένα μικρό χώρο στην άκρη του χωριού,θυμάμαι ήταν παραγωγή ελεγχόμενη που θα πεί το καζάνι ήταν σφραγισμένο με βουλοκέρι που ερχόταν η αστυνομία και το ξεσφράγιζε για 3 μέρες, μέσα στις 3 αυτές μέρες έπρεπε να αποσταχθεί όλη η ποσότητα των στράφυλων (στέμφυλα= ότι μένει ύστερα από το πάτημα για παραγωγή κρασιού), όπως καταλαβαίνετε η δουλειά δεν σταματούσε μέρα-νύχτα, ήταν και η μάνα μαζί στη δουλειά, εκεί λοιπόν με γιόρταζε η μάνα μου με ενα κέρασμα απλό, λίγα μύγδαλα, κανένα καρύδι και τσικουδιά από κεί που έτρεχε. Μιά γιορτή χαμηλών τόνων στις αρχές του Νοέμβρη που πάντα τη θυμάμαι με μιά γλύκα στο νού.
ΚΥΡΙΑ ΓΙΩΡΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΜΙΚΡΗ ΓΙΟΡΤΟΥΛΑ ΜΑΣ.

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2008

Ύφος...




Η φωτογραφία είναι στημένη και τραβηγμένη από τον Ανδρέα Εμπειρίκο (και δημοσιευμένη φυσικά), το μοντέλο είναι ο ξενοδόχος εκείνου του καιρού στο Κόρθι της Άνδρου (μακαρίτης τώρα) και το ζητούμενο να πετύχει το ύφος που έπαιρνε όταν τα παιδιά του έκαναν φασαρία στους χώρους του ξενοδοχείου (δεν μπορούσε να τα μαλώσει δυνατά λόγω του χώρου) η φωτογραφία σε μεγάλο μέγεθος βρίσκεται πάνω από τη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου που λειτουργεί ακόμα και την ιστορία μου τη διηγήθηκε ο σημερινός ξενοδόχος (ένα από τα παιδια) κύριος Μανεσης. Σημερα δεν έχει μουσική! Το είδατε το ύφος!!!

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2008

Στην άκρη του κόσμου...


Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA


Κάτι λέγαμε για το δικό μας περιθώριο, μην το κρίνουμε με τα σημερινά σταθμά της υποκρισίας και των light αισθημάτων.Το περιθώριο πάντα τρυφερό και σκληρό συγχρόνως, πάντα αυτοκαταστροφικό αλλά και πάντα αληθινό,σαν την ανατολή της φωτογραφίας.

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2008

Περί Τουρκοκρητικών

Ψάχνοντας για υλικό σχετικά με μιά εργασία, έπεσα πάνω στα παρακάτω, σας τα μεταφέρω παρ' όλο που δε χαϊδεύουν και πολύ τα αυτιά μας ημών την Κρητών


Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τους Τουρκοκρητες κι αυτά δεν ξεπερνούν χρονικά τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν πλέον, με την κορύφωση του Κρητικού ζητήματος, σχεδόν οι μισοί αναγκάστηκαν να εκπατριστούν. Οι άλλοι μισοί περίμεναν στην Κρήτη μέχρι το 1923, οπότε ανταλλάχτηκαν αναγκαστι­κά. Ελάχιστες οι αναφορές γι' αυ­τούς από κει και πέρα. Ακόμα κι αυτές οι διεθνείς Συμβάσεις-α­κολουθήματα της Συμφωνίας Α­νταλλαγής του 1923 (η 9η Δήλωσης, η Σύμβασης Αγκύρας του 1926, η Συμφωνία Αθηνών του 1926) μήτε που τους κατονομά­ζουν. Κι όμως, αποτελούν τη θυελ­λώδη σκιά σε όλα τα τραπέζια συ­ζητήσεων εκείνης της εποχής. Τι απέγιναν οι Τουρκοκρήτες; Ποια η δράση τους επάνω στην Κρήτη και αργότερα; Πού βρίσκονται σήμερα και τι σκέφτονται; Αυτοί τους οποίούς κανείς δε συσχέτι­σε τη συνολική τους ιστορία και τύχη με την τύχη του μικρασιατικού ελληνισμού...

Στις μελέτες του Πανεπι­στημίου Κολονίας (1989), βλέ­πούμε ότι στις εθνικές ομάδες πού σήμερα περικλείονται στα σύνορα της Δημοκρατίας της Τουρκίας (καταχωρούνται 47 γε­νεές κατηγορίες), οι Τουρκο­κρήτες, μαζί με τους Τουρκοκύ­πριους και τους Πόντιους Οφλή­δες, αποτελούν μειονότητα, με τον τίτλο "Ελληνόφωνοι Μου­σουλμάνοι εκτός Βαλκανίων". Οι Τουρκοκρήτες είναι εξισλαμι­σμένοι 'Έλληνες, διευκρινίζει η μελέτη, που μιλούν τα "κρητικά", μια ελληνική διάλεκτο του Νοτί­ου Αιγαίού, κι ενώ πολλοί απ' αυ­τούς εμφανίζονται στη Σμύρνη (το 1965) ως Μπεκτασήδες, μέ­σα από δείγμα 898 ατόμων, οι 262 δηλώνουν Χριστιανοί!

Η δημιουργία μιας ταυτότητας

Οι πληροφορίες αυτές ανοίγουν τις πόρτες σε θέματα που μόνο εν κλειστώ συζητούνται. 'Όπως στην Αλβανία, στην Κύπρο, αλλά και σε τόσα άλλα μέρη, έτσι και στην Κρήτη, ο μουσουλμανικός πληθυσμός δημιουργήθηκε χωρίς τη συρροή ξένων στη χώρα αλλά με μόνη την αποστασία. Όλοι οι μουσουλμάνοι της Κρήτης είναι „μπουρμαδες“, εξωμότες η παιδιά εξωμοτών, λέει το 1700 ο Τουρνεφόρ. Μαζικοί εξισλαμι­σμοί στην Κρήτη αρχίζουν πριν την πολιορκία του Χάνδακα. Το προσηλυτιστικό έργο των Δερβί­σικων ταγμάτων, που συνεκστρά­τευαν με τους Γαζήδες, βοηθή­θηκε από το εθνολογικό και κοι­νωνικό υπόστρωμα που βρήκαν στο νησί, μετά από αιώνες κατο­χής, εκμετάλλευσης και μετα­μορφώσεων από Σαρακηνούς, Βυζαντινούς και Ενετούς. Γιατί, και επί Αραβοκρατίας, πολυάριθ­μοι Κρητικοί αλλαξοπίστησαν, αν και επέστρεψαν στο Χριστιανι­σμό, όταν πήραν πίσω το νησί οι Βυζαντινοί. Θέατρο μαχών για τη Μεγάλη Εκκλησία υπήρξε ανέκαθεν η Κρήτη, όπου κραταιό αντίπαλο της αποτέλεσαν τα εγκόσμια πλεονεκτήματα που πρόσφεραν συμφέρον και ισλαμισμός. Μετά την κατάκτηση του νησιού απο τους Τούρκους οι Ενετικές γαίες γύρω από το Ρέθυμνο, το Ηράκλειο, τα Χανιά και τους δρόμους συγκοινωνίας του νησιού, έγιναν τιμάρια για τους αρχηγούς σπαχήδες και τους εξι­σλαμισμένους Κρήτες που πολέ­μησαν στο πλευρό των Τούρκων - αν και γνωρίζουμε πως πολλοί Κρήτες πολέμησαν μες απ' τα κά­στρα, στο πλευρό των Ενετών. Ο πληθυσμός εixε κιόλας διαιρεθεί. Οι χριστιανοί απωθήθηκαν προς τα τρία μεγάλα βουνά και τις α­κτές Σφακιών και Μιραμπέλου. "Ξεκουκούλωτους" αποκαλού­σαν στις δυτικές επαρχίες αυτούς τους εξισλαμισμένους Κρη­τικούς γενίτσαρους, με την έν­νοια του αδιάντροπου, του ανθρώπου πέρα από τα όρια, χαρακτη­ρισμός που αγκάλιαζε κι απόψεις των Οθωμανών -ελάχιστων και πά­ντα περαστικών απ' το νησί- γι' αυτούς τους ιδιόρρυθμους μου­σουλμάνους της Κρήτης. Περιγράφο­νται ως θρη­σκευτικά α­διάφοροι, να πίνουν κρασί (που άλλωστε παράγουν), να μην ξέρουν ούτε μα λέξη Τουρκικά. Από τους γά­μους τους με χριστιανές προκύπτουν "μικτές" οικογένειες, για­τί οι γυναίκες τους δεν υποχρεώ­νονται ν' αλλάξουν δόγμα. Βαφτίζουν παιδιά φίλων και συγγενών τους χριστιανών και αλληλοαπο­καλούνται "σύντεκνοι". Κυριολε­κτικά ανεξέλεγκτοι από την Πύ­λη, μετέτρεψαν την Κρήτη στην πιο κακοδιοικούμενη επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ενδιαφέρουσα είναι η Ιστορία του Γενιτσαρισμού στο νησί και απο­καλυπτικές εκείνες οι σελίδες της που έχουν καταχωρισθεί στα Οθωμανικά Αρχεία του νησιού. Α­δέλφια με διαφορετικό θρήσκευ­μα, οικογένειες ετερόθρησκες, δεμένες με κληρονομικούς και επιχειρηματικούς δεσμούς, με δεσμούς αίματος. "Όλοι επιζη­τούσαν τη γνωριμία των Γενίτσά­ρων, γιατί έτσι αποκτούσαν προ­στασία, αλλά και... τη δυνατότητα να γραφτούν κι οι ίδιοι στον "Ορ­τά", να απαλλαγούν δηλαδή από φορολογίες, να προωθήσουν τα συμφέροντά τους. Η Πύλη δεν τα έλεγχε όλα αυτά. Το 1813 επέλε­ξε έναν εξωμότη Χριστιανό, τον Χατζή Οσμάν Πασά, με μυστική εντολή, να καταπνίξει τους πιο α­νυπότακτους γενίτσαρους, στηρι­ζόμενος στη βοήθεια των ντόπιων χριστιανών. Η αποστολή του εντε­ταλμένου αξιοθαύμαστα εκτελέ­στηκε, με εξαίρεση το Ηράκλειο, όπου οι Τουρκοκρήτες δεν του επέτρεψαν να πατήσει ποτέ. Δεν ήταν άλλωστε δύσκολο στις τόσο ρευστές εκείνες εποχές να δια­βάλουν το Χατζή Οσμάν Πασά που τελικά απαγχονίστηκε στην Προύσα. Πολλά έχουν γραφεί α­πό περιηγητές και Χριστιανοκρή­τες - πρέπει να ομολογήσουμε – ως επí το πλείστον ιστορικούς για τις αυθαιρεσίες, τα αιμοβόρα εγκλήματα των γενιτσάρων Κρητών σε βάρος των χριστιανών, την ε­ξαθλίωση των τελευταίων και την απώθησή τους μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα στις ορεινές περιο­χές και στα έρημα κορφοβού­νια του νησιού με τα κρησφύγετα των Χαϊνηδων οι οποίοι έκαναν κλεφτοπόλεμο εναντίον των Γε­νίτσάρων. Η εικόνα όμως συμπλη­ρώνεται υποχρεωτικά με τα εξί­σου ειδεχθή εγκλήματα χριστια­νών και με το φόβο, εντέλει, που ενέσπειραν στους φιλήσυχους αλλά ιδίως στους πλούσιους κα­τοίκους του νησιού, Μουσουλμά­νους και Χριστιανούς, οι εξεγερ­μένες ομάδες των παλικαράδων με το ζωηρό ταμπεραμέντο.

Κάτω από την Οθωμανική Διοί­κηση, η Μεγάλη Εκκλησία απο­κατέστησε τη θρησκευτική ιεραρχία, που είχαν καταλύσει οι Ενε­τοί, και η Κρήτη συνδέθηκε με την ιερή κοινότητα του Άθω, μέσω της οποίας η Ρωσία διατηρούσε επαφή με τους ορθόδοξους υπηκό­ους της Πύλης. Η προπαγάνδα αυτή συνοδευόταν από τα μηνύ­ματα, τους θρύλούς και τη μεγά­λη προσδοκίας για μια απελευθέ­ρωση, που θα ερχόταν από το Μόσκοβα, αλλά και από προσφορά χρημάτων και πολεμοφοδίων. Ξε­χώρισαν λοιπόν σύντομα οι Κρή­τες οπλαρχηγοί και συγκέντρω­σαν τα "παλικαριά" τους και, όπως κάθε τόσο έφθαναν όπλα και άφθονα χρήματα απ' τη Ρωσία στο νησί, οι οπαδοί της Προσδοκίας αυτής επαναστατούσαν με συχνότητα κάθε δέκα χρόνια. Η ι­διότητα του επαναστάτη δεν ήταν μόνο τιμητική αλλά και προσοδοφόρα. Κάτω από το πρίσμα αυτό θα πρέπει να ξαναδεί κανείς τη συρροή ενόπλων ομάδων και από άλλες περιοχές στην Κρήτη.

Η αναμέτρηση

Από τις αρχές του 19ου αιώνα αρ­χίζουν να συσσωρεύονται, η μια μετά την άλλη, οι αιτίες που εν τέλει θα οδηγήσουν τις δυο κοι­νότητες στην τελική αναμέτρηση:

α) Τα μέτρα που έλαβε από το 1822 ο Μωχάμετ-Άλη της Αιγύπτου για την ιδιοκτησία και εκμε­τάλλευσή της, έβλαψαν ιδιαίτερα και ποικιλότροπα τους Τουρκο­κρήτες, ώστε, μετά το 1828-29, αλ­λάζει ο χάρτης εγκατάστασης των κοινοτήτων στο νησί. Οι Μουσουλμάνοι περιορίζονται στην Κεντρική Κρήτη και στις μεγάλες πόλεις.

β)Στις πόλεις δημιουργείται έ­νας νέος αστικός πληθυσμός α­πό μουσουλμάνους πρώην αγρό­τες που αποκτούν εμπορικά ε­παγγέλματα αλλά και από χριστια­νούς των οποίων η εμπορική δρα­στηριότητα ευνοείται μετά τη Συνθήκη Κιουτσούκ-Καϊναρτζή.

Ενώ λοιπόν στις πόλεις, α­νάμεσα στις δυο κοινότητες, κά­τω απο τους συνεχώς αυξανόμε­νους δεσμούς αίματος και συμ­φερόντων (μικτές οικογένειες, συνεταιρισμοί), δρουν συμφιλιω­τικές δυνάμεις, οι μόνιμα επανα­στατημένοι χριστιανοί της υπαί­θρού συμβάλλουν στη σταδιακή συρρίκνωση της μουσουλμανικής κοινότητας. Η βιβλιογραφία προ­σφέρει τους παρακάτω αριθμούς: από 200-220.000 μουσουλμάνους και 60.000 χριστιανούς, το 1770, σε εκατό περίπου χρόνια υπάρχουν 65.000 μουσουλμάνοι και 250.000 χριστιανοί. Πρέπει ακόμα να σημειώσουμε ότι αδιευκρίνιστος α­ριθμός Τουρκοκρητών, κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα του 1821, επέστρεψε στη χριστιανική πίστη, όπως για παρά­δειγμα η οικογένεια των κρυπτο­χριστιανών Κουρμούληδων.

Η νέα πραγματικότητα συ­νοδευόταν από οράματα για οικο­νομική ανάπτυξη, αφού το νησί έ­μεινε για δυο περίπου αιώνες, υ­πό τη διακυβέρνηση της Πύλης, χωρίς έργα, συγκοινωνίες, σύγ­χρονη διοίκηση. "Οι Κρήτες δεν είναι μόνο παλικαριά, έχουν και άλλες φιλοδοξίες..." μας βεβαιώ­νουν παρατηρητές. Οι μεγάλες πλουτοπαραγωγικές αλλά εγκα­ταλελειμμένες πεδιάδες του νη­σιού, ιδιοκτησίες των αγάδων ή μουσουλμανικών τεμένων , απο­τελούσαν πειρασμό και οι Κρήτες χριστιανοί επιθυμούσαν την αξιο­ποίησή τους. Φυσικά απαιτούντο και τα κεφάλαια. Το σχέδιο για τη δημιουργια μιας Κρητικής κτημα­τικής Τραπεζας (που Θα προκα­τέβαλε για τις μουσουλμανικές γαίες και θα τις διέθετε έναντι δανείου εξοφλητέου σε δεκαετία) ωριμάζει παράλληλα με τη σκέ­ψη για αποδημία (ή και απέλαση) των μουσουλμάνων Κρητών.

Σε όλη την κρίσιμη περίο­δο για το Κρητικό Ζήτημα από την επιβολή του Χάρτη της Χαλέ­πας(1868-1889)), οι Κρητικοί βρέθηκαν διαιρεμένοι σε δύο πολιτικά κόμματα, τους Συντηρητικούς και τους Φιλελεύθερους, με α­ντίστοιχους αρχηγούς τον Ι. Κούν­δουρο και τον νεαρό δικηγόρο Ε­λευθέριο Βενιζέλο. " Ε υ ρ ω π α ι σ τ έ ς " θεωρήθηκαν οι Κρήτες που ονειρεύονταν μια οικονομι­κή ανάπτυξη βασισμένη σε δανει­σμό ευρωπαϊκών κεφαλαίων τα ο­ποία ήδη εκδήλωναν το ενδιαφέ­ρον τους. Στις τάξεις των Ευρω­παϊστών βέβαια ανήκαν και πολ­λοί μουσουλμάνοι και πάνω σ' αυ­τήν την κοινή προσδοκία στηρί­χτηκε αρχικά το κόμμα των Φιλε­λευθέρων το οποίο, όπως άλλω­στε και η Αγγλική πολιτική, προω­θούσε αυτονομιστικές λύσεις για την Κρήτη. Οι αυτονομιστές απο­δέχονταν να παραμείνουν οι μου­σουλμάνοι στην Κρήτη και να ζή­σουν από κοινού ειρηνικά. Είναι αλήθεια ότι ο Βενιζέλος πολλούς μουσουλμάνους έκανε να πιστέ­ψουν πως "θα συνευδαιμονήσουν ως τέκνα μιας και της αυτής γης", εάν κάποτε υπαχθούν σε νόμους δίκαιους, ή ότι αυτό που αντιστρά­τευε μέχρι στιγμής τις δυο κοι­νότητες στην Κρήτη συνίστατο σε απλές "διαιρούσες προλήψεις". Υπήρχε βέβαια κει το παράδειγ­μα της Θεσσαλίας πού, όταν το 1881 προσαρτήθηκε στην Ελλάδα, πολλοί μουσουλμάνοι άλλαξαν θρήσκευμα και παρέμειναν. Ίσως λοιπόν να επικρατούσε η εντύπω­ση ότι και στην Κρήτη θα συνέ­βαινε εύκολα το ίδιο με τους ελ­ληνόφωνους μουσουλμάνους. Απεδείχθη ότι ήταν μια τακτική προσεταιρισμού, που όμως πολ­λά προβλήματα δημιούργησε α­νάμεσα στους χριστιανούς που εί­χαν νοιώσει ότι αδικούνται από το φιλομουσουλμανισμό του Βενιζέ­λου. Αναμφίβολα μια μεγάλη με­ρίδα μουσουλμάνων της Κρήτης έψαχνε να βρει μια πολιτική έκ­φραση πότε στους Βενιζελικούς και πότε στους Ενωτικούς, χωρίς να το πετυχαίνει, γιατί η Αγγλική πολιτική υπέθαλπε άλλοτε ταυτό­χρονα τους στόχους της Πύλης και των Αυτονομιστών και άλλοτε προωθουσε θέσεις των Ενωτικών, σύμφωνα με το ρητό "διαίρει και βασίλευε". Την εμπιστοσύνη τους στο Βενιζέλο απέσυραν οι μουσουλμάνοι Κρήτες, όταν κατά την προεδρεία του στη Συνέλευση των Αρχανών κατηγορήθηκε ως πράκτωρ της Εθνικής Εταιρείας (Οκτ. 1897). 'Άλλωστε μέχρι τα τέ­λη του 1898 ο Βενιζέλος απαιτούσε από τις Μεγάλες Δυνάμεις να εφαρμόσουν ανένδοτο αποκλει­σμό των συγκεντρωμένων μου­σουλμάνων που εixαν καταφύγει στις πόλεις και τις παραλίες του νησιού, με στόχο να τους κρατά μακριά από τις περιουσίες τους. Το 1897, η διαιρετική τακτι­κή της Πύλης έφερε τις Προστά­τιδες δυνάμεις στο νησί, για να επιβάλουν την ειρήνη και τα γε­γονότα οδήγησαν την Κρήτη σε ένα είδος "καντονοποιησης ". Οι Άγγλοι που κατέλαβαν τότε το Κεντρικό τμήμα της βρήκαν ευκαιρία και υπέθαλψαν στο Η­ράκλειο τον βασιβουζουκισμό (άτακτοι αντάρτες) των μουσουλμάνων που οπλίζονταν από τα Τουρκικά στρατόπεδα και κρα­τούσαν έτσι μόνιμα ταραγμένη την εικόνα που εμφάνιζε το νη­σι. Η "Διεθνοποίηση" του Κρητικού Ζητήματος αποτελεί έναν έ­ξυπνο ελιγμό της Πύλης, μόλις διαπίστωσε ότι δεν εixε ελπίδες να κρατήσει για πολύ ακόμα την Κρήτη για όλες οι παραπέρα ενέρ­γειες της είναι αυτές μιας σο­φής απαγκίστρωσης.

Μετά την παραχώρηση του Χάρτη της Χα­λέπας(1868) προσπάθησε να προωθήσει τα συμφέροντά της μέσα από πολιτικούς μηχανι­σμούς. Ενώ λοιπόν ο προσφερό­μενος κοινοβουλευτισμός άνοι­γε για τη χριστιανική κοινότητα τους ασκούς μιας λυσσαλέας κομματικής αντιπαλότητας (δεν έλειψαν οι μεταξύ των αρχηγών των κομμάτων αλληλοκατηγορί­ες ότι υποκινούντο από τη μια ή την άλλη αρχή), η Πύλη μεταμόρ­φωσε σε βουλευτές τους πα­λιούς μπέηδες και αγάδες ένα­ντι μισθού. Ελάχιστη επιτυχία θα εixε πάντως χωρίς την παρελκυ­στική πολιτική της Αγγλίας η ο­ποία για να απομακρύνει από την Αίγυπτο και τη Μ. Ανατολή το εν­διαφέρον των υπολοίπων Δυνά­μεων, συνέβαλε δραστήρια στη διαιρετική τακτική που έθεσε σε εφαρμογή η Πύλη. Δό­λια η Πύλη, με τη βοήθεια των Μουσουλμανικών Κομιτάτων και διαφόρων δημεγερτών, εντό­πιων, αλλά και ξένων γνωστής δράσης από τις σφαγές των Αρ­μενίων, φανάτισε και εκφόβισε τους μουσουλμάνους του νη­σιού, και τελικά κατάφερε να τους πείσει ομαδικά ότι έπρεπε να συρρεύσουν στις μεγάλες πό­λεις. 60.000 μουσουλμάνοι ε­γκλωβίστήκαν στο Ηράκλειο (Αγ­γλικός τομέας κατοχής) καθώς και στις υπόλοιπες πόλεις. Πε­ριεφέροντο ξαθλιωμένοι, εξαρ­τημένοι από τα συσσίτια τροφί­μων που τους παρείχε η Τουρκι­κή Κυβέρνηση, ενώ οι επίτηδες απλήρωτοι και δυσαρεστημένοι Τούρκοι χωροφύλακες τους πα­ρέσυραν σε έκτροπα και εμπρη­σμούς. Τα έκτροπα έδωσαν την α­φορμή να καταπατηθούν μου­σουλμανικές περιουσίες και να γίνουν οι πιο άγριες σφαγές με θύματα κυρίως μουσουλμάνους γεωργούς. Χαρακτηριστικό παρά­δειγμα είναι οι χωρίς αιτία σφα­γές των φιλήσύχων Τουρκοκρη­τών της Σητείας (μουσουλμανο­φανείς). Στην Κεντρική Κρήτη καταστράφηκαν ολοσχερώς και τα 80 μουσουλμανικά χωριά. Τις σφαγές εκτέλεσαν ορεσίβιοι κατ' εντολή χριστιανών εμπόρων και έτσι εξουδετερώθηκαν όλοι οι μουσουλμάνοι ελαιοπαραγω­γοί τον νησιού. Οι μελετητές χα­ρακτηρίζουν την εποχή αυτή ως "εποχή ασάφειας", δεδο­μένου ότι οι Χριστιανοκρήτες, κι­νούμενοι ελεύθερα στην ύπαιθρο καταστρέφουν ή τροποποιούν κάθε είδους στοιχείο που επιθυ­μούν. Τα αμοιβαία έκτροπα έδω­σαν στην Πύλη επιχειρήματα για την ανάγκη διατήρησης μέρούς τον στρατού της στην Κρήτη για την προστασία των μουσουλμά­νων. Οι χριστιανοί παραμέρισαν τα μαχαίρια και περιορίστηκαν στις πολιτικές διαπραγματεύσεις με τις Προστάτιδες Δυνάμεις ε­νώ συνέχιζαν να δρουν οι "άτα­κτοι" Τουρκοκρήτες με την κά­λύψη και υποστήριξη των Άγγλων.

Άγνωστο είναι ποια εξέλι­ξη θα εixαν ευνοήσει οι Άγγλοι εάν δεν συνέβαινε το μοιραίο λά­θος. Οι Τουρκοκρήτες αρχηγοί Κοτσιφόν, Κικιρίδας και Ντελή Αχμετάκης, προσπαθώντας να ε­μποδίσουν τη συνδιαχείρηση με χριστιανούς υπαλλήλους του πλουτοφόρου γι αυτούς Τελω­νείου Ηρακλείου, τους κατέσφα­ξαν μαζί με τους Άγγλους στρα­τιώτες και τον Άγγλο Πρόξενο. Το περιστατικό εξόργισε τον Άγ­γλο Ναύαρχο και μέχρι τις 3 Νο­εμβρίου 1898 δεν απόμεινε ούτε ένας Τούρκος στρατιώτης επά­νω στο νησί. Η απομάκρυνση του Τουρκικού στρατού σηματοδότη­σε και την αποδημία του μισού περίπου μουσουλμανικού πληθυσμού (44.000 άτομα περ.), λίγο πριν φτάσει στην Κρήτη ο Πρίγκιπας της Ελλάδος Γεώργιος, ως Αρμοστής.

Η εγκατάσταση στη Μικρά Ασíα

Πολλές συζητήσεις εixαν προη­γηθεί μεταξύ των ενδιαφερομέ­νων και των Δυνάμεων για τον τό­πο μεταφοράς και εγκατάστασης των Τουρκοκρητών. Εναλλακτικά εixαν εξεταστεί η Ρ ό δ ο ς, που κατά τα 3/4 ήταν τότε έρημη κα­τοiκων, το Δ ά λ ι της Κυπρου - επαρχ. Λευκωσίας - πλάι στους επίσης ελληνόφωνους (και ελλη­νικής καταγωγής) μουσουλμά­νους της Πελοποννήσου που εί­χαν μεταφερθεί εκεί μετά την ε­πανάσταση του 1821, ενώ για τους μουσουλμάνους σφουγγα­ράδες της Σητείας ζητήθηκε η περιοχή της Β ε γ γ ά ζ η ς που όμως δεν εγκρίθηκε από τους Γάλλους. Τελικά, εκτός από ό­σους αμείφθηκαν με αξιώματα για τις υπηρεσίες που εixαν προ­σφέρει προς την Πύλη και κατοίκησαν στην Κωνσταντινούπολη, οι υπόλοιποι, πένητες και ταλαιπω­ρημένοι, εγκαταστάθηκαν κυρί­ως στη Σμύρνη και την ευρύτε­ρη περιοχή της.

Όταν τελείωσε ο ρόλος των μουσουλμάνων Κρητών επάνω στο νησί, οι Τούρκοι, ταλαντού­χοι στην μετακίνηση πληθυσμών, τους εμφύτευσαν σαν μοχλό πί­εσης ανάμεσα στους χριστιανι­κούς πληθυσμούς που ζούσαν στο Μικρασιατικό έδαφος. Η ε­γκατάσταση των Τουρκοκρητών, καθώς και άλλων προσφύγων μουσουλμάνων από τα Βαλκάνια στην περιοχή αυτή, άλλαξε ρα­γδαία τη φυσιογνωμία της και τη μετέτρεψε σε χώρο αντυπαλότη­τας με θύματα τους μικρασιάτες Έλληνες. Ειδικότερα στη Μικρά Ασία μουσουλμάνοι Κρήτες έδρασαν:

1. ως μονάδες οικονομικής πίεσης: Κινδυνεύει ο Ελληνισμός της Ιωνίας από τους Τουρκοκρή­τες και τον οικονομικό τους α­νταγωνισμό, γράφει στις ταξιδιω­τικές του εντυπώσεις από τη ΜΑ ο Α Μ. Ανδρεάδης το 1909.

2. ως μέλη συμμοριών που ε­ξόντωναν και τρομοκρατούσαν φιλήσυχους χριστιανούς αγρό­τες με σκοπό να εξαναγκαστούν σε φυγή, για να αλλοιωθεί η πλη­θυσμιακή φυσιογνωμία των παρα­λίων. Η δράση τους αυτή έγινε εντονότερη κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών και του Α' Παγκ. πο­λέμου. Γνωστό είναι ότι το 1911 σχεδίαζαν τη δολοφονία του Μη­τροπολίτου Σμύρνης Χρυσοστό­μου καθώς και του Μητροπολί­του Εφέσου, ενώ επίσης υπάρ­χουν μαρτυρίες ότι το 1916 πρω­τοστάτησαν στον εμπρησμό της Ελληνικής συνοικίας της Νέας Εφέσου (Κουσάντασι).

3. ως προβοκάτορες για την προώθηση συγκεκριμένων σχε­δίων. Για παράδειγμα καταγγέλ­λεται από το Πατριαρχείο στις 25 Φεβρ. 1914 ότι το Τουρκικό Κο­μιτάτο χρησιμοποιούσε Τουρκο­κρήτες οι οποίοι παρίσταναν τους πράκτορες της Ελληνικής Κυβέρνησης που προέτρεπαν 'Έλληνες Μικρασιάτες να εγκα­ταλείψουν τις εστίες τους και να μεταναστεύσουν στις Νέες Χώ­ρες της Ελλάδος (Μακεδονία, Θράκη).

Πρέπει πάντως να σημειωθεί ότι και οι Τούρκοι της Μικράς Α­σίας τους αντιμετώπισαν με επι­φύλαξη, σε πολλές περιπτώσεις με εχθρότητα αλλά και φόβο, γιατί διέκριναν σ' αυτούς φανατισμό και εριστικό πνευμα. Το στοιχεί­ο του φανατισμού αξιοποιήθηκε από το Τουρκικό κράτος και με την αθρόα στρατολόγησή τους κατά τη διάρκεια του Α' Παγκ. πολέμου. Τους παρέταξαν στην πρώτη γραμμή στα Δαρδανέλια και στον Καύκασο με αποτέλε­σμα πολλοί να σκοτωθουν. Ενώ λοιπόν αυτοί ιδιαίτερα ταλαιπω­ρήθηκαν και υπέφεραν, οι ειδή­σεις και οι επιστολές που λάβαι­ναν από την Κρήτη μαρτυρούσαν πως οι αδελφοί και συμπατριώ­τες τους ευδαιμονούσαν.

Η δράση τους το 1922

Η στρατολόγηση πολλών Τουρ­κοκρητών στο Σύνδεσμο Εφέ­δρων Αξιωματικών από τον τότε Βαλή Σμύρνης Νουρεντίν Πασά, που το 1922 πρωτοστάτησε στη δολοφονία του Χρυσοστόμου Σμύρνης, τους συνέδεσε με τη δράση των Νεοτούρκων καθώς και των ομάδων των "τσετών". Μαγνησία, Σώκια, Κουσάντασι, Μούγλα, Κιουλούκι... χάρη στη δράση αυτή απέβησαν κέντρα του αντιχριστιανικού κινήματος, ιδίως μετά το 1912, όταν η Κρήτη προσαρτήθηκε στην Ελλάδα και η Τουρκική Κυβέρνηση τους χα­ρακτήρισε επίσημα "πληγέντες". Το βέβαιο λοιπόν είναι πως την προσάρτηση της Κρήτης την πλή­ρωσε ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας με άφθονο αίμα.

Οι βρακοφόροι Τουρκοκρή­τες που το 1919, κάτω από τα πλα­τάνια της πλατείας Τιρκιλικ στη Σμύρνη, υποδέχτηκαν σαν θεό τους τον Κρητικό βουλευτή Μix. Μακράκη (απεσταλμένο από τον Ελευθ. Βενιζέλο) και τον άκου­σαν να τους συμβουλεύει να μην παρασύρονται από το Συνδικάτο των Νεοτούρκων και να μείνουν αμέτοχοι σε όσα συμβούν, ερευ­νητέο είναι το π ώ ς σκέφτηκαν και έδρασαν κατά τη διάρκεια της Ελληνικής κατοχής. Πάντως στο στρατό που αποβιβάστηκε σε λίγο στη Σμύρνη θα αναγνώρισαν και παλιούς αντιπάλους τους να υπηρετούν στο 8ο Σύνταγμα Κρητών, ίσως όμως και φίλους και συγγενείς. Επίσης γνωστή τους ήταν και η σκαιά προσωπικότητα τον Υπάτού Αρμοστή Σμύρνης Α. Στεργιάδη, έμπιστου τον Ελ. Βε­νιζέλου, συνεργάτη τον απ' τον καιρό τον Θέρισου, που έσπευ­σε να επανδρώσει τις οικονομι­κές και διοικητικές υπηρεσίες της Αρμοστείας Σμύρνης κατά προτίμηση με Κρήτες (Αρχείο Ροδά). Όπως είναι γνωστό, η Σύμβαση Ανταλλαγής του 1923 περιέ­λαβε και τους υπόλοιπούς μου­σουλμάνους Κρήτες οι οποίοι με­τεγκαταστάθηκαν στη Μικρά Α­σία. Δεν μας είναι γνωστός ο ακριβής αριθμός τους αλλά άγνω­στος είναι κι ο αριθμός των προ­σφύγων μικρασιατών πού σύμφω­να με την εν λόγω Σύμβαση ε­γκαταστάθηκαν κι αποκαταστά­θηκαν αντίστοιχα στην Κρήτη. Η Κοινωνία των Εθνών στην επίση­μη έκθεσή της τον 1926 βεβαιώ­νει ότι στην Κρήτη τελικά εγκα­ταστάθηκαν μόνο 4000 οικογέ­νειες προσφύγων, κυρίως στην περιοχή Χανίων, κοντά στην πό­λη. Ο αριθμός αυτός είναι οπωσ­δήποτε δυσανάλογα μικρός σε σχέση με τον συνολικό αριθμό των Τουρκοκρητών πού αποχώ­ρησαν από το νησί από το 1897 μέχρι το 1923. Αυτό σημαίνει ότι από τις ιδιοκτησίες που εγκατα­λείφθηκαν από αυτούς, ένα μι­κρό μόνο ποσοστό αποδόθηκε ως ανταλλάξιμη περιουσία στους Μικρασιάτες. „Ορθόν αληθεί αει“.

Η σημερινή κατάσταση

Οι Τουρκοκρήτες είναι σήμερα ενταγμένοι στη σύγχρονη Τουρκική Κοινωνία. Κατοικούν σε με­γάλο αριθμό πόλεων, κωμοπόλε­ων και χωριών που εκτείνονται από την Κωνσταντινούπολη μέχρι τη Νοτιοδυτική επαρχία Χατάϋ. Σε πολλές από αυτές αποτε­λούν την πλειοψηφία του πληθυ­σμού, όπως χαρακτηριστικά στο Μαρμαρά, στο Αϊβαλί, τον Τσε­σμέ, το Δικιλί, το Νταβουτλάρ και τα χωριά Αχμέντιγε και Σελίμιγε της περιοχής Αντάλειας. Σε άλ­λες κωμοπόλεις αποτελούν μειο­νότητα, όπως στο Κουσάντασι, τα Σώκια, τα Μούγλα, την Αλικαρ­νασσό (Μποντρούμ), το Τσανάκαλε και τη Μαρμαρίδα, ενώ ο αριθμός τους στις μεγάλες πό­λεις (Κωνσταντινούπολη, Σμύρ­νη, Αδάνα), αν και απροσδιόρι­στος φαίνεται αξιοσημείωτος. Συχνά τους εντοπίζουμε στις παρυφές πόλεων, σε χωρι­στές συνοικίες, με μικρά λευκο­βαμμένα σπίτια. Στα σπίτια αυτά ζουν από το 1913, όταν η Οθωμα­νική Κυβέρνηση τους Θεώρησε επίσημα "πρόσφυγες" και τους παραχώρησε μικρές ιδιοκτησίες για την εγκατάστασή τους. Μια τέτοια συνοικία, γνωστή με το ό­νομα "τα Κρητικά", συναντάμε στην είσοδο της πόλης των Σω­κίων, ακριβώς απέναντι από την παλιά Ελληνική γειτονιά.

Παραδέχονται πως οι πρόγο­νοί τους ήταν ελληνικής καταγω­γής, αφού άλλωστε κι οι περισ­σότεροι απ' τους νεότερους μι­λούν ακόμα τη χαρακτηριστική "κρητική" διάλεκτο ή το λιγότε­ρο "καταλαβαίνούν" Ελληνικά. Σε συζητήσεις αποφεύγουν να θίξουν το ταραγμένο παρελθόν και τις ιδιαίτέρες συνθήκες που οδήγησαν στη νέα τάξη πραγμά­των της ευρύτερης περιοχής. Δεν παραλείπουν πάντως μερι­κοί από αυτούς να εξάρουν το ρόλο των Τουρκοκρητών κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πο­λέμου στην περίθαλψη και διά­σωση πολλών Ελλήνων που διέ­φευγαν μέσω Τουρκίας και την Παλαιστίνη.

Διακρίνονται για την ιδιαίτερη πολιτισμική τους ταυτότητα, χω­ρίς να αποτελούν βέβαια εξαίρε­ση για το λόγο αυτό, δεδομένού ότι και άλλες μειονότητες εμφα­νίζουν πολιτισμικές ιδιαιτερότη­τες μέσα στο πληθυσμιακό μω­σαïκό της Τουρκίας. Στην περί­πτωση όμως των Τουρκοκρητών, πέρα από τα οικογενειακά ήθη και έθιμα, τους τρόπούς διασκέ­δασης, το χιούμορ, τις συνήθειες στο φαγητό, κλπ, αυτό που τους καθιστά μια ξέχωρη μειονότητα είναι ότι όλοι ανεξαιρέτως δια­τηρούν τη μνήμη της κρητικής τους καταγωγής και επιθυμούν να επισκεφτούν την Κρήτη και τα χωριά των παππούδων τους. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η ισχυρή εκτίμηση και ο σεβα­σμός πού τρέφουν απέναντι στους δεσμούς αίματος, η αυτό άλλωστε διατηρούν στενές τις οι­κογενειακές σχέσεις. Βέβαια οι ισχυροί οικογενειακοί δεσμοί παρατηρούνται σε όλες τις μειο­νότητες της Τουρκίας, γιατί αποτελούν "δύναμη συντήρησης" σε περιβάλλον όπου ασκούνται συ­νεχείς πιέσεις και είναι όλα επισφαλή και ρευστά. Στην περίπτω­ση των Τουρκοκρητών οι οικογε­νειακοί δεσμοί ίσως υπήρξαν το αντιστάθμισμα στην αδυναμία τους να εκφραστούν συλλογικά όπως, για παράδειγμα, μέσα από Συλλόγους και Σωματεία. Κάτω από άλλες συνθήκες, κοινωνι­κές και πολιτικές, είναι βέβαιο ότι οι Τουρκοκρήτες θα είχαν οργανωθεί σε τέτοιους φορείς μνήμης, όπως οι Μικρασιάτες στην Ελλάδα.

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2008

Περί εμμονών (όχι Μονών)




Μου είπατε πως έχω εμμονή, όλοι έχουμε και δεν κάνουμε τίποτα περισσότερο από το να τις αναρτούμε και να τις υπερασπιζόμαστε. Το αυτό επιθυμώ και δι υμάς

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2008

Ακριβή απουσία 3




Η ερώτηση μέσα στην σχολική τάξη. "τον έχετε ακουστά τον Μ. Χατζιδάκι?" και η απάντηση "Χατζηγιάννης λέγεται κυρία!" Γιατί υποψιάζομαι πως αυτό το μπέρδεμα θα τον διασκέδαζε? Άλλη ερώτηση "γνωρίζετε τη Μελίνα Μερκούρη?" η απάντηση "Ναι αλλά Ειρήνη τη λένε κυρία!" γιατί υποψιάζομαι πως αυτή η απάντηση θα τον έκανε έξαλλο ενάντια σε όλους μας?

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2008

Ακριβή απουσία 2


Όσοι είχαν την τύχη εκείνα τα χρόνια, μέσα στη νιότη των 18-20 χρόνων, να ακούνε αυτόν το λόγο, έχουν καλές αποσκευές, μην τους φοβάστε.

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2008

Ακριβή απουσία 1




Έχει ξαναμπεί αυτό το κομμάτι αλλά όχι με τον Σ.Σακκά, επί πλέον στις 23 του μήνα θα ήταν τα γεννέθλια του Μ. Χατζιδάκι, οι αναρτήσεις των επόμενων ημερών θα προσπαθήσουν να φέρουν τον λόγο του και τον τρόπο σκέψης του λίγο πιό κοντά μας.

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2008

Πως?




Πως μια παλιά πρόσοψη, μπορεί να είναι ακόμα γοητευτική?
Πώς ένας νέος μουσικός, συναντά τον Κ.Παλαμά?

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2008

jacques Brel- Amsterdam

Το περιθώριο, ο έρωτας, το λιμάνι, μέσα απο τους στίχους του jacques Brel.

Θα έρθουμε και στα δικά μας, υπομονή.

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2008

jethro tull "aqualung"

Ας συνεχίσουμε το αφιέρωμα στο περιθώριο

Sitting on a park bench
Eyeing idle girls with bad intent.
Snot running down his nose
Greasy fingers smearing shabby clothes.
Aqualung my friend, don't you start away uneasy
Drying in the cold sun
Watching as the frilly panties run.
Aqualung my friend
Feeling like a dead duck
Spitting out pieces of his broken luck.
Aqualung my friend, don't you start away uneasy.

Sun streaking cold
An old man wandering lonely.
Taking time
The only way he knows.
Leg hurting bad,
As he bends to pick a dog-end
He goes down to the bog
And warms his feet.

Feeling alone
The army's up the road
Salvation a la mode and
A cup of tea.
Aqualung my friend
Don't start away uneasy
You poor old sod, you see, it's only me.

Do you still remember
December's foggy freeze?
When the ice that
Clings on to your beard was
Screaming agony.
And you snatch your rattling last breaths
With deep-sea-diver sounds,
And the flowers bloom like
Madness in the spring.

Sun streaming cold,
An old man wandering lonely
Taking time the only way he knows
Leg hurting bad
As he bends to pick a dog-end
he goes down to the bog and warms his feet

Ohohoho

Feeling alone
The army's up the road
Salvation a la mode and
A cup of tea.
Aqualung my friend
Don't start away uneasy
You poor old sod, you see, it's only me.

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2008

GEE, OFFICER KRUPKE

Μουσική από το west side story, η φωνή των νέων της δεκαετίας του 50 στην Αμερική, η φωνή των παιδιών από οικογένειες μεταναστών που ψάχνουν ταυτότητα στη "γη της επαγγελίας",η φωνή που γελοιοποιεί το σύστημα,η φωνή που έχει για φυσικό της χώρο τους δρόμους.Δεν είναι φωνή είναι κραυγή...
Get this widget | Track details | eSnips Social DNA


GEE, OFFICER KRUPKE
ACTION
Dear kindly Sergeant Krupke,
You gotta understand,
It's just our bringin' up-ke
That gets us out of hand.
Our mothers all are junkies,
Our fathers all are drunks.
Golly Moses, natcherly we're punks!

ACTION AND JETS
Gee, Officer Krupke, we're very upset;
We never had the love that ev'ry child oughta get.
We ain't no delinquents,
We're misunderstood.
Deep down inside us there is good!

ACTION
There is good!

ALL
There is good, there is good,
There is untapped good!
Like inside, the worst of us is good!

SNOWBOY: (Spoken) That's a touchin' good story.

ACTION: (Spoken) Lemme tell it to the world!

SNOWBOY: Just tell it to the judge.

ACTION
Dear kindly Judge, your Honor,
My parents treat me rough.
With all their marijuana,
They won't give me a puff.
They didn't wanna have me,
But somehow I was had.
Leapin' lizards! That's why I'm so bad!

DIESEL: (As Judge) Right!

Officer Krupke, you're really a square;
This boy don't need a judge, he needs an analyst's care!
It's just his neurosis that oughta be curbed.
He's psychologic'ly disturbed!

ACTION
I'm disturbed!

JETS
We're disturbed, we're disturbed,
We're the most disturbed,
Like we're psychologic'ly disturbed.

DIESEL: (Spoken, as Judge) In the opinion on this court, this child is depraved on account he ain't had a normal home.

ACTION: (Spoken) Hey, I'm depraved on account I'm deprived.

DIESEL: So take him to a headshrinker.

ACTION (Sings)
My father is a bastard,
My ma's an S.O.B.
My grandpa's always plastered,
My grandma pushes tea.
My sister wears a mustache,
My brother wears a dress.
Goodness gracious, that's why I'm a mess!

A-RAB: (As Psychiatrist) Yes!
Officer Krupke, you're really a slob.
This boy don't need a doctor, just a good honest job.
Society's played him a terrible trick,
And sociologic'ly he's sick!

ACTION
I am sick!

ALL
We are sick, we are sick,
We are sick, sick, sick,
Like we're sociologically sick!

A-RAB: In my opinion, this child don't need to have his head shrunk at all. Juvenile delinquency is purely a social disease!

ACTION: Hey, I got a social disease!

A-RAB: So take him to a social worker!

ACTION
Dear kindly social worker,
They say go earn a buck.
Like be a soda jerker,
Which means like be a schumck.
It's not I'm anti-social,
I'm only anti-work.
Gloryosky! That's why I'm a jerk!

BABY JOHN: (As Female Social Worker)
Eek!
Officer Krupke, you've done it again.
This boy don't need a job, he needs a year in the pen.
It ain't just a question of misunderstood;
Deep down inside him, he's no good!

ACTION
I'm no good!

ALL
We're no good, we're no good!
We're no earthly good,
Like the best of us is no damn good!

DIESEL (As Judge)
The trouble is he's crazy.

A-RAB (As Psychiatrist)
The trouble is he drinks.

BABY JOHN (As Female Social Worker)
The trouble is he's lazy.

DIESEL
The trouble is he stinks.

A-RAB
The trouble is he's growing.

BABY JOHN
The trouble is he's grown.

ALL
Krupke, we got troubles of our own!

Gee, Officer Krupke,
We're down on our knees,
'Cause no one wants a fellow with a social disease.
Gee, Officer Krupke,
What are we to do?
Gee, Officer Krupke,
Krup you!

Music by Leonard Bernstein, lyrics by Stephen Sondheim.
© 1956, 1957 Amberson Holdings LLC and Stephen Sondheim. Copyright renewed.
Leonard Bernstein Music Publishing Company LLC, Publisher.

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2008

Αντί σχολίου


Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Η συγκίνηση δε μπορεί εύκολα να σχολιαστεί. Αντί σχολίου λοιπον.