Σειρά μου να πολιτικολογήσω ύστερα απ'τη Μέρη, με μακεδονίτικη φώτο και μουσική-στίχους των Χατζιδάκι-Γκάτσου.Ξέρω πολιτικολογώ δια της πλαγίας αλλά ένας υπαινιγμός μας έμεινε, να τον κρατήσουμε είναι ο κώδικας μας...
Είναι μερικές γωνιές που σου μένουν στη μνήμη, δένουν με τους ανθρώπους και τον τόπο μιά τέτοια γωνιά είναι κι' αυτή. Η μουσική που δεν είναι μουσική αλλά το γνωστό ποίημα του Ελύτη είναι από τον "οίστρο" που τον ευχαριστώ για άλλη μια φορά.
Μια μουσική που από πάντα μας ταξίδευε,εμάς τους από δω μεριά,σας καλούμε στο ταξίδι. (το βίντεο είναι προσφορά της Χ. η φώτο δική μου, κοινή λοιπόν η ανάρτηση και η πρόσκληση μαζί)
Πριν πατήσει τα 16.... Λοιπόν με το νέο τρόπο μπορείτε να αποθηκεύετε τις μουσικές αν σας αρέσουν βέβαια, (απλά επιλέξτε αποθήκευση αρχείου και μετά βρείτε το στα έγγραφα σας και καλή ακρόαση)
Το κτήμα που βλέπετε είναι τώρα άδειο,από το 1968 που το αγόρασε ο φίλος μου πέρασε μέγάλο μέρος της ζωής εδώ υλοποιώντας μερικά από τα όνειρα της παιδικής του και της εφηβικής του ηλικίας,το μεράκι και η δημιουργικότητα του είναι κατατεθειμένα και στον τελευταίο σβώλο χώματος. Τώρα δεν πάμε τόσο συχνά ούτε εγώ αλλά ούτε κι' αυτός, το καλοκαίρι όμως ελάτε να μας βρείτε εκεί, θα είναι και μιά ευκαιρία να τον πείσετε (να προσπαθήσετε δηλαδή) πως το βιβλίο του αξίζει να βγεί παραέξω από τον στενό οικογενειακό κύκλο.
Πίσω η ακαδημία και το όνειρο σαρκάζει τη σοβαροφάνεια, τώρα που τελειώσαμε με τα έντομα,τα οστρακόδερμα και τις βοσκοπούλες,μπορούμε σιγά και διακριτικά να μπούμε στο όνειρο του σκύλου
Για όσους βιάζονται να αυτοπροσδιοριστούν "τζίτζικες", ε να μην τους χαλάσουμε το χατήρι,εμείς ακούμε το τραγούδι τους,παρακολουθούμε τις "γύρες"τους και οι κορυφογραμές δικές τους.
Σπινθηροβόλημα, γέλασμα, στην εικόνα και μια μικρή λευκή αχιβάδα στον ήχο,σκέφτομαι πως ειν' ώραία όταν τα όστρακα ανοίγουν τις θύρες τους και μας εμπιστεύονται τη μέσα τους μεριά και το πολύτιμο μαργαριτάρι τους.
">