Μια μέρα πήγε ο George Bush ο πρόεδρος των ΗΠΑ στο Θεό και τον ρωτάει:
-Θεέ μου σε πόσα χρόνια η ΗΠΑ θα είναι η δυνατότερη χώρα στον κόσμο και θα κατακτήσει όλες τις άλλες? Απαντά ο Θεός σε 100 χρόνια. Ο George άρχισε να κλαίει. Μα γιατί κλαις Γεώργιε;
-Δεν θα ζω ως τότε...
Μετά από λίγο πάει ο Vladimir Boutin και ρωτά το Θεό:
-Σε πόσα χρόνια η Ρωσία θα είναι η δυνατότερη χώρα στον κόσμο και θα κατακτήσει όλες τις άλλες? Σε 200 χρόνια. Ο Vladimir άρχισε να κλαίει, μα γιατί κλαις Βλαδίμηρε?
-Δεν θα ζω ως τότε...
Ακολούθως πάει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στο Θεό και τον ρωτά:
-Σε πόσα χρόνια η Ελλάδα θα είναι η δυνατότερη χωρά στο κόσμο και θα κατακτήσει όλες τις άλλες; Ο Θεός άρχισε να κλαίει, Μα γιατί κλαις Θεέ μου?
Δεν θα ζω ως τότε...
Μια μέρα σκοτώθηκε μια γυναίκα που ήταν μεγάλη πολιτικός και μεγαλοστέλεχος στο κόμμα της, με υπουργεία και πολλές περγαμηνές. Όταν έφτασε στον άλλο κόσμο, την υποδέχτηκε ο Άγιος Πέτρος και της λέει:
- "Που θα ήθελες να περάσεις την αιωνιότητα σου, στην Κόλαση ή στον Παράδεισο;¨"
Εκείνη το σκέφτεται λίγο και λέει:
- "Δεν είμαι σίγουρη."
- "Τότε", λέει ο Άγιος Πέτρος, "θα κάνουμε το εξής, θα περάσεις 24 ώρες στην Κόλαση και 24 ώρες στον Παράδεισο και μετά αποφασίζεις."
Η πολιτικός συμφωνεί. Πάνε λοιπόν, στην Κόλαση. Εκεί η πολιτικός βλέπει όλους τους πολιτικούς φίλους της που είχαν πεθάνει να παίζουν γκολφ, να ποντάρουν στο καζίνο, να πίνουν σαμπάνια, να φλερτάρουν με ωραίους άντρες και πανέμορφες γυναίκες και γενικά να διασκεδάζουν πολύ. Ακόμα και ο Διάβολος ήταν μαζί τους και κάνανε παρέα, λέγοντάς τους τα καλύτερα πρόστυχα και πικάντικα ανέκδοτα. Όλα πολύ ωραία και η πολιτικός περνούσε υπέροχα.
Πριν να το καταλάβει, πέρασαν οι 24 ώρες και ήρθε ο Άγιος Πέτρος να την πάρει να πάνε στον Παράδεισο.
Ο Παράδεισος ήταν ένα πολύ ήσυχο μέρος με ήρεμη ατμόσφαιρα, οι άγγελοι έπαιζαν γαλήνια μουσική με τις άρπες και τις λύρες τους, οι φιλόσοφοι μιλάγαν για τη ζωή και το θάνατο και όλοι μαζί συζητούσαν με τον Θεό που ήταν πολύ γλυκός κι ευχάριστος τύπος. Η πολιτικός αισθανόταν πολύ όμορφα και πριν να το καταλάβει, πέρασαν και αυτές οι 24 ώρες, ώσπου ήρθε ο Άγιος Πέτρος να τι ρωτήσει τι αποφάσισε τώρα που είδε και τα δύο μέρη.
Η πολιτικός το σκέφτεται λίγο και του λέει:
- "Ο Παράδεισος ήταν πολύ ωραίος και γαλήνιος, αλλά στην Κόλαση ήταν όλοι οι φίλοι μου και διασκέδαζαν πιο πολύ, οπότε θα προτιμήσω την Κόλαση."
Ο Άγιος Πέτρος σέβεται την επιθυμία της και την στέλνει στην Κόλαση.
Όμως, η Κόλαση ήταν λίγο διαφορετική τώρα, ένα διαλυμένο μέρος με αποπνικτική ατμόσφαιρα και όλοι οι φίλοι της πολιτικού δούλευαν στα κάτεργα και κουβαλούσαν τεράστιες πέτρες, ενώ και ο Διάβολος ήταν πάνω από τα κεφάλια τους και τους διέταζε συνεχώς. Η πολιτικός δυσαρεστημένη πάει και τον ρωτά:
- "Τι έγινε εδώ; Προχθές όλα ήταν τόσο ωραία και όλοι διασκέδαζαν."
Και ο Διάβολος της απαντά:
- "Τότε είχαμε προεκλογική εκστρατεία, σήμερα μας ψήφισες!!!"
Ένας παθιασμένος Νέο δημοκράτης έχει τόσο πολύ ψύχωση με το κόμμα του που όταν βλέπει γραφείο του ΠΑΣΟΚ σπάει τα τζάμια με μια σφεντόνα . Τελικά η γυναίκα του τον πάει σε μια κλινική μπας και ξεπεράσει αυτή του την ψύχωση .
Μετά από 1 μήνα ιατρικής παρακολούθησης αποφασίζει ο γιατρός να του κάνει ένα τεστ για να δει πως πάει :
- Λοιπόν λέει ο γιατρός για πες μου πόσο χρονών είσαι ;
- 35 , απαντά εκείνος .
- Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνεις μόλις βγεις από εδώ ;
- Θα πάρω τη σφεντόνα μου και θα σπάσω όλα τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ .
Πάρτε τον μέσα λέει ο γιατρός . Μετά από 2 μήνες ο γιατρός αποφασίζει να τον εξετάσει ξανά για να δει πως πάει . Του κάνει διάφορες ερωτήσεις γενικώς για τη ζωή του και στο τέλος αποφασίζει να τον ρωτήσει την κρίσιμη ερώτηση .
- Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνεις αν βγεις από εδώ ;
- Θα πάω στη γυναικούλα μου γιατρέ μου
- Έκπληκτος ο γιατρός του λέει :
- Μπράβο παιδί μου ! και μετά τι θα κάνεις ;
- Θα της βγάλω το μπλουζάκι και μετά τη φούστα .
- Ναι ; ακούει με έκπληξη ο γιατρός και μετά και μετά ;
- Μετά θα της βγάλω το σουτιέν .
Ο γιατρός τα έχει χάσει με την πρόοδο του ασθενή του .
- Τέλος θα της βγάλω το κυλοτάκι .
- Και μετά και μετά ; λέει κοκαλωμένος ο γιατρός .
- Μετά θα της σκίσω το κυλοτάκι θα πάρω το λάστιχο από την κυλόττα θα το βάλω στην σφεντόνα μου και θα σπάσω όλα τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ !
- Μέσαααααααααα , φωνάζει ο γιατρός τρελαμένος .
-Πες μου Γιωργάκη, τι είναι συνώνυμο;
-Μια λέξη κύριε, που την χρησιμοποιούμε όταν δεν ξέρουμε την ορθογραφία μιας άλλης.
Εγώ ψηφίζω το τελευταίο, εσείς?
Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2009
Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2009
Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2009
Συντροφιά...
Σαν τις πέτρες, καθένας με τα χρώματα, τη στιλπνότητα του, άλλοτε στεγνός κι 'άλλοτε βρεγμένος, πάντα δίπλα-δίπλα, τα ξερά τα φύκια θα τα πάρει ο άνεμος…
Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2009
Προειδοποίηση.
|
Λορελάη φύγε από τη μέση γρήγορα θα σε βρεί καμιά αδέσποτη!!!!!!
Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2009
Αποκλειστικό...
Επιτέλους ο ίσκιος της τρομοκρατίας αρχίζει να γίνεται ορατός,χάρη στις αναλύσεις των Πρεντεντέρη, Σόμπολου, Ευαγγελάτου,Παπαχελά,Κύρτσου, αλλά και υψηλά ιστάμενων στελεχών και των δυό μεγάλων κομμάτων. Σας τον παρουσιάζω σήμερα σε αποκλειστικότητα.
Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2009
Από το tvxs
Τι είπε ο Σακίρο Σουζούκι για το νέο Υπουργικό Συμβούλιο;
Η δασκάλα παρουσιάζει στους μαθητές ενός αμερικάνικου κολεγίου έναν καινούριο συμμαθητή τους, τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι. Το μάθημα αρχίζει με ερωτήσεις αμερικανικής ιστορίας. «Για να δούμε», λέει η δασκάλα. «Ποιος είπε: Δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου θάνατο;» Κανείς δεν σηκώνει το χέρι του εκτός από τον καινούριο. «Ο Πάτρικ Χένρι,το 1775, στη Φιλαδέλφεια», απαντά. «Μπράβο, Σουζούκι».
Και ποιος είπε: Κυβέρνηση του λαού από το λαό και για το λαό;» ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα. «Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863, στο Γκέτισμπουργκ», απαντά και πάλι ο Σουζούκι.
Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει: «Ντροπή! Ο Γιαπωνέζος Σουζούκι ξέρει την αμερικανική ιστορία καλύτερα από σας!» Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια ψιλή φωνή από τα πίσω θρανία: «Ρε ,δεν πάτε να πηδηχτείτε όλοι, μαλάκες Γιαπωνέζοι!» «Ποιος το είπε αυτό;» φωνάζει η δασκάλα. Ο Σουζούκι χωρίς να περιμένει λέει: «Ο στρατηγός Μακ Αρθουρ, το 1942, στη διώρυγα του Παναμά και ο Λι Ιακόκα, το 1982, στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς».
Η τάξη σιωπά. «Θέλω να ξεράσω», ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή. «Ποιος το είπε αυτό;» ξαναρωτάει αυστηρά η δασκάλα. Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι: «Ο Τζορτζ Μπους ο πρώτος στον πρωθυπουργό Τανάκα, το 1991, κατά τη διάρκεια επίσημου δείπνου στο Τόκιο». Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος και ξασπάει: «Ρε, δεν μας παίρνεις καμιά πίπα»! Και ο Σουζούκι ψύχραιμα: «Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λεβίνσκι, το 1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου». Δυο τρεις μαθητές ουρλιάζουν: «Άι γαμήσου, ρε μαλακισμένο Σουζούκι». Ατάραχος ο Γιαπωνέζος: «Βαλεντίνο Ρόσι, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μοτοσικλέτας, Ράλι Νότιας Αφρικής, το 2002».
Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές πετούν καρέκλες, η δασκάλα έχει λιποθυμήσει και ξαφνικά μπαίνει ο διευθυντής: «Ε, μα την Παναγία, δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο». Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι: «Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κώστας Καραμανλής, στο νέο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης του!»
Η δασκάλα παρουσιάζει στους μαθητές ενός αμερικάνικου κολεγίου έναν καινούριο συμμαθητή τους, τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι. Το μάθημα αρχίζει με ερωτήσεις αμερικανικής ιστορίας. «Για να δούμε», λέει η δασκάλα. «Ποιος είπε: Δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου θάνατο;» Κανείς δεν σηκώνει το χέρι του εκτός από τον καινούριο. «Ο Πάτρικ Χένρι,το 1775, στη Φιλαδέλφεια», απαντά. «Μπράβο, Σουζούκι».
Και ποιος είπε: Κυβέρνηση του λαού από το λαό και για το λαό;» ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα. «Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863, στο Γκέτισμπουργκ», απαντά και πάλι ο Σουζούκι.
Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει: «Ντροπή! Ο Γιαπωνέζος Σουζούκι ξέρει την αμερικανική ιστορία καλύτερα από σας!» Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια ψιλή φωνή από τα πίσω θρανία: «Ρε ,δεν πάτε να πηδηχτείτε όλοι, μαλάκες Γιαπωνέζοι!» «Ποιος το είπε αυτό;» φωνάζει η δασκάλα. Ο Σουζούκι χωρίς να περιμένει λέει: «Ο στρατηγός Μακ Αρθουρ, το 1942, στη διώρυγα του Παναμά και ο Λι Ιακόκα, το 1982, στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς».
Η τάξη σιωπά. «Θέλω να ξεράσω», ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή. «Ποιος το είπε αυτό;» ξαναρωτάει αυστηρά η δασκάλα. Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι: «Ο Τζορτζ Μπους ο πρώτος στον πρωθυπουργό Τανάκα, το 1991, κατά τη διάρκεια επίσημου δείπνου στο Τόκιο». Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος και ξασπάει: «Ρε, δεν μας παίρνεις καμιά πίπα»! Και ο Σουζούκι ψύχραιμα: «Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λεβίνσκι, το 1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου». Δυο τρεις μαθητές ουρλιάζουν: «Άι γαμήσου, ρε μαλακισμένο Σουζούκι». Ατάραχος ο Γιαπωνέζος: «Βαλεντίνο Ρόσι, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μοτοσικλέτας, Ράλι Νότιας Αφρικής, το 2002».
Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές πετούν καρέκλες, η δασκάλα έχει λιποθυμήσει και ξαφνικά μπαίνει ο διευθυντής: «Ε, μα την Παναγία, δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο». Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι: «Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κώστας Καραμανλής, στο νέο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης του!»
Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2009
Επιτέλους...
Επιτέλους έχουμε Δημόσια τάξη
Υφυπουργό υγείας υψηλές γνωριμίες δεν κάνουμε εκβιασμούς με το πόσους πολλούς σταυρούς φέρνουμε και επίσης ξέρουμε να προγραμματίζουμε.
Στη φώτο βλέπουμε το πρώτο ζήτημα που θα απασχολήσει τον νέο υπουργό μεταφορών, θα προσπαθήσει να αναβαθμίσει τις συγκοινωνίες
Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2009
Καλή φώτιση
Ας προσεγγίσουμε τη μέρα με ένα άλλο τρόπο,τα ύδατα περιμένουν ανυπόμονα,το πνεύμα είναι αποφασισμένο,η μελωδία δοξαστική, καλή φώτιση.
|
Παρασκευή 2 Ιανουαρίου 2009
Το Αστείο
|
Η φώτο γρανίτης (ευχή ο συμβολισμός του να μας αφορά) η μουσική και οι στίχοι ευρηματικοί (ευχή ο συμβολισμός να μη μας αφορά) και το
άρθρο φοβάμαι πως μας αφορά.
Βάλτε το ling της εφημερίδας του Σ.Κούλογλου σε βολική θέση.
Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2008
Αυτές τις μέρες...
Αυτές τις μέρες που τα λαμπιόνια σε δρόμους και μπαλκόνια προσπαθούν να επιβάλουν χρώματα γιορτής.
Αυτές τις μέρες που οι ευχές δίνουν και παίρνουν σε ευρηματικότητα.
Αυτές τις μέρες που ακόμα προσπαθούμε να καταλάβουμε τι συνέβη τον τελευταίο καιρό σε σχολειά, δρόμους και πλατείες.
Αυτές ακριβώς τις μέρες
Οι βόμβες στην Παλαιστίνη σκοτώνουν μαζί με τους ανθρώπους και την ελπίδα για ειρήνη όπως και τόσες άλλες φορές.
Οι ανέστιοι κρυώνουν όπως και τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου.
Οι τρελοί παίρνουν τα ίδια φάρμακα και νιώθουν το ίδιο παρατημένοι μέσα στην εναλλαγή της βάρδιας.
Οι εξαρτημένοι ρισκάρουν τα ίδια 15-20 χρόνια φυλακή για να βρουν τη δόση τους.
Οι ξεριζωμένοι προσπαθούν ν’ απλώσουν καινούργιες ρίζες σε χώματα εχθρικά.
Οι αρμόδιοι, υπεύθυνοι, εντεταλμένοι, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι θα κάνουν μια παύση από τα καθήκοντα τους, όπως και όλο τον υπόλοιπο καιρό.
Αυτές ακριβώς τις μέρες ας κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για τους απελπισμένους, (όπως είπε κάποτε ο ποιητής) κάθε λογής απελπισίας.
Αυτές τις μέρες που οι ευχές δίνουν και παίρνουν σε ευρηματικότητα.
Αυτές τις μέρες που ακόμα προσπαθούμε να καταλάβουμε τι συνέβη τον τελευταίο καιρό σε σχολειά, δρόμους και πλατείες.
Αυτές ακριβώς τις μέρες
Οι βόμβες στην Παλαιστίνη σκοτώνουν μαζί με τους ανθρώπους και την ελπίδα για ειρήνη όπως και τόσες άλλες φορές.
Οι ανέστιοι κρυώνουν όπως και τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου.
Οι τρελοί παίρνουν τα ίδια φάρμακα και νιώθουν το ίδιο παρατημένοι μέσα στην εναλλαγή της βάρδιας.
Οι εξαρτημένοι ρισκάρουν τα ίδια 15-20 χρόνια φυλακή για να βρουν τη δόση τους.
Οι ξεριζωμένοι προσπαθούν ν’ απλώσουν καινούργιες ρίζες σε χώματα εχθρικά.
Οι αρμόδιοι, υπεύθυνοι, εντεταλμένοι, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι θα κάνουν μια παύση από τα καθήκοντα τους, όπως και όλο τον υπόλοιπο καιρό.
Αυτές ακριβώς τις μέρες ας κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για τους απελπισμένους, (όπως είπε κάποτε ο ποιητής) κάθε λογής απελπισίας.
Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2008
Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2008
Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου 2008
Θεσσαλονίκη
| 07 Θεσσαλονίκη ΙΙ.... |
Κάτι μέρες όπως σήμερα είναι να την ερωτεύεσαι τη Θεσσαλονίκη. Τώρα χιονίζει και αύριο θα είναι ακόμα πιό όμορφη.
Πέμπτη 25 Δεκεμβρίου 2008
Πονηρομαγειρέματα
Διάλογος: Γέμιση (κοτόπουλο,κάστανα,μανιτάρια,γραβιέρα,ρύζι,κουκουνάρια,κυδώνι,ξύσμα πορτοκαλιού κλπ) λέει χαμηλοφωνα -Τι σου κάνω μάνα μου? Η κολοκύθα απαντά λιγωμένα - Ααααχ με γεμίζεις!!!!!
Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2008
Και του χρόνου με υγεία.
.JPG)
|
Όσοι είστε κοντά σε τζάκι απολαύστε το άκουσμα μαζί του. Εμείς οι λοιποί θα αρκεστούμε σε ότι έχουμε...
Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2008
Αναστασίας της φαρμακολυτρίας
Εορτολόγιο Αναστασίας της φαρμακολυτρίας 
Να χαίρονται που σ'αγαπούν και σ'έχουνε δική τους, για κόρη,μάνα,αδερφή,Βικτώρια και φίλο. Είν'η χαρά μισή-μισή κι η γνωριμιά τιμή τους.
Χρόνια καλά
Να χαίρονται που σ'αγαπούν και σ'έχουνε δική τους, για κόρη,μάνα,αδερφή,Βικτώρια και φίλο. Είν'η χαρά μισή-μισή κι η γνωριμιά τιμή τους.
Χρόνια καλά
Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2008
Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2008
Δίχως παρωπίδες.
Όλες αυτές τις "δύσκολες μέρες" βρήκα κείμενα διαμάντια,ένα απ'αυτά (του Μ.Χατζιδάκι)που έβαλα πριν λίγες μέρες, ένα της δικιάς μας της Αγγέλας με τίτλο "Μονόπρακτο σε χιλιάδες πράξεις", και 2 του Νίκου Δήμου (ένα παλιό και ένα καινούργιο) που τα δημοσιεύω σήμερα.Το κοινό μεταξύ τους είναι ότι βλέπουν τα πράγματα δίχως παρωπίδες.
ΠΟΥ ΜΕ ΒΙΑ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΗ ΓΗ... 24.11.1985
Όλοι είχαμε ακούσει, πως η βία φέρνει, βία — αλλά αυτές τις μέρες το ζήσαμε. Καταλάβαμε πως μπορεί ένας πυροβολισμός να φέρει μιαν εξέγερση.
Παράξενοι οι δρόμοι, της βίας. Από τους αλλοτριωμένους στους ελεύθερους. Από την εξουσία προς την αντιεξουσία. Γι' αυτό μια επανάσταση δεν είναι δράση. Είναι αντίδραση.
Και οι εφημερίδες — σκέτη ναυτία: "ΣΚΟΤΩΣΑΝ 15ΑΧΡΟΝΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ". Τι πλεονασμός! Κάθε δεκαπεντάχρονος είναι αναρχικός (αλίμονο αν δεν είναι!). Αυθόρμητη, καθαρή φύση.
Αλλά και κανένας δεκαπεντάχρονος δεν είναι συνειδητός και υπεύθυνος οπαδός του Μπλανκί η του Μπακούνιν. Ένα παιδί! Καθαρή φύση...
"Όμως η βία δεν ξεχωρίζει ποιότητες. Σκοτώνει. Έρχεται από το μηδέν και θέλει να μηδενίσει. Η βία μισεί το Είναι. Ο “νόμος και η τάξη” οδηγούν τελικά στους πιο εύτακτους, ασφαλείς και ήσυχους χώρους: τα κοιμητήρια.
Προσέξτε, προσέξτε καλά τους αναρχικούς. Είναι, το θερμόμετρο της κοινωνίας. Όταν αγανακτούν, σημαίνει πως η “νόμιμη” βία έχει ξεπεράσει τα όρια επιφυλακής.
Βέβαια οι περισσότεροι, αναγνώστες μου, άνθρωποι σοβαροί και ευπρεπείς, δεν θα δέχονταν υποδείξεις από έναν αναρχικό. "Όμως, στο βάθος, ο αναρχικός έχει, πιο πολλά να πει από τον μικροαστό. Όσο κι αν δεν σας είναι, συμπαθής, αξίζει να τον ακούτε από καιρό σε καιρό. Γιατί δείχνει προς τη σωστή κατεύθυνση.
Κάθε οργανωμένη κοινωνία προϋποθέτει —δυστυχώς— ένα ποσοστό ανελευθερίας. "Όσο μικρότερο αυτό το ποσοστό, τόσο υψηλότερο το επίπεδο της οργάνωσης. (Ως εδώ συμφωνούμε όλοι: Προτιμότερη η πιο ελεύθερη Αγγλία, από την καταπιεστική π.χ. Ουγκάντα).
Έ, λοιπόν, ο αναρχικός είναι αυτός που ζητάει να ελαχιστοποιήσει το ποσοστό ανελευθερίας. (Περισσότερο: να το μηδενίσει — ο ουτοπικός αναρχισμός!). Στην επιδίωξη του αυτή συμπίπτει και με τα πιο σοβαρά κόμματα. (Μόνον που αυτός το εννοεί). Και βλέπει την ανελευθερία, την κατάχρηση εξουσίας, εκεί που ελάχιστοι τις αντιλαμβάνονται.
Οι αναρχικοί είναι τα πιο ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας μας. Όταν αντιδρούν έχουν πάντα κάποιο δίκιο. "Όπως οι καλλιτέχνες σηματοδοτούν το αόρατο, έτσι και οι αναρχικοί διαμαρτύρονται για μορφές βίας που εμείς (στην αλλοτρίωση μας) δεν τις βλέπουμε. Τις έχουμε συνηθίσει. Αλλά δεν παύουν να είναι αυθαίρετες και ίσως περιττές.
Π. χ., σίγουρα θεωρείτε αυτονόητη την ύπαρξη της αστυνομικής ταυτότητας. Ξέρετε πως σε άλλα κράτη είναι άγνωστη; Και πως θα το θεωρούσαν προσβολή της προσωπικότητας αν έπρεπε να αποδείξουν το ποιοι είναι; Και ξέρετε ακόμα πως, όταν πριν μερικά χρόνια η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας θέλησε να εφοδιάσει όλους τους πολίτες με αριθμημένες ηλεκτρονικές ταυτότητες, ξεσηκώθηκε τέτοιος σάλος για το “φακέλωμα” που τελικά αποσύρθηκε το νομοσχέδιο;
Εμείς όμως αποκαλούμε τη Δυτική Γερμανία “αστυνομικό κράτος” (το έχω διαβάσει συχνά!), ενώ υποδεχόμαστε με αδιαφορία ένα παρόμοιο νομοσχέδιο, που θα μας φακελώσει, όλους ενάριθμα.
Να σε τι χρειάζονται οι αναρχικοί. Αποτελούν τη ζωντανή συνείδηση της κοινωνίας μας. Υπενθυμίζουν συνεχώς, με την παρουσία και τη δράση τους, ότι ο δρόμος οφείλει να οδηγεί προς την περισσότερη ελευθερία!
—Μα προκαλούν! (Είναι μέσα στο ρόλο τους).
—Μα υπερβάλλουν ! (Μήπως η άλλη πλευρά;).
—Μα επιτίθενται! (Σχεδόν ποτέ. Είναι μόνιμα σε άμυνα. Αλλά δεν μαθαίνουμε τη δική τους άποψη !).
—Μα βάζουν βόμβες!
Προσοχή: Μίλησα για αναρχικούς — όχι για τρομοκράτες (η προβοκάτορες !). "Όποιος τους συγχέει πάσχει από νοητική μυωπία. Διότι είναι πόλοι αντίθετοι. Αυτός που ζητάει ελευθερία δεν μπορεί να χρησιμοποιεί βία — έστω και σαν μέσο. Η βία φέρνει μόνο καταπίεση — ποτέ αυτονομία.
Οι αναρχικοί βλέπουν μακριά. Το ζητούμενο είναι μια κοινωνία ελευθερίας — από την αλλοτρίωση , την ανάγκη, την καταπίεση κάθε μορφής. Η εξουσία όποια κι αν είναι, πρέπει να συρρικνωθεί στο ελάχιστο. Γιατί από τη φύση της είναι απάνθρωπη. Εξουσιάζω σημαίνει δυναστεύω. Καλή εξουσία δεν υπάρχει. Είναι ένα αναγκαίο κακό, που θα εξαφανισθεί όταν περάσουμε σε άλλες, ανώτερες μορφές οργάνωσης. (Σε χίλια χρόνια; Έστω. Αλλά αρχίζουν σήμερα!).
Προσέξτε λοιπόν καλά τους αναρχικούς. Είναι οι αλαφροίσκιωτοι, οι ποιητές της κοινωνικής δράσης. Είναι οι άνθρωποι του μέλλοντος. (Αλίμονο μας και αν δεν είναι!). Δείχνουν το δρόμο. Άτσαλα, βάρβαρα, φανατικά. Είναι νέοι, δεν έχουν καλούς τρόπους (ευτυχώς!). Κάποια μέρα όμως, γι' αυτούς θα μιλάνε τα βιβλία μας — κι όχι για τους διάφορους μεγαλοσχήμονες, κυβερνήτες, κατακτητές, εξουσιαστές
Αν συμφωνούμε για την ελευθερία — πρέπει να συμφωνήσουμε και για τους αναρχικούς. Πώς είναι όχι μόνο χρήσιμοι αλλά αναγκαίοι. Ακουστέ το μήνυμα τους: έρχεται από το μέλλον. Που το θυσιάζουν καμιά φορά, στα δεκαπέντε τους χρόνια...
Νίκος Δήμου
Βία – μία αποτυχημένη μαμή. Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008
O Μαρξ έγραψε: «Η βία είναι η μαμή για κάθε παλιά κοινωνία που εγκυμονεί μία νέα». (Το τσιτάτο συνήθως αναφέρεται λανθασμένα: «η βία είναι η μαμή της ιστορίας»).
Είναι η βία μαμή; Και τι έχει ξεγεννήσει σε νέες κοινωνίες;
Πολύ λίγα πράγματα.
Η Γαλλική Επανάσταση γέννησε την «Τρομοκρατία» (Terreur), τον Ναπολέοντα και την Παλινόρθωση (με τους Βουρβόνους). Χρειάστηκαν εκατό χρόνια για να εφαρμοστούν στην πράξη ορισμένες αρχές της, στην ίδια την χώρα που τις γέννησε.
Η Ρωσική Επανάσταση έφερε τον Στάλιν, τους διαδόχους του, τα Γκούλαγκ και σαράντα εκατομμύρια θύματα. Χρειάστηκαν εβδομήντα χρόνια για να ξαναβρούν οι Ρώσοι την Δημοκρατία όπως είχε αρχίσει να την εφαρμόζει ο Κερένσκυ. Κι ακόμα την ψάχνουν.
Ακόμα χειρότερα ήταν τα πράγματα με τις επαναστάσεις του Μάο ή του Πολ Ποτ.
Αντίθετα αν δούμε πως εξελίχθηκε πολιτικά η Αγγλία ή πως οργανώθηκε η πρώτη σύγχρονη δημοκρατία, δώδεκα χρόνια πριν την Βαστίλη – στις Ηνωμένες Πολιτείες – θα διαπιστώσουμε πως η βία έπαιξε μικρό ή καθόλου ρόλο.
Ως μαμή, η βία δεν τα πήγε πολύ καλά. Ο κόσμος εξελίσσεται, προχωράει και προοδεύει (παρά τις Κασσάνδρες) αλλά αυτό επιτυγχάνεται με συνεχείς μικρές διορθώσεις πορείας, με μεταρρυθμίσεις και αναθεωρήσεις. Η μόνη θεωρία που ισχύει στην πολιτική, όπως και στην επιστήμη, είναι η μέθοδος της δοκιμής και του λάθους. (Trial and error – αγγλοσαξονικά). Οι μεγάλες απότομες αναστατώσεις φέρνουν εξίσου μεγάλες αντιδράσεις – έτσι που οι επαναστάσεις να οδηγούν σε δικτατορίες και απολυταρχίες. Η βία γεννάει βία.
Η αρχική μεγάλη διαμάχη κομμουνιστών και σοσιαλδημοκρατών αφορούσε το δίλημμα: «επανάσταση ή μεταρρύθμιση». Η ιστορία απάντησε. Η προοδευτική, κομμάτι-κομμάτι αλλαγή (αυτή που ο Karl Popper ονόμαζε piecemeal engineering) αποδείχθηκε ο μόνος τρόπος σταθερής και σίγουρης εξέλιξης.
Είναι τότε η βία εντελώς άχρηστη;
Καταρχήν είναι αναπόφευκτη γιατί φαίνεται ότι βρίσκεται μέσα στη φύση μας. Όλοι κάποιες στιγμές ασκούμε βία στον συνάνθρωπό μας, περισσότερη ή λιγότερη ανάλογα με την θέση και την ισχύ μας. Είναι συνηθισμένο μάλιστα αυτοί που υφίστανται βία (από τους ισχυρότερους) να ασκούν περισσότερη (προς τους αδύναμους). Η βία είναι το θηλυκό του βίος – έλεγαν οι παλιοί αναρχικοί.
Όταν η «νόμιμη βία» που ασκεί το εκάστοτε κράτος (o Max Weber όρισε το κράτος ως το μονοπώλιο της βίας) ξεπεράσει τα όρια της νομιμότητας – η αντίδραση της κοινωνίας είναι εύλογα βίαιη. Το ξέσπασμα που ζήσαμε αυτές τις μέρες ήταν αντι-βία, όχι μόνο για τη βία μίας δολοφονίας, αλλά για τις ποικιλότροπες εκφάνσεις βίας που ασκούνται επάνω μας. Αν κάποιος ξέρει να ερμηνεύσει σωστά αυτή την αντίδραση, τότε η βία μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη για την πορεία της κοινωνίας μας. Αν και φοβάμαι πως οι ιθύνοντες δεν κατάλαβαν πολλά… ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ
ΠΟΥ ΜΕ ΒΙΑ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΗ ΓΗ... 24.11.1985
Όλοι είχαμε ακούσει, πως η βία φέρνει, βία — αλλά αυτές τις μέρες το ζήσαμε. Καταλάβαμε πως μπορεί ένας πυροβολισμός να φέρει μιαν εξέγερση.
Παράξενοι οι δρόμοι, της βίας. Από τους αλλοτριωμένους στους ελεύθερους. Από την εξουσία προς την αντιεξουσία. Γι' αυτό μια επανάσταση δεν είναι δράση. Είναι αντίδραση.
Και οι εφημερίδες — σκέτη ναυτία: "ΣΚΟΤΩΣΑΝ 15ΑΧΡΟΝΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ". Τι πλεονασμός! Κάθε δεκαπεντάχρονος είναι αναρχικός (αλίμονο αν δεν είναι!). Αυθόρμητη, καθαρή φύση.
Αλλά και κανένας δεκαπεντάχρονος δεν είναι συνειδητός και υπεύθυνος οπαδός του Μπλανκί η του Μπακούνιν. Ένα παιδί! Καθαρή φύση...
"Όμως η βία δεν ξεχωρίζει ποιότητες. Σκοτώνει. Έρχεται από το μηδέν και θέλει να μηδενίσει. Η βία μισεί το Είναι. Ο “νόμος και η τάξη” οδηγούν τελικά στους πιο εύτακτους, ασφαλείς και ήσυχους χώρους: τα κοιμητήρια.
Προσέξτε, προσέξτε καλά τους αναρχικούς. Είναι, το θερμόμετρο της κοινωνίας. Όταν αγανακτούν, σημαίνει πως η “νόμιμη” βία έχει ξεπεράσει τα όρια επιφυλακής.
Βέβαια οι περισσότεροι, αναγνώστες μου, άνθρωποι σοβαροί και ευπρεπείς, δεν θα δέχονταν υποδείξεις από έναν αναρχικό. "Όμως, στο βάθος, ο αναρχικός έχει, πιο πολλά να πει από τον μικροαστό. Όσο κι αν δεν σας είναι, συμπαθής, αξίζει να τον ακούτε από καιρό σε καιρό. Γιατί δείχνει προς τη σωστή κατεύθυνση.
Κάθε οργανωμένη κοινωνία προϋποθέτει —δυστυχώς— ένα ποσοστό ανελευθερίας. "Όσο μικρότερο αυτό το ποσοστό, τόσο υψηλότερο το επίπεδο της οργάνωσης. (Ως εδώ συμφωνούμε όλοι: Προτιμότερη η πιο ελεύθερη Αγγλία, από την καταπιεστική π.χ. Ουγκάντα).
Έ, λοιπόν, ο αναρχικός είναι αυτός που ζητάει να ελαχιστοποιήσει το ποσοστό ανελευθερίας. (Περισσότερο: να το μηδενίσει — ο ουτοπικός αναρχισμός!). Στην επιδίωξη του αυτή συμπίπτει και με τα πιο σοβαρά κόμματα. (Μόνον που αυτός το εννοεί). Και βλέπει την ανελευθερία, την κατάχρηση εξουσίας, εκεί που ελάχιστοι τις αντιλαμβάνονται.
Οι αναρχικοί είναι τα πιο ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας μας. Όταν αντιδρούν έχουν πάντα κάποιο δίκιο. "Όπως οι καλλιτέχνες σηματοδοτούν το αόρατο, έτσι και οι αναρχικοί διαμαρτύρονται για μορφές βίας που εμείς (στην αλλοτρίωση μας) δεν τις βλέπουμε. Τις έχουμε συνηθίσει. Αλλά δεν παύουν να είναι αυθαίρετες και ίσως περιττές.
Π. χ., σίγουρα θεωρείτε αυτονόητη την ύπαρξη της αστυνομικής ταυτότητας. Ξέρετε πως σε άλλα κράτη είναι άγνωστη; Και πως θα το θεωρούσαν προσβολή της προσωπικότητας αν έπρεπε να αποδείξουν το ποιοι είναι; Και ξέρετε ακόμα πως, όταν πριν μερικά χρόνια η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας θέλησε να εφοδιάσει όλους τους πολίτες με αριθμημένες ηλεκτρονικές ταυτότητες, ξεσηκώθηκε τέτοιος σάλος για το “φακέλωμα” που τελικά αποσύρθηκε το νομοσχέδιο;
Εμείς όμως αποκαλούμε τη Δυτική Γερμανία “αστυνομικό κράτος” (το έχω διαβάσει συχνά!), ενώ υποδεχόμαστε με αδιαφορία ένα παρόμοιο νομοσχέδιο, που θα μας φακελώσει, όλους ενάριθμα.
Να σε τι χρειάζονται οι αναρχικοί. Αποτελούν τη ζωντανή συνείδηση της κοινωνίας μας. Υπενθυμίζουν συνεχώς, με την παρουσία και τη δράση τους, ότι ο δρόμος οφείλει να οδηγεί προς την περισσότερη ελευθερία!
—Μα προκαλούν! (Είναι μέσα στο ρόλο τους).
—Μα υπερβάλλουν ! (Μήπως η άλλη πλευρά;).
—Μα επιτίθενται! (Σχεδόν ποτέ. Είναι μόνιμα σε άμυνα. Αλλά δεν μαθαίνουμε τη δική τους άποψη !).
—Μα βάζουν βόμβες!
Προσοχή: Μίλησα για αναρχικούς — όχι για τρομοκράτες (η προβοκάτορες !). "Όποιος τους συγχέει πάσχει από νοητική μυωπία. Διότι είναι πόλοι αντίθετοι. Αυτός που ζητάει ελευθερία δεν μπορεί να χρησιμοποιεί βία — έστω και σαν μέσο. Η βία φέρνει μόνο καταπίεση — ποτέ αυτονομία.
Οι αναρχικοί βλέπουν μακριά. Το ζητούμενο είναι μια κοινωνία ελευθερίας — από την αλλοτρίωση , την ανάγκη, την καταπίεση κάθε μορφής. Η εξουσία όποια κι αν είναι, πρέπει να συρρικνωθεί στο ελάχιστο. Γιατί από τη φύση της είναι απάνθρωπη. Εξουσιάζω σημαίνει δυναστεύω. Καλή εξουσία δεν υπάρχει. Είναι ένα αναγκαίο κακό, που θα εξαφανισθεί όταν περάσουμε σε άλλες, ανώτερες μορφές οργάνωσης. (Σε χίλια χρόνια; Έστω. Αλλά αρχίζουν σήμερα!).
Προσέξτε λοιπόν καλά τους αναρχικούς. Είναι οι αλαφροίσκιωτοι, οι ποιητές της κοινωνικής δράσης. Είναι οι άνθρωποι του μέλλοντος. (Αλίμονο μας και αν δεν είναι!). Δείχνουν το δρόμο. Άτσαλα, βάρβαρα, φανατικά. Είναι νέοι, δεν έχουν καλούς τρόπους (ευτυχώς!). Κάποια μέρα όμως, γι' αυτούς θα μιλάνε τα βιβλία μας — κι όχι για τους διάφορους μεγαλοσχήμονες, κυβερνήτες, κατακτητές, εξουσιαστές
Αν συμφωνούμε για την ελευθερία — πρέπει να συμφωνήσουμε και για τους αναρχικούς. Πώς είναι όχι μόνο χρήσιμοι αλλά αναγκαίοι. Ακουστέ το μήνυμα τους: έρχεται από το μέλλον. Που το θυσιάζουν καμιά φορά, στα δεκαπέντε τους χρόνια...
Νίκος Δήμου
Βία – μία αποτυχημένη μαμή. Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008
O Μαρξ έγραψε: «Η βία είναι η μαμή για κάθε παλιά κοινωνία που εγκυμονεί μία νέα». (Το τσιτάτο συνήθως αναφέρεται λανθασμένα: «η βία είναι η μαμή της ιστορίας»).
Είναι η βία μαμή; Και τι έχει ξεγεννήσει σε νέες κοινωνίες;
Πολύ λίγα πράγματα.
Η Γαλλική Επανάσταση γέννησε την «Τρομοκρατία» (Terreur), τον Ναπολέοντα και την Παλινόρθωση (με τους Βουρβόνους). Χρειάστηκαν εκατό χρόνια για να εφαρμοστούν στην πράξη ορισμένες αρχές της, στην ίδια την χώρα που τις γέννησε.
Η Ρωσική Επανάσταση έφερε τον Στάλιν, τους διαδόχους του, τα Γκούλαγκ και σαράντα εκατομμύρια θύματα. Χρειάστηκαν εβδομήντα χρόνια για να ξαναβρούν οι Ρώσοι την Δημοκρατία όπως είχε αρχίσει να την εφαρμόζει ο Κερένσκυ. Κι ακόμα την ψάχνουν.
Ακόμα χειρότερα ήταν τα πράγματα με τις επαναστάσεις του Μάο ή του Πολ Ποτ.
Αντίθετα αν δούμε πως εξελίχθηκε πολιτικά η Αγγλία ή πως οργανώθηκε η πρώτη σύγχρονη δημοκρατία, δώδεκα χρόνια πριν την Βαστίλη – στις Ηνωμένες Πολιτείες – θα διαπιστώσουμε πως η βία έπαιξε μικρό ή καθόλου ρόλο.
Ως μαμή, η βία δεν τα πήγε πολύ καλά. Ο κόσμος εξελίσσεται, προχωράει και προοδεύει (παρά τις Κασσάνδρες) αλλά αυτό επιτυγχάνεται με συνεχείς μικρές διορθώσεις πορείας, με μεταρρυθμίσεις και αναθεωρήσεις. Η μόνη θεωρία που ισχύει στην πολιτική, όπως και στην επιστήμη, είναι η μέθοδος της δοκιμής και του λάθους. (Trial and error – αγγλοσαξονικά). Οι μεγάλες απότομες αναστατώσεις φέρνουν εξίσου μεγάλες αντιδράσεις – έτσι που οι επαναστάσεις να οδηγούν σε δικτατορίες και απολυταρχίες. Η βία γεννάει βία.
Η αρχική μεγάλη διαμάχη κομμουνιστών και σοσιαλδημοκρατών αφορούσε το δίλημμα: «επανάσταση ή μεταρρύθμιση». Η ιστορία απάντησε. Η προοδευτική, κομμάτι-κομμάτι αλλαγή (αυτή που ο Karl Popper ονόμαζε piecemeal engineering) αποδείχθηκε ο μόνος τρόπος σταθερής και σίγουρης εξέλιξης.
Είναι τότε η βία εντελώς άχρηστη;
Καταρχήν είναι αναπόφευκτη γιατί φαίνεται ότι βρίσκεται μέσα στη φύση μας. Όλοι κάποιες στιγμές ασκούμε βία στον συνάνθρωπό μας, περισσότερη ή λιγότερη ανάλογα με την θέση και την ισχύ μας. Είναι συνηθισμένο μάλιστα αυτοί που υφίστανται βία (από τους ισχυρότερους) να ασκούν περισσότερη (προς τους αδύναμους). Η βία είναι το θηλυκό του βίος – έλεγαν οι παλιοί αναρχικοί.
Όταν η «νόμιμη βία» που ασκεί το εκάστοτε κράτος (o Max Weber όρισε το κράτος ως το μονοπώλιο της βίας) ξεπεράσει τα όρια της νομιμότητας – η αντίδραση της κοινωνίας είναι εύλογα βίαιη. Το ξέσπασμα που ζήσαμε αυτές τις μέρες ήταν αντι-βία, όχι μόνο για τη βία μίας δολοφονίας, αλλά για τις ποικιλότροπες εκφάνσεις βίας που ασκούνται επάνω μας. Αν κάποιος ξέρει να ερμηνεύσει σωστά αυτή την αντίδραση, τότε η βία μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη για την πορεία της κοινωνίας μας. Αν και φοβάμαι πως οι ιθύνοντες δεν κατάλαβαν πολλά… ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ
Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2008
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
