Κακούργα που τον έφερες ύπουλα μες το σπίτι, αυτόν τον άτιμο ιό και φοβερό αλήτη.
Τον κύκλο του όπως έπρεπε θέλησε να τον κάνει, και μένανε τον δύστυχο κόντεψε να ξεκάνει.
|
Σάββατο 21 Μαρτίου 2009
Υπό ανάρρωση...
Κακούργα που τον έφερες ύπουλα μες το σπίτι, αυτόν τον άτιμο ιό και φοβερό αλήτη.
Τον κύκλο του όπως έπρεπε θέλησε να τον κάνει, και μένανε τον δύστυχο κόντεψε να ξεκάνει.
Τρίτη 17 Μαρτίου 2009
Άνοιξη...
|
Περιμένατε παιχνίδι εεε! Την πατήσατε! εκτός και αν θέλετε να παίξουμε αλλά με τους δικους μου όρους.Λοιπον θα σας πω τι σας βρήκα και σας αγάπησα. Κανένας σας δεν παριστάνει τίποτα, είστε αληθινοί και ευαίσθητοι,μπορείτε και διαβάζετε πίσω απ'τις γραμμές και επίσης είστε μάχιμοι της ζωής. Τώρα τι με ενοχλεί με σας. Το ότι φοβάστε τα ταξίδια, κανένας σας δεν θα μπορούσε να ήταν μηχανοδηγός,πιλότος η οδηγός λεωφορείου και να κάνει τη γραμμή Αθήνα-Θεσσαλονίκη.
Τετάρτη 11 Μαρτίου 2009
Φράνκο Μπαζάλια
Ο Φράνκο Μπαζάλια (1924-1980) ήταν καθηγητής Ψυχιατρικής. Ως φοιτητής συμμετείχε σε αντιφασιστικές οργανώσεις και φυλακίστηκε. Ως πανεπιστημιακός δάσκαλος μετά από δεκατρία χρόνια αποφάσισε να εγκαταλείψει το πανεπιστήμιο και να διευθύνει το Ψυχιατρείο της Γκορίτσια, όπου ξεκίνησε έναν αγώνα κατάργησης των καταπιεστικών μηχανισμών διοίκησης αλλά και των θεραπευτικών πρακτικών. Άνοιξε τις πόρτες, έριξε τα κάγκελα, κατήργησε τα ηλεκτροσόκ και οργάνωσε το Ψυχιατρείο με αρχές «Θεραπευτικής Κοινότητας». Το 1971 ανέλαβε τη διεύθυνση του Ψυχιατρείου της Τεργέστης με 1.200 ασθενείς, το οποίο κατήργησε μετά από οκτώ χρόνια, δημιουργώντας στην κοινότητα ένα πλήρες δίκτυο υπηρεσιών. Έτσι συντέλεσε αποφασιστικά ώστε να ψηφιστεί ο νόμος «180» που θεσμοθετούσε την κατάργηση των ψυχιατρείων στην Ιταλία. Εκείνη την περίοδο έγραψε πολλά δοκίμια και προώθησε μια συλλογική έρευνα με τίτλο «Εγκλήματα εν καιρώ ειρήνης», στην οποία συμμετείχαν οι Ρόναλντ Λαινγκ, Μισέλ Φουκώ, Νόαμ Τσόμσκι, Ρόμπερτ Καστέλ και Ρ. Γκόφμαν. Φίλος και συνεργάτης του Ζαν-Πωλ Σαρτρ, αποτέλεσε το βασικό ιδεολογικό αλλά και πρακτικό σημείο αναφοράς του κινήματος του Μάη του '68. Ο ριζοσπαστισμός και η αιρετικότητά του απέναντι στην Ακαδημαϊκή Ψυχιατρική έγινε αιτία να συρρέουν από όλο τον κόσμο επαγγελματίες Ψυχικής Υγείας για να ζήσουν το «Πείραμα της Τεργέστης», το οποίο τα τελευταία χρόνια είναι πλέον επίσημα ένα από τα πιλοτικά προγράμματα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση.
Άλλα έργα του: Η παρεκκλίνουσα πλειονότητα (1971), Εγκλήματα εν καιρώ ειρήνης (1975), Τι είναι η Ψυχιατρική; (1997), Η Άρνηση του Ψυχιατρικού Θεσμού, Πεθαίνοντας ταξικά (1969), Γραπτά - Τόμος Ι, ΙΙ (1981-1982).
Κυριακή 8 Μαρτίου 2009
Για την ημέρα της γυναίκας...
|
Μας εύχομαι υπομονή,κατανόηση,ανεκτικότητα,ικανότητα για διαπραγμάτευση,αντοχές πάσης φύσεως και να μην κατουράμε την κουλούρα στο wc.
Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2009
Η Μαρία και η Μαριάννα.
|
Την Μαριάννα Κορομηλά την γνωρίζεται, ιστορικός, ξεναγός και για πολλά χρόνια οικοδέσποινα με εκπομπή στο κρατικό ραδιόφωνο για θέματα ιστορίας και όχι μόνο. Συγκινημένη λοιπόν η κυρία Κορομηλά από το ψηφιδωτό που αντίκρισε στη Μονή της χώρας, στην Κωνσταντινούπολη έγραψε μετά από αρκετή έρευνα το βιβλίο της «Η Μαρία των Μογγόλων», δεν είναι ένα ξερό ιστορικό ανάγνωσμα, είναι το ακριβώς αντίθετο, μαζί με την ιστορία της 11 χρονης Μαρίας που ο αυτοκράτορας πατέρας της την έστειλε για γυναίκα του βασιλιά των Μογγόλων μέχρι να επιστρέψει μετά από πολλά χρόνια και να γίνει μοναχή και το ψηφιδωτό που βλέπουμε στη Μονή της χώρας, μας αποκαλύπτει και την ιστορία της ίδιας της Μαριάννας, από τα φοιτητικά ψαξίματα ενός κοριτσιού με αστικές καταβολές μέχρι της σημερινές επιλογές της. Γυναίκα του Στέλιου Νέστορα και με μοίρασμα ζωής σήμερα, ανάμεσα Θεσσαλονίκη- Αθήνα-Πήλιο μας καταθέτει την ιδιαίτερη ματιά της. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα.
Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2009
ΑΠΟΥΣΙΑ 29 ΧΡΟΝΙΑ
Νομίζω σαν σήμερα ήταν που έφυγε ο Ξυλούρης, έχοντας προλάβει όμως να τραγουδήσει (και με την ευαισθησία μεγάλων ποιητών) την ιστορία μας, το βάσανο και τη συλλογική μας μνήμη. Τον φαντάζομαι να τραγουδά εκεί που είναι, για τον Κόντογλου, τον Μακρυγιάννη, τον Εγγονόπουλο, τον Σεφέρη και για όλους τους άλλους, τους πολλούς ανώνυμους που πέρασαν μια ζωή με αγώνες και συνέπεια.
Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2009
Μέσον μαζικής μεταφοράς!!!
Ελικόπτερο
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ελικόπτερο (έλιξ + πτερόν) ονομάζεται το αεροσκάφος το οποίο, για την ανύψωσή του από το έδαφος και τη διατήρησή σου σε πτήση, κάνει χρήση ενός ή περισσότερων οριζόντιων (ή σχεδόν οριζόντιων) στροφείων (ελίκων). Οι κύριες διαφορές του από το αεροπλάνο είναι ότι αφ' ενός το μέσο που παρέχει την άντωση είναι κινούμενο (τα πτερύγια του στροφείου), σε αντίθεση με το αεροπλάνο που έχει σταθερά πτερύγια, και αφ' ετέρου ότι για την ανύψωσή και πτήση του δεν απαιτείται οριζόντια κίνηση, όπως στην πλειονότητα των αεροπλάνων. Έχει, επίσης τη δυνατότητα να κινείται προς κάθε κατεύθυνση, σε αντίθεση με το αεροπλάνο που κινείται μόνο προς τα εμπρός, και ακόμα μπορεί να αιωρείται (σχεδόν) ακίνητο στον αέρα. Οι ιδιότητές του αυτές το καθιστούν αναντικατάστατο ως μέσο εναέριας μεταφοράς σε περιορισμένους χώρους όπου η δυνατότητα ελιγμών είναι μικρή, ή σε απομακρυσμένους τόπους όπου η κατασκευή αεροδρομίων δεν είναι εφικτή.
Μαρκογιαννάκη πες αλεύρι? Ο Παλαιοκώστας σε γυρεύει! Χα χα χα χα χα χα χα χα
Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2009
Η συμβολή τουΨαραντώνη στην ψαχανάλυση.
|
«H αγάπη είναι η μόνη ικανοποιητική απάντηση
στο πρόβλημα της ανθρώπινης ύπαρξης»
Έριχ Φρομ
Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2009
Αν δεν ευχηθείς στο σπίτι σου,θα πέσει και θα σε πλακώσει.
Μετά τον Μπάμπη το Σαλονικιό σειρά έχει η Μπάρμπι,σαλονικιά κι αυτή, εδώ και πολλά χρόνια, σήμερα που γιορτάζουν οι Μπάμπηδες και τα παράγωγα τους, εύχομαι χρόνια πολλά και χαμόγελα.
Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009
Μουσικός ναός.
 |
| Hosted by eSnips |
 |
| Hosted by eSnips |
Ο "Μουσικός Ναός" του Μπάμπη του "Σαλονικιού" βρίσκεται στις Συκιές, περιοχή κατοικίας (πολυκατοικίας) που απέχει 20 λεπτά με τα πόδια από το κέντρο, εκεί ιερουργεί ο Μπάμπης με την παρέα του εδώ και πολλά χρόνια,εκεί λειτουργηθήκαμε την Παρασκευή το βράδυ μέχρι το ξημέρωμα σε ατμόσφαιρα διονυσιακή,κάποια στιγμή μου έφυγε το κινητό από τα χέρια μέσα στα πολλά γέλια, εκεί είδα και ένα ωραίο ζεμπέκικο και μάλιστα από γυναίκα. "Στο Γεντί Κουλέ είν ωραία άμα βρείς καλή παρέα κλπ κλπ " λέει το άσμα.
Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2009
Ο μύθος των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών*
Ο φίλος ζήτησε μουσική,ας την αφήσουμε για αργότερα και να διαβάσουμε σήμερα ένα κείμενο του Γιώργου του Γιαννουλόπουλου που όταν το άκουσα από τα χείλη του με συγκλόνισε,είναι αυτά που λέει, αλλά είναι και ο τρόπος που τα λέει, το χαμηλωμένο βλέμμα του, το τεφτέρι που τα είχε γράψει, ο επίπεδος τόνος στη φωνή. Στο διάλειμμα πήγα και τον γνώρισα, λέει λίγα και έχει πάντα ένα βιβλίο στο χέρι.
Ο μύθος των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών*
Γιώργος Γιαννουλόπουλος **
Είμαι ο Γιαννουλόπουλος Γιώργος, εργαζόμενος στην εργασιακή δομή «Καφενείο» στο Ψ.Ν.Α. Δαφνί, ιδρυτικό μέλος του συλλόγου «Αλκυονίδες», αναπληρωματικό μέλος της Ειδικής Επιτροπής Προστασίας Ατόμων με Ψυχικά Προβλήματα του Υπουργείου Υγείας.
Η έκφραση «δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων» είναι οξύμωρη. Γιατί λέγοντας ψυχικά πάσχων σημαίνει ότι «αυτοδίκαια» το άτομο αυτό δεν έχει δικαιώματα. Είναι πράγμα, «res» (λατ.). To να λένε ορισμένοι ψυχίατροι, ψυχίατροι που ανήκουν στο κλασικό ψυχιατρικό κατεστημένο, ότι φτιάχνουν χάρτα δικαιωμάτων των «αρρώστων» στην πραγματικότητα αυτοκαταργούνται ως ψυχίατροι, γιατί η ψυχιατρική τέχνη σημαίνει εξ ορισμού παραβίαση των δικαιωμάτων των πολιτών που χαρακτηρίζονται ως ψυχικά πάσχοντες.
Οπότε, ή δεν το εννοούν ή ξεγελούν τον εαυτό τους. Εκτός ορισμένων –λίγων- οι οποίοι πράγματι το εννοούν και γι’ αυτό τον προσανατολισμό τους αντιμετωπίζουν την αποδοκιμασία των κλασικών συναδέλφων τους. Το λιγότερο. Και στο κάτω-κάτω πώς να εμπιστευθείς το όψιμο ενδιαφέρον κάποιων που είναι υπεύθυνοι για τα σημερινά χάλια του χώρου ότι τώρα θέλουν το καλό μας. Ενός χώρου που κατά τα άλλα έγινε για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στους πολίτες όπως ισχυρίζονται.
Ένα βασικό δικαίωμα θέλουμε. Να έχουμε όλα τα δικαιώματα ενός πολίτη που δεν έχει χαρακτηρισθεί ψυχικά πάσχων.
Για παράδειγμα, παρότι ο ποινικός κώδικας λέει ότι καμιά ποινή δεν εφαρμόζεται χωρίς τον νόμο που την ορίζει ως πράξη αποδεχόμενη ποινή στερητική της ελευθερίας κάποιου, στην πράξη ο εισαγγελέας μπορεί να διατάξει την κράτηση σε ψυχιατρείο χωρίς τη θέληση αυτού του πολίτη και μάλιστα χωρίς αυτός ο πολίτης να έχει παραβεί κάποιο νόμο, χωρίς να έχει διαπράξει κάποιο αδίκημα. Δηλαδή του εφαρμόζεται μία ποινή, αναγκαστική νοσηλεία, και μάλιστα χωρίς να ισχύουν γι’ αυτόν οι διατάξεις του νόμου που προστατεύουν τα δικαιώματα των κρατουμένων. Από εδώ και πέρα, η διάρκεια κράτησής του εξαρτάται από τη γνώμη του γιατρού, δηλαδή από έναν άλλο πολίτη, χωρίς να μπορεί να κάνει ένσταση γι’ αυτό.
Οποιοσδήποτε χάρτης δικαιωμάτων περιέχει ή υπονοεί την έννοια «ψυχικά άρρωστος» είναι κοροϊδία και συμφέρει μόνο αυτούς που θέλουν να χαράξουν μια γραμμή ανάμεσα στο εμείς και στο οι άλλοι, ανάμεσα στους αποδεκτούς και τους μη αποδεκτούς.
Αποδεκτοί είναι όσοι αποδέχονται και υιοθετούν τις συμπεριφορές και τις δράσεις που έχει μια κοινωνία σε έναν ορισμένο χώρο και χρόνο.
Μη αποδεκτοί είναι όσοι κινούνται έξω από τα όρια που η ίδια η κοινωνία, το κράτος, το σύστημα καθορίζουν ανάλογα με τα οικονομικά κυρίως συμφέροντά τους, και είναι δυνητικά διαλυτικοί παράγοντες της κοινωνικής συνοχής που χρειάζονται προκειμένου να προστατέψουν αυτά τα συμφέροντα.
Και εδώ δεν μιλάω μόνο για τους λεγόμενους ψυχικά πάσχοντες.
Για την αναγκαστική νοσηλεία που ανέφερα, ο ψυχίατρος στην ουσία καλείται να πάρει πολιτική θέση, αποφασίζοντας το επικίνδυνο ή όχι ενός βίαια περιορισμένου πολίτη• καλείται να αποφασίσει αν αυτός ο πολίτης είναι επιζήμιος για τις σκέψεις του και τις πράξεις του, για τα συμφέροντα που εκπροσωπεί ο παραγγέλων αυτή.
Αν είναι φορέας κάποιου ανεπιθύμητου για το σύστημα παράγοντα σκέψης ή δράσης. Καλείται ο ψυχίατρος να γίνει χωροφύλακας με εξαιρετικά μεγάλες αρμοδιότητες και δυνατότητες• καλείται να αποφασίσει να κάνει τον διαχωρισμό ανάμεσα στα άτομα με αποδεκτές συμπεριφορές για το σύστημα, με πλήρη δικαιώματα, όσα τέλος πάντων αναγνωρίζει το σύστημα ως δικαιώματα στους υπηκόους του, και στα άτομα με μη αποδεκτές συμπεριφορές και τρόπους δράσης, τα οποία θα έχουν από ελάχιστα έως κανένα δικαίωμα, ως επιζήμια για το κράτος, το σύστημα, την κοινωνία.
Απ’ ότι φαίνεται μπορεί ανά πάσα στιγμή ο κάθε πολίτης κυρίως ο μη προνομιούχος να σταλεί με το παραμικρό για ψυχιατρική γνωμάτευση-εξέταση, και αν κριθεί από κάποιο κλαδί του δέντρου του κράτους ως επικίνδυνος για αυτό, για «θεραπεία», χωρίς τη θέλησή του, χωρίς την αποδοχή του.
Τον τελευταίο καιρό γίνεται πολύς λόγος για γονιδιακή προδιάθεση στις ψυχικές παθήσεις. Όπως έχω ξαναπεί, εγώ γυρνάω στα ψυχιατρεία από το 1975. Τις μόνες κατηγορίες λεγομένων ψυχασθενών που έχω συναντήσει είναι οι ταλαίπωροι, οι άνεργοι, οι απένταροι, οι φουκαράδες αυτοί που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Και ρωτάω: Μόνο στις κατώτερες οικονομικά τάξεις, στους φτωχούς επιλεκτικά έχουν τα γονίδια προδιάθεση για ψυχικές παθήσεις; Οι πλούσιοι ή έχουν ανοσία, ή ανώτερου τύπου γονιδίωμα, ή προωθείται η άποψη ότι κάθε φτωχός με παρεκκλίνουσα συμπεριφορά είναι λανθάνων ψυχασθενής με ότι αυτό μακροπρόθεσμα συνεπάγεται;
Γιατί μόνο οι φτωχοί ψυχασθενείς αντιμετωπίζονται σαν μιάσματα της κοινωνίας. Δεν είναι πιο απλό να παραδεχθούμε ότι το είδος της κοινωνίας που έχουμε φτιάξει βγάζει στο περιθώριο όλο και πιο πολλούς ανθρώπους και ο συνδυασμός κοινωνικών πιέσεων και ανέχειας φθείρει τον ψυχισμό και αναγκάζει πολλούς να ζητήσουν ψυχιατρική βοήθεια, που βεβαίως χορηγείται ευχαρίστως και απλόχερα εξουδετερώνοντάς τους διά βίου, ενώ το μόνο που θέλουν είναι να μαζέψουν τα προσωρινά διασπασμένα κομμάτια της προσωπικότητάς τους;
Σε προσωπικό επίπεδο, αν ήξερα τότε παλιά ότι η κίνησή μου να προσφύγω σε ψυχίατρο για να λύσω μια προσωρινή, όπως κατανοώ σήμερα, διάσπαση της προσωπικότητάς μου, ένα προσωρινό αδιέξοδο, που θα επανερχόταν, θα γιατρευόταν μόνο του, θα κατάληγε να στερηθώ των περισσοτέρων δικαιωμάτων που θα είχα ως ελεύθερος πολίτης, όσο ελεύθερος του επιτρέπεται να είναι κανείς σήμερα, θα προτιμούσα χίλιες φορές να διαπράξω ένα ποινικό αδίκημα όσο σοβαρό και αν ήταν αυτό και όσες επιπτώσεις και αν είχε.
Φυσικά μιλάω μόνο για τον εαυτό μου και δεν το συνιστώ σε κανέναν αυτό, αλλά ίσως και άλλοι να έχουν κάνει αυτές τις σκέψεις…
Δεν είχα πάντοτε αυτές τις ακραίες απόψεις. Μέχρι πριν από ένα–δύο χρόνια π.χ. νόμιζα ότι οι εργαζόμενοι στον τομέα της λεγόμενης ψυχικής υγείας ήθελαν μόνο το καλό των λεγομένων ψυχικά αρρώστων και ότι είχαν όλοι τις καλύτερες προθέσεις.
Τότε μου ζητήθηκε από ένα πρόσωπο, που μέχρι τότε εμπιστευόμουν απόλυτα και με μία γελοία δικαιολογία, να προδώσω σε ένα κρίσιμο θέμα έναν άνθρωπο για τον οποίο ένοιωθα ευγνωμοσύνη• θεώρησε δεδομένο ότι αν κάποιος χαρακτηρισθεί «τρελός» δεν έχει ούτε αρχές ούτε αξιοπρέπεια. Εγώ έχω όμως.
Αυτό και ορισμένα γεγονότα που ακολούθησαν με έκαναν να αλλάξω τη γνώμη που είχα. Τότε άρχισα να ψάχνω και να ψάχνομαι. Τότε άρχισα να καταλαβαίνω ότι αν εξαιρέσει κανείς τους αρρώστους με οργανικές διαταραχές που επηρεάζουν τον ψυχισμό τους, οι υπόλοιποι είναι ενοχλητικοί -για να το πω κομψά- για την κάθε εξουσία και η ψυχιατρική γνωμάτευση είναι ένας από τους τρόπους για να τεθούν στο περιθώριο μόνιμα.
Υπάρχουν στο χώρο της ψυχικής υγείας εργαζόμενοι που τα ξέρουν αυτά και αντιδρούν, υπάρχουν εργαζόμενοι που τα ανέχονται, και υπάρχουν εργαζόμενοι που τα απολαμβάνουν.
Όπως λέει και η παροιμία «Αν θέλεις να διαπιστώσεις τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου δώστου δύναμη». Και πολλοί πίσω από την κοινωνική περσόνα κρύβουν τον αυστραλοπίθηκο. Μη μας λένε λοιπόν ότι θέλουν το καλό μας άνθρωποι που η φύση της δουλειάς τους είναι η παραβίαση των δικαιωμάτων μας προκειμένου να την κάνουν.
Μην ξεχνάμε ότι τα οποιαδήποτε μέτρα, εναντίον οποιασδήποτε μειοψηφίας, παίρνονται με τη βία, με τη δύναμη της ισχύος στην ουσία με τη δύναμη των όπλων, αυτών που μπορούν να την επιβάλλουν και όχι στο όνομα του όποιου νεφελώδους δικαίου, εκτός αν κάποιος εννοεί ότι το δίκαιο είναι με το μέρος, το έχουν οι λίγοι, οι όποιοι λίγοι στον όποιο τόπο, στον όποιο χρόνο που θέλουν τους πολλούς καλοκουρδισμένα αυτόματα να χορεύουν και να δουλεύουν στον ίδιο σκοπό, στην ίδια νότα και η δική μας παραφωνία ενοχλεί τα ευαίσθητα αυτιά τους.
Και σαν να μην φτάνει αυτό υπάρχουν, όπως αναφέρει συχνά και ο τύπος, και άτομα που κερδοσκοπούν ασύστολα στο χώρο της λεγόμενης ψυχικής υγείας. Κερδοσκοπούν ασύστολα σε βάρος αυτών που υποτίθεται ότι χρειάζονται περισσότερη βοήθεια απ’ όλους. Υποτίθεται.
Και το κάνουν αυτό γιατί είναι σε γνώση, γνωρίζουν ότι οι λεγόμενοι ψυχασθενείς θεωρούνται πράγματα προς χρήση απ’ όλους, αντικείμενα και όχι υποκείμενα.
Όπως οι σκλάβοι του 19ου αιώνα στην Αμερική, οι οποίοι δια νόμου δεν υπήρχαν ως άτομα και στους οποίους δεν αναγνωριζόταν όχι μόνο η άποψη για κάτι αλλά ούτε καν η μαρτυρία για οτιδήποτε, όσο σοβαρό κι αν ήταν αυτό.
Πάρα πολλοί από τους εργαζόμενους στο λεγόμενο χώρο της ψυχικής υγείας αποδέχονται τα δικαιώματα των λεγόμενων ψυχασθενών μόνο στο μέτρο που τα δικαιώματα των λεγόμενων ψυχασθενών δεν παραβιάζουν τα δικαιώματα που έχουν αυτοί πάνω στους λεγόμενους ψυχασθενείς.
Όταν ο γνωστός Μπαζάλια έλεγε ότι ο ψυχασθενής είναι ένας άνθρωπος χωρίς δικαιώματα και μπορείς να τον κάνεις ό,τι θέλεις, το έλεγε σαν διαπίστωση. Εδώ όμως μια μερίδα των εργαζομένων στο χώρο το θεωρεί οδηγία έχω ακούσει σε μια «κλειστή» ολιγομελή σύναξη ψυχίατρο να υποστηρίζει ότι αν ένας ψυχασθενής «βοηθηθεί» να περάσει το πανεπιστήμιο σε 10 χρόνια θα έχει κάποια θέση που θα τον καθιστά επιβλαβή και επικίνδυνο (ίσως να διαθέτει διαχρονική τηλεπάθεια ο γιατρός αυτός). Και μάλιστα πρόσθεσε ειρωνικά ότι πολλοί από αυτούς θέλουν να γίνουν και ψυχίατροι. Είναι προφανές λοιπόν ότι αν χαρακτηρισθείς ψυχικά πάσχων ο χαρακτηρισμός είναι δια βίου, χωρίς να μπορείς να αρνηθείς αυτό τον χαρακτηρισμό και μάλιστα αν τον αρνηθείς όχι μόνο ισχύει αλλά φορτώνεσαι και με μια επιπλέον ψυχική πάθηση που λέγεται άρνηση αποδοχής της κατάστασής σου ή κάτι που έχει το ίδιο νόημα.
Εδώ στην χώρα μας όλοι οι μεγάλοι και οι τρανοί του χώρου δεν τολμούν να δηλώσουν ανοιχτά το προσδόκιμο της ζωής, την αναλογία θανάτων, μεταξύ ψυχασθενών και του γενικού πληθυσμού, καθώς και τον λόγο, την αιτία αυτών των θανάτων που έχει πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας, με θανάτους κυρίως από αιτίες και αρρώστιες άγνωστες σχεδόν στο χώρο των ψυχασθενών παλαιότερα, αιτίες και αρρώστιες που σχετίζονται με τα ψυχοφάρμακα, τόσο μάλιστα που πολλοί από εμάς αναρωτιόμαστε αν αξίζει το ρίσκο να παίρνουμε ψυχοφάρμακα και να πεθαίνουμε πριν την ώρα μας.
Σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες οι πρώην νοσηλευόμενοι στα ψυχιατρεία αυτοπροσδιορίζονται ως επιζώντες της ψυχιατρικής θεραπείας και αν σκεφτούμε τις άμεσες ή έμμεσες παρενέργειες των ψυχοφαρμάκων τότε καταλαβαίνουμε ότι ορθώς αυτοπροσδιορίζονται έτσι. Όταν υπάρχουν τόσοι θάνατοι από εκφυλιστικές παθήσεις τότε για τι είδους θεραπεία μιλάμε; Με μια μικρή δόση παράνοιας θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι το σύστημα έχει αρχίσει ένα πρόγραμμα κοινωνικής ευγονικής.
Και κάτι για τις εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές.
Παρατηρείται πολλές φορές ότι στην προσπάθεια να γίνουν ξενώνες και οικοτροφεία σε διάφορες περιοχές της χώρας, οι περίοικοι αντιδρούν σε αυτό και οι υπεύθυνοι προκειμένου να τους πείσουν τους λένε ότι οι μελλοντικοί ένοικοι είναι ακίνδυνοι για τους περίοικους γιατί είναι σε φαρμακευτική αγωγή που τους κάνει ακίνδυνους. Γιατί αυτό είναι το νόημα των όσων τους λένε. Πιστεύω ότι είναι λάθος να περνάει το μήνυμα στον κόσμο ότι προκειμένου να είναι ακίνδυνος κανείς πρέπει να παίρνει φάρμακα.
Δημιουργεί ένα προηγούμενο και καλό είναι να μην συνδέεται η μη επικινδυνότητα με τη λήψη φαρμάκων.
Όσο για το άλλο είδος των περιοίκων, οι οποίοι πείθονται μόνο όταν ακούνε ότι θα αυξηθεί ο τζίρος των καταστημάτων τους από την παρουσία των ενοίκων των στεγαστικών δομών στην περιοχή τους -δηλαδή ότι θα έχουν οικονομικό όφελος με άλλα λόγια μας αποδέχονται επί πληρωμή, αφήνω εσάς να σκεφθείτε ποιο είναι το ηθικό τους ανάστημα.
Κλείνω με την περίληψη που έδωσα για το πρόγραμμα της εκδήλωσης.
Κανένας δεν σκέφτεται σοβαρά να δώσει δικαιώματα στους ψυχικά ασθενείς ίδια με των υπολοίπων πολιτών γιατί τότε δεν θα είναι εύκολο να τα παραβιάζει εν ονόματι της υποτιθέμενης θεραπείας τους. Γιατί η παραβίαση των δικαιωμάτων των ψυχασθενών είναι η βάση της λεγόμενης θεραπείας τους και λέγοντας θεραπεία εννοούμε τη βίαιη προσαρμογή τους σε κοινωνικές συμπεριφορές που άλλοι επέλεξαν ως ορθές και λογικές.
Είμαι στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε ερώτηση ή διευκρίνιση.
Ευχαριστώ.
Ο μύθος των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών*
Γιώργος Γιαννουλόπουλος **
Είμαι ο Γιαννουλόπουλος Γιώργος, εργαζόμενος στην εργασιακή δομή «Καφενείο» στο Ψ.Ν.Α. Δαφνί, ιδρυτικό μέλος του συλλόγου «Αλκυονίδες», αναπληρωματικό μέλος της Ειδικής Επιτροπής Προστασίας Ατόμων με Ψυχικά Προβλήματα του Υπουργείου Υγείας.
Η έκφραση «δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων» είναι οξύμωρη. Γιατί λέγοντας ψυχικά πάσχων σημαίνει ότι «αυτοδίκαια» το άτομο αυτό δεν έχει δικαιώματα. Είναι πράγμα, «res» (λατ.). To να λένε ορισμένοι ψυχίατροι, ψυχίατροι που ανήκουν στο κλασικό ψυχιατρικό κατεστημένο, ότι φτιάχνουν χάρτα δικαιωμάτων των «αρρώστων» στην πραγματικότητα αυτοκαταργούνται ως ψυχίατροι, γιατί η ψυχιατρική τέχνη σημαίνει εξ ορισμού παραβίαση των δικαιωμάτων των πολιτών που χαρακτηρίζονται ως ψυχικά πάσχοντες.
Οπότε, ή δεν το εννοούν ή ξεγελούν τον εαυτό τους. Εκτός ορισμένων –λίγων- οι οποίοι πράγματι το εννοούν και γι’ αυτό τον προσανατολισμό τους αντιμετωπίζουν την αποδοκιμασία των κλασικών συναδέλφων τους. Το λιγότερο. Και στο κάτω-κάτω πώς να εμπιστευθείς το όψιμο ενδιαφέρον κάποιων που είναι υπεύθυνοι για τα σημερινά χάλια του χώρου ότι τώρα θέλουν το καλό μας. Ενός χώρου που κατά τα άλλα έγινε για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στους πολίτες όπως ισχυρίζονται.
Ένα βασικό δικαίωμα θέλουμε. Να έχουμε όλα τα δικαιώματα ενός πολίτη που δεν έχει χαρακτηρισθεί ψυχικά πάσχων.
Για παράδειγμα, παρότι ο ποινικός κώδικας λέει ότι καμιά ποινή δεν εφαρμόζεται χωρίς τον νόμο που την ορίζει ως πράξη αποδεχόμενη ποινή στερητική της ελευθερίας κάποιου, στην πράξη ο εισαγγελέας μπορεί να διατάξει την κράτηση σε ψυχιατρείο χωρίς τη θέληση αυτού του πολίτη και μάλιστα χωρίς αυτός ο πολίτης να έχει παραβεί κάποιο νόμο, χωρίς να έχει διαπράξει κάποιο αδίκημα. Δηλαδή του εφαρμόζεται μία ποινή, αναγκαστική νοσηλεία, και μάλιστα χωρίς να ισχύουν γι’ αυτόν οι διατάξεις του νόμου που προστατεύουν τα δικαιώματα των κρατουμένων. Από εδώ και πέρα, η διάρκεια κράτησής του εξαρτάται από τη γνώμη του γιατρού, δηλαδή από έναν άλλο πολίτη, χωρίς να μπορεί να κάνει ένσταση γι’ αυτό.
Οποιοσδήποτε χάρτης δικαιωμάτων περιέχει ή υπονοεί την έννοια «ψυχικά άρρωστος» είναι κοροϊδία και συμφέρει μόνο αυτούς που θέλουν να χαράξουν μια γραμμή ανάμεσα στο εμείς και στο οι άλλοι, ανάμεσα στους αποδεκτούς και τους μη αποδεκτούς.
Αποδεκτοί είναι όσοι αποδέχονται και υιοθετούν τις συμπεριφορές και τις δράσεις που έχει μια κοινωνία σε έναν ορισμένο χώρο και χρόνο.
Μη αποδεκτοί είναι όσοι κινούνται έξω από τα όρια που η ίδια η κοινωνία, το κράτος, το σύστημα καθορίζουν ανάλογα με τα οικονομικά κυρίως συμφέροντά τους, και είναι δυνητικά διαλυτικοί παράγοντες της κοινωνικής συνοχής που χρειάζονται προκειμένου να προστατέψουν αυτά τα συμφέροντα.
Και εδώ δεν μιλάω μόνο για τους λεγόμενους ψυχικά πάσχοντες.
Για την αναγκαστική νοσηλεία που ανέφερα, ο ψυχίατρος στην ουσία καλείται να πάρει πολιτική θέση, αποφασίζοντας το επικίνδυνο ή όχι ενός βίαια περιορισμένου πολίτη• καλείται να αποφασίσει αν αυτός ο πολίτης είναι επιζήμιος για τις σκέψεις του και τις πράξεις του, για τα συμφέροντα που εκπροσωπεί ο παραγγέλων αυτή.
Αν είναι φορέας κάποιου ανεπιθύμητου για το σύστημα παράγοντα σκέψης ή δράσης. Καλείται ο ψυχίατρος να γίνει χωροφύλακας με εξαιρετικά μεγάλες αρμοδιότητες και δυνατότητες• καλείται να αποφασίσει να κάνει τον διαχωρισμό ανάμεσα στα άτομα με αποδεκτές συμπεριφορές για το σύστημα, με πλήρη δικαιώματα, όσα τέλος πάντων αναγνωρίζει το σύστημα ως δικαιώματα στους υπηκόους του, και στα άτομα με μη αποδεκτές συμπεριφορές και τρόπους δράσης, τα οποία θα έχουν από ελάχιστα έως κανένα δικαίωμα, ως επιζήμια για το κράτος, το σύστημα, την κοινωνία.
Απ’ ότι φαίνεται μπορεί ανά πάσα στιγμή ο κάθε πολίτης κυρίως ο μη προνομιούχος να σταλεί με το παραμικρό για ψυχιατρική γνωμάτευση-εξέταση, και αν κριθεί από κάποιο κλαδί του δέντρου του κράτους ως επικίνδυνος για αυτό, για «θεραπεία», χωρίς τη θέλησή του, χωρίς την αποδοχή του.
Τον τελευταίο καιρό γίνεται πολύς λόγος για γονιδιακή προδιάθεση στις ψυχικές παθήσεις. Όπως έχω ξαναπεί, εγώ γυρνάω στα ψυχιατρεία από το 1975. Τις μόνες κατηγορίες λεγομένων ψυχασθενών που έχω συναντήσει είναι οι ταλαίπωροι, οι άνεργοι, οι απένταροι, οι φουκαράδες αυτοί που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Και ρωτάω: Μόνο στις κατώτερες οικονομικά τάξεις, στους φτωχούς επιλεκτικά έχουν τα γονίδια προδιάθεση για ψυχικές παθήσεις; Οι πλούσιοι ή έχουν ανοσία, ή ανώτερου τύπου γονιδίωμα, ή προωθείται η άποψη ότι κάθε φτωχός με παρεκκλίνουσα συμπεριφορά είναι λανθάνων ψυχασθενής με ότι αυτό μακροπρόθεσμα συνεπάγεται;
Γιατί μόνο οι φτωχοί ψυχασθενείς αντιμετωπίζονται σαν μιάσματα της κοινωνίας. Δεν είναι πιο απλό να παραδεχθούμε ότι το είδος της κοινωνίας που έχουμε φτιάξει βγάζει στο περιθώριο όλο και πιο πολλούς ανθρώπους και ο συνδυασμός κοινωνικών πιέσεων και ανέχειας φθείρει τον ψυχισμό και αναγκάζει πολλούς να ζητήσουν ψυχιατρική βοήθεια, που βεβαίως χορηγείται ευχαρίστως και απλόχερα εξουδετερώνοντάς τους διά βίου, ενώ το μόνο που θέλουν είναι να μαζέψουν τα προσωρινά διασπασμένα κομμάτια της προσωπικότητάς τους;
Σε προσωπικό επίπεδο, αν ήξερα τότε παλιά ότι η κίνησή μου να προσφύγω σε ψυχίατρο για να λύσω μια προσωρινή, όπως κατανοώ σήμερα, διάσπαση της προσωπικότητάς μου, ένα προσωρινό αδιέξοδο, που θα επανερχόταν, θα γιατρευόταν μόνο του, θα κατάληγε να στερηθώ των περισσοτέρων δικαιωμάτων που θα είχα ως ελεύθερος πολίτης, όσο ελεύθερος του επιτρέπεται να είναι κανείς σήμερα, θα προτιμούσα χίλιες φορές να διαπράξω ένα ποινικό αδίκημα όσο σοβαρό και αν ήταν αυτό και όσες επιπτώσεις και αν είχε.
Φυσικά μιλάω μόνο για τον εαυτό μου και δεν το συνιστώ σε κανέναν αυτό, αλλά ίσως και άλλοι να έχουν κάνει αυτές τις σκέψεις…
Δεν είχα πάντοτε αυτές τις ακραίες απόψεις. Μέχρι πριν από ένα–δύο χρόνια π.χ. νόμιζα ότι οι εργαζόμενοι στον τομέα της λεγόμενης ψυχικής υγείας ήθελαν μόνο το καλό των λεγομένων ψυχικά αρρώστων και ότι είχαν όλοι τις καλύτερες προθέσεις.
Τότε μου ζητήθηκε από ένα πρόσωπο, που μέχρι τότε εμπιστευόμουν απόλυτα και με μία γελοία δικαιολογία, να προδώσω σε ένα κρίσιμο θέμα έναν άνθρωπο για τον οποίο ένοιωθα ευγνωμοσύνη• θεώρησε δεδομένο ότι αν κάποιος χαρακτηρισθεί «τρελός» δεν έχει ούτε αρχές ούτε αξιοπρέπεια. Εγώ έχω όμως.
Αυτό και ορισμένα γεγονότα που ακολούθησαν με έκαναν να αλλάξω τη γνώμη που είχα. Τότε άρχισα να ψάχνω και να ψάχνομαι. Τότε άρχισα να καταλαβαίνω ότι αν εξαιρέσει κανείς τους αρρώστους με οργανικές διαταραχές που επηρεάζουν τον ψυχισμό τους, οι υπόλοιποι είναι ενοχλητικοί -για να το πω κομψά- για την κάθε εξουσία και η ψυχιατρική γνωμάτευση είναι ένας από τους τρόπους για να τεθούν στο περιθώριο μόνιμα.
Υπάρχουν στο χώρο της ψυχικής υγείας εργαζόμενοι που τα ξέρουν αυτά και αντιδρούν, υπάρχουν εργαζόμενοι που τα ανέχονται, και υπάρχουν εργαζόμενοι που τα απολαμβάνουν.
Όπως λέει και η παροιμία «Αν θέλεις να διαπιστώσεις τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου δώστου δύναμη». Και πολλοί πίσω από την κοινωνική περσόνα κρύβουν τον αυστραλοπίθηκο. Μη μας λένε λοιπόν ότι θέλουν το καλό μας άνθρωποι που η φύση της δουλειάς τους είναι η παραβίαση των δικαιωμάτων μας προκειμένου να την κάνουν.
Μην ξεχνάμε ότι τα οποιαδήποτε μέτρα, εναντίον οποιασδήποτε μειοψηφίας, παίρνονται με τη βία, με τη δύναμη της ισχύος στην ουσία με τη δύναμη των όπλων, αυτών που μπορούν να την επιβάλλουν και όχι στο όνομα του όποιου νεφελώδους δικαίου, εκτός αν κάποιος εννοεί ότι το δίκαιο είναι με το μέρος, το έχουν οι λίγοι, οι όποιοι λίγοι στον όποιο τόπο, στον όποιο χρόνο που θέλουν τους πολλούς καλοκουρδισμένα αυτόματα να χορεύουν και να δουλεύουν στον ίδιο σκοπό, στην ίδια νότα και η δική μας παραφωνία ενοχλεί τα ευαίσθητα αυτιά τους.
Και σαν να μην φτάνει αυτό υπάρχουν, όπως αναφέρει συχνά και ο τύπος, και άτομα που κερδοσκοπούν ασύστολα στο χώρο της λεγόμενης ψυχικής υγείας. Κερδοσκοπούν ασύστολα σε βάρος αυτών που υποτίθεται ότι χρειάζονται περισσότερη βοήθεια απ’ όλους. Υποτίθεται.
Και το κάνουν αυτό γιατί είναι σε γνώση, γνωρίζουν ότι οι λεγόμενοι ψυχασθενείς θεωρούνται πράγματα προς χρήση απ’ όλους, αντικείμενα και όχι υποκείμενα.
Όπως οι σκλάβοι του 19ου αιώνα στην Αμερική, οι οποίοι δια νόμου δεν υπήρχαν ως άτομα και στους οποίους δεν αναγνωριζόταν όχι μόνο η άποψη για κάτι αλλά ούτε καν η μαρτυρία για οτιδήποτε, όσο σοβαρό κι αν ήταν αυτό.
Πάρα πολλοί από τους εργαζόμενους στο λεγόμενο χώρο της ψυχικής υγείας αποδέχονται τα δικαιώματα των λεγόμενων ψυχασθενών μόνο στο μέτρο που τα δικαιώματα των λεγόμενων ψυχασθενών δεν παραβιάζουν τα δικαιώματα που έχουν αυτοί πάνω στους λεγόμενους ψυχασθενείς.
Όταν ο γνωστός Μπαζάλια έλεγε ότι ο ψυχασθενής είναι ένας άνθρωπος χωρίς δικαιώματα και μπορείς να τον κάνεις ό,τι θέλεις, το έλεγε σαν διαπίστωση. Εδώ όμως μια μερίδα των εργαζομένων στο χώρο το θεωρεί οδηγία έχω ακούσει σε μια «κλειστή» ολιγομελή σύναξη ψυχίατρο να υποστηρίζει ότι αν ένας ψυχασθενής «βοηθηθεί» να περάσει το πανεπιστήμιο σε 10 χρόνια θα έχει κάποια θέση που θα τον καθιστά επιβλαβή και επικίνδυνο (ίσως να διαθέτει διαχρονική τηλεπάθεια ο γιατρός αυτός). Και μάλιστα πρόσθεσε ειρωνικά ότι πολλοί από αυτούς θέλουν να γίνουν και ψυχίατροι. Είναι προφανές λοιπόν ότι αν χαρακτηρισθείς ψυχικά πάσχων ο χαρακτηρισμός είναι δια βίου, χωρίς να μπορείς να αρνηθείς αυτό τον χαρακτηρισμό και μάλιστα αν τον αρνηθείς όχι μόνο ισχύει αλλά φορτώνεσαι και με μια επιπλέον ψυχική πάθηση που λέγεται άρνηση αποδοχής της κατάστασής σου ή κάτι που έχει το ίδιο νόημα.
Εδώ στην χώρα μας όλοι οι μεγάλοι και οι τρανοί του χώρου δεν τολμούν να δηλώσουν ανοιχτά το προσδόκιμο της ζωής, την αναλογία θανάτων, μεταξύ ψυχασθενών και του γενικού πληθυσμού, καθώς και τον λόγο, την αιτία αυτών των θανάτων που έχει πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας, με θανάτους κυρίως από αιτίες και αρρώστιες άγνωστες σχεδόν στο χώρο των ψυχασθενών παλαιότερα, αιτίες και αρρώστιες που σχετίζονται με τα ψυχοφάρμακα, τόσο μάλιστα που πολλοί από εμάς αναρωτιόμαστε αν αξίζει το ρίσκο να παίρνουμε ψυχοφάρμακα και να πεθαίνουμε πριν την ώρα μας.
Σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες οι πρώην νοσηλευόμενοι στα ψυχιατρεία αυτοπροσδιορίζονται ως επιζώντες της ψυχιατρικής θεραπείας και αν σκεφτούμε τις άμεσες ή έμμεσες παρενέργειες των ψυχοφαρμάκων τότε καταλαβαίνουμε ότι ορθώς αυτοπροσδιορίζονται έτσι. Όταν υπάρχουν τόσοι θάνατοι από εκφυλιστικές παθήσεις τότε για τι είδους θεραπεία μιλάμε; Με μια μικρή δόση παράνοιας θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι το σύστημα έχει αρχίσει ένα πρόγραμμα κοινωνικής ευγονικής.
Και κάτι για τις εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές.
Παρατηρείται πολλές φορές ότι στην προσπάθεια να γίνουν ξενώνες και οικοτροφεία σε διάφορες περιοχές της χώρας, οι περίοικοι αντιδρούν σε αυτό και οι υπεύθυνοι προκειμένου να τους πείσουν τους λένε ότι οι μελλοντικοί ένοικοι είναι ακίνδυνοι για τους περίοικους γιατί είναι σε φαρμακευτική αγωγή που τους κάνει ακίνδυνους. Γιατί αυτό είναι το νόημα των όσων τους λένε. Πιστεύω ότι είναι λάθος να περνάει το μήνυμα στον κόσμο ότι προκειμένου να είναι ακίνδυνος κανείς πρέπει να παίρνει φάρμακα.
Δημιουργεί ένα προηγούμενο και καλό είναι να μην συνδέεται η μη επικινδυνότητα με τη λήψη φαρμάκων.
Όσο για το άλλο είδος των περιοίκων, οι οποίοι πείθονται μόνο όταν ακούνε ότι θα αυξηθεί ο τζίρος των καταστημάτων τους από την παρουσία των ενοίκων των στεγαστικών δομών στην περιοχή τους -δηλαδή ότι θα έχουν οικονομικό όφελος με άλλα λόγια μας αποδέχονται επί πληρωμή, αφήνω εσάς να σκεφθείτε ποιο είναι το ηθικό τους ανάστημα.
Κλείνω με την περίληψη που έδωσα για το πρόγραμμα της εκδήλωσης.
Κανένας δεν σκέφτεται σοβαρά να δώσει δικαιώματα στους ψυχικά ασθενείς ίδια με των υπολοίπων πολιτών γιατί τότε δεν θα είναι εύκολο να τα παραβιάζει εν ονόματι της υποτιθέμενης θεραπείας τους. Γιατί η παραβίαση των δικαιωμάτων των ψυχασθενών είναι η βάση της λεγόμενης θεραπείας τους και λέγοντας θεραπεία εννοούμε τη βίαιη προσαρμογή τους σε κοινωνικές συμπεριφορές που άλλοι επέλεξαν ως ορθές και λογικές.
Είμαι στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε ερώτηση ή διευκρίνιση.
Ευχαριστώ.
Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2009
Όλα είναι δρόμος.
Ειναι πράγματα που δεν παλιώνουν ποτέ, όπως και να ειπωθούν,σε όσους πορευονται...
Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2009
Τα ψυχιατρικά, πότε επιτέλους,θα ακουστούν?
Ενας μικρός διάλογος με άγνωστους φίλους από το tvxs, να τον διαβάσετε από κάτω προς τα πάνω για να έχει χρονική λογική (με τη σειρά που μιλούσε κάθε ένας μας)
Μπορεί το διαδίκτυο να μην είναι ο ιδανικός χώρος για αντιπαράθεση, για ενημέρωση όλων μας όμως, είναι και παραείναι
Επιστολή προς τη Γενική Γραμματεία Πρόνοιας, με την οποία επισημαίνει τους κινδύνους για την κατάρρευση του προγράμματος «Ψυχαργώς», απέστειλε ο Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη.
Οι Μονάδες Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης αντιμετωπίζουν πρόβλημα χρηματοδότησης για τέταρτη φορά μέσα σε τέσσερα χρόνια.
Δείτε τη σχετική έρευνα του TVXS:
Η ασθενής ψυχιατρική μεταρρύθμιση
ΣΧΟΛΙΑ ΧΡΗΣΤΩΝ - Σύνολο: 14 (τώρα να πάτε από κάτω προς τα πάνω για τα διαβάσετε με τη σειρά)
ID σχολίου: 21038
Δημοσίευση: 21-01-2009 15:59 από chrisppa
Piter, να προσθέσω επίσης ότι η ψυχική νόσος είναι περισσότερο "βιωματική νόσος". Ο ασθενής υποφέρει πρωτίστως εσωτερικά, βασανίζεται μέσα του. Επίσης δεν είναι μόνο η σχιζοφρένεια ψυχική νόσος. Η κατάθλιψη που βασανίζει όλο και περισσότερους συνανθρώπους γύρω μας. Διάφορες ψυχώσεις. Πρέπει να μάθουμε τι είναι όλα αυτά.
ID σχολίου: 21030
Δημοσίευση: 21-01-2009 15:51 από piter
....Σχετικά με το προηγούμενο σχόλιο,θα προσθέσω πως ΄΄η σχιζοφρένεια επηρεάζει την αντίληψη για την πραγματικότητα και τον κόσμο ενώ το σινεμά επηρεάζει την αντίληψη του κόσμου για την σχιζοφρένεια΄΄΄...Μακάρι να διαπιστώναμε πόσο δίπλα μας μπορεί να είναι αυτή η ασθένεια.
ID σχολίου: 21021
Δημοσίευση: 21-01-2009 15:44 από chrisppa
Το θέμα της ψυχικής υγείας είναι πολύ σοβαρό και πολλοί εδώ το παίρνουν και το περνούν είτε αδιάφορα είτε στα γρήγορα σαν κάτι που δεν τους αφορά και συμβαίνει μόνο στους "άλλους".
Η ψυχική ασθένεια δεν είναι "νόσος πολυτελείας".
Πολλά ξεκινούν και πολλά καταλήγουν σ΄αυτήν.
Επίσης πρέπει ο κόσμος να καταλάβει ότι νοσώ ψυχικά δεν σημαίνει είμαι "στυγερός δολοφόνος με μαχαίρι".
Είναι πολλά που πρέπει να μάθουμε για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας και τους γύρω μας.
ID σχολίου: 21009
Δημοσίευση: 21-01-2009 15:33 από piter
Θα συμφωνήσω και θα πω και εγώ με την σειρά μου ότι θα ήταν γενικότερα καλό να προβληθεί ένα ρεπορτάζ το οποίο να σχετίζεται με την ψυχιατρική μεταρρύθμιση και πιο συγκεκριμένα να παρουσιάζει θέσεις και χειρισμούς του υπουργείου,των Μ.κ.ο και τέλος των εργαζομένων για να διαπιστώσει και ο υπόλοιπος κόσμος αλλά και πολύ εργαζόμενοι που ταυτίζουν τις απόψεις τους με αυτές των εταιριών που εργάζονται, την πραγματική διάσταση των πραγμάτων.Ειδικά αυτές τις μέρες που μιλάμε γίνονται πολλά παιχνίδια με τις συντάξεις των τροφίμων σε οικοτροφεία.....
ID σχολίου: 20763
Δημοσίευση: 21-01-2009 00:28 από giorgos_st
chrisppa οι 2 που ανέφερες και αρκετοί ακόμη στη Λέρο, στα Χανιά,στο Δρομοκαϊτιο ,στη Θεσσαλονίκη αγωνίζονται για το Δημόσιο χαρακτήρα της Ψυχιατρικής περίθαλψης στη χώρα μας, αγωνίζονται για τα δικαιώματα του Ψ. ασθενούς,αγωνίζονται για την κατάργηση της καθήλωσης,αγωνίζονται ενάντια στο μονοπώλιο του φαρμάκου σαν μοναδική λύση στο ψ. πρόβλημα, αγωνίζονται για την επαγγελματική επανένανταξη και την αποκατάσταση των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία μέσα σε κοινοτικούς θεσμούς και καταγγέλλουν την πολιτεία όταν αυτή είναι (που είναι) ανεπαρκής και ασυνεπής σε κινήσεις που θα οδηγούσαν πράγματι σε μια μεταρρύθμιση. Δυστυχώς όμως υπάρχουν και οι ημέτεροι,εκείνοι που επωφελούνται και αντί να θυμίσουν στην πολιτεία τις υποχρεώσεις τους τρέχουν και ιδρύουν εταιρίες "Ψυχοκοινωνικής" αποκατάστασης με ξενώνες που είναι μικρά ψυχιατρεία σε απομονωμένα μέρη, χωρίς καμία επαγγελματική προοπτική για τους ασθενείς τους, με το προσωπικό σε άθλιες εργασιακές συνθήκες. Η υποστήριξη λοιπόν αυτού του κακοπληρωμένου προσωπικού απέναντι στο "κουφό" υπουργείο δεν σημαίνει και αυτόματα αποδοχή αυτής της αθλιότητας των ιδιωτικών εταιριών στο χώρο της ψ.υγείας. Το ρεπορτάζ με τίτλο Η ΑΣΘΕΝΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ το είδα από την πρώτη στιγμή, έχει κενά που δε βοηθούν ακόμα και τον καλόπιστο αναγνώστη να σχηματίσει πραγματική εικόνα. Όμως θα επαναλάβω, μόνο ένα πλήρες ρεπορτάζ του tvxs θα βοηθούσε ίσως να αναδειχθεί ένα ζήτημα από το οποίο μόνο οι Ψ.ασθενείς δεν είναι ωφελημένοι αλλά που πολλοί έχουν ωφεληθεί στην ράχη τους.Ηδη έχω δώσει αρκετά στοιχεία σ'αυτές τις λίγες απαντήσεις για να ξεκινήσει κάτι τέτοιο. Ευχαριστώ.
ID σχολίου: 20691
Δημοσίευση: 20-01-2009 22:28 από chrisppa
Giorgo st, αυτοί οι άνθρωποι και όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται για αυτή λοιπόν την μεταρρύθμιση; στην μεταρρύθμιση δεν περιλαμβάνονται τα προγράμματα αποσυλοποίησης, τα κέντρα ημέρας ψυχικής υγείας; αυτά δεν πρέπει το κράτος να τα ενισχύει οικονομικά όπως έχει υποσχεθεί; τι λέω λάθος ή που το μπερδεύω;
Ξέρεις ένα Σάββατο κατέβηκα στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων και άκουσα ομιλίες για την μεταρρύθμιση και την Μάτσα και τον Μεγαλοοικονόμου και την υπεύθυνη από το Περιβολάκι (ηρωίδες είναι αυτές οι κοπέλες) και πήγα πορεία και στη Βουλή μαζί τους.
Με ενδιαφέρει πολύ το ζήτημα αυτό γιατί είναι πολύ σοβαρό και πρέπει να αφορά όλους μας γιατί ο κόσμος δεν ξέρει πολλά πράγματα για την ψυχική υγεία.
Συγγνώμη αν σε ζαλίζω.
ID σχολίου: 20685
Δημοσίευση: 20-01-2009 22:17 από giorgos_st
Η καλύτερη τους γνωρίζω και τους τιμώ,το να καταγγέλλουν το υπουργείο για τη μιζέρια του, δεν σημαίνει καθόλου πως χειροκροτούν τον ιδιωτικό τομέα και την ποιότητα των υπηρεσιών του, άλλωστε και οι δύο υπερασπίζουν από δημόσιους φορείς τα πιστεύω τους εδώ και πολλά χρόνια.
ID σχολίου: 20678
Δημοσίευση: 20-01-2009 22:02 από chrisppa
Για την Κατερίνα Μάτσα και τον Μεγαλοοικονόμου ποια είναι η γνώμη σου;
ID σχολίου: 20675
Δημοσίευση: 20-01-2009 22:00 από giorgos_st
Φίλε Piter τόσο άμεση επιβεβαίωση δεν τη περίμενα, δυστυχώς όμως έτσι είναι και ακόμη χειρότερα. Οι πραγματικοί πρωτοπόροι της μεταρρύθμισης δεν έχουν τέτοιες εταιρίες. Ψάξτε να βρείτε ποιοι είναι αυτοί, έχουν όνομα και θέσεις...
ID σχολίου: 20669
Δημοσίευση: 20-01-2009 21:46 από giorgos_st
crisppa όχι μόνο τα ξέρω αλλά τα έχω ζήσει και τα ζω καθημερινά εδώ και 20 χρόνια, που διαφωνείς? στην εμπλοκή αυτών των εταιριών? μα οι άνθρωποι είναι έμποροι, αυτό το ζήτημα είναι πολύ βρώμικο με θύματα-ομήρους και τους ασθενείς αλλά και τους εργαζόμενους.Επιμένω ένα ρεπορτάζ από την ομάδα του tvxs θα ήταν χρήσιμο γιατί υπάρχουν πολλά σκάνδαλα και αυθαιρεσίες (λέγε με ΚΟΙΣΠΕ) στον χώρο. Γεια.
ID σχολίου: 20664
Δημοσίευση: 20-01-2009 21:36 από piter
Είμαι ένας από τους 2.500 χιλιάδες εργαζόμενους σε ψυχιατρική δομή.Η κατάσταση είναι κάτι χειρότερο από τραγική.Τα Χριστούγεννα που πέρασαν ήταν τα πιο μίζερα της ζωής μου και είμαι μόλις 25 ετών.Εργάζομαι σαν νοσηλευτής σε ένα αρκετά γνωστό Μ.Κ.Ο
Πιστεύω πως όλοι εμείς οι εργαζόμενοι έχουμε τεράστια ευθύνη διότι θεωρώ πως πρέπει να κάνουμε πιο αισθητή την παρουσία μας στο υπ.γείας γιατί οι μέχρι τώρα αντιδράσεις μας είναι πολύ χλιαρές.Για να μην αναφερθώ στο ιδιότυπο σχηματισμό το ''ΔΙΚΤΥΟ'' που έχει σχηματιστεί από τους εργοδότες μας και μας εκπροσωπεί ΑΝΑΞΙΑ!!! έχοντας και αυτοί τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την γενικότερη δυσπιστία του υπουργείου σχετικά με τις χρηματοδοτήσεις.!
ααααααααα ξέχασα να πω ότι είμαι πολύ τυχερός συνάμα, διότι είμαι μόνο 6 μήνες απλήρωτος και έχω πάρει και ένα μισθό κατά την διάρκεια αυτών των μηνών σε σχέση με άλλους συναδέλφους μου που είναι περισσότερους μήνες
ID σχολίου: 20660
Δημοσίευση: 20-01-2009 21:32 από chrisppa
giorgo st,
πήγαινε στην παραπάνω έρευνα Η ΑΣΘΕΝΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ να διαβάσεις ένα πολύ κατατοπιστικό κείμενο και μετά να μας πεις.
Δεν νομίζω ότι ξέρεις πολύ καλά τα πράγματα.
Συγγνώμη πάλι αν κάνω λάθος. Νομίζω όμως ότι δεν κάνω.
ID σχολίου: 20658
Δημοσίευση: 20-01-2009 21:24 από giorgos_st
Τι σήμα κινδύνου ρε παιδιά, η ψυχιατρική μεταρρύθμιση και το "ψυχαργώς" είναι στα χέρια του ιδιωτικού "μη κερδοσκοπικού" τομέα ο οποίος κερδοσκοπεί ασύστολα πάνω στον ανθρώπινο πόνο,όταν το δημόσιο τραβά την ουρά του έξω, όλο και περισσότερο και όταν αυτές οι εταιρίες (π.χ. ΕΨΥΚΑ) διαχειρίζονται τα λίγα ούτως ή άλλως χρήματα με τρόπο αδιαφανή και ύποπτο? Νομίζω πως θα πρέπει να κάνετε ένα ρεπορτάζ σε βάθος, για το που πήγε τελικά αυτή η ψυχιατρική μεταρρύθμιση.
ID σχολίου: 20627
Δημοσίευση: 20-01-2009 19:24 από alitos
Είμαστε ένας από τους βαρύτερα φορολογούμενους λαούς της Ευρώπης και τα χρήματα που δίνουμε φτάνουν και περισσεύουν για να καλύψουν όλες τις προνοιακές ανάγκες της χώρας.
Που είναι τα λεφτά λοιπόν?
Μπορεί το διαδίκτυο να μην είναι ο ιδανικός χώρος για αντιπαράθεση, για ενημέρωση όλων μας όμως, είναι και παραείναι
Επιστολή προς τη Γενική Γραμματεία Πρόνοιας, με την οποία επισημαίνει τους κινδύνους για την κατάρρευση του προγράμματος «Ψυχαργώς», απέστειλε ο Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη.
Οι Μονάδες Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης αντιμετωπίζουν πρόβλημα χρηματοδότησης για τέταρτη φορά μέσα σε τέσσερα χρόνια.
Δείτε τη σχετική έρευνα του TVXS:
Η ασθενής ψυχιατρική μεταρρύθμιση
ΣΧΟΛΙΑ ΧΡΗΣΤΩΝ - Σύνολο: 14 (τώρα να πάτε από κάτω προς τα πάνω για τα διαβάσετε με τη σειρά)
ID σχολίου: 21038
Δημοσίευση: 21-01-2009 15:59 από chrisppa
Piter, να προσθέσω επίσης ότι η ψυχική νόσος είναι περισσότερο "βιωματική νόσος". Ο ασθενής υποφέρει πρωτίστως εσωτερικά, βασανίζεται μέσα του. Επίσης δεν είναι μόνο η σχιζοφρένεια ψυχική νόσος. Η κατάθλιψη που βασανίζει όλο και περισσότερους συνανθρώπους γύρω μας. Διάφορες ψυχώσεις. Πρέπει να μάθουμε τι είναι όλα αυτά.
ID σχολίου: 21030
Δημοσίευση: 21-01-2009 15:51 από piter
....Σχετικά με το προηγούμενο σχόλιο,θα προσθέσω πως ΄΄η σχιζοφρένεια επηρεάζει την αντίληψη για την πραγματικότητα και τον κόσμο ενώ το σινεμά επηρεάζει την αντίληψη του κόσμου για την σχιζοφρένεια΄΄΄...Μακάρι να διαπιστώναμε πόσο δίπλα μας μπορεί να είναι αυτή η ασθένεια.
ID σχολίου: 21021
Δημοσίευση: 21-01-2009 15:44 από chrisppa
Το θέμα της ψυχικής υγείας είναι πολύ σοβαρό και πολλοί εδώ το παίρνουν και το περνούν είτε αδιάφορα είτε στα γρήγορα σαν κάτι που δεν τους αφορά και συμβαίνει μόνο στους "άλλους".
Η ψυχική ασθένεια δεν είναι "νόσος πολυτελείας".
Πολλά ξεκινούν και πολλά καταλήγουν σ΄αυτήν.
Επίσης πρέπει ο κόσμος να καταλάβει ότι νοσώ ψυχικά δεν σημαίνει είμαι "στυγερός δολοφόνος με μαχαίρι".
Είναι πολλά που πρέπει να μάθουμε για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας και τους γύρω μας.
ID σχολίου: 21009
Δημοσίευση: 21-01-2009 15:33 από piter
Θα συμφωνήσω και θα πω και εγώ με την σειρά μου ότι θα ήταν γενικότερα καλό να προβληθεί ένα ρεπορτάζ το οποίο να σχετίζεται με την ψυχιατρική μεταρρύθμιση και πιο συγκεκριμένα να παρουσιάζει θέσεις και χειρισμούς του υπουργείου,των Μ.κ.ο και τέλος των εργαζομένων για να διαπιστώσει και ο υπόλοιπος κόσμος αλλά και πολύ εργαζόμενοι που ταυτίζουν τις απόψεις τους με αυτές των εταιριών που εργάζονται, την πραγματική διάσταση των πραγμάτων.Ειδικά αυτές τις μέρες που μιλάμε γίνονται πολλά παιχνίδια με τις συντάξεις των τροφίμων σε οικοτροφεία.....
ID σχολίου: 20763
Δημοσίευση: 21-01-2009 00:28 από giorgos_st
chrisppa οι 2 που ανέφερες και αρκετοί ακόμη στη Λέρο, στα Χανιά,στο Δρομοκαϊτιο ,στη Θεσσαλονίκη αγωνίζονται για το Δημόσιο χαρακτήρα της Ψυχιατρικής περίθαλψης στη χώρα μας, αγωνίζονται για τα δικαιώματα του Ψ. ασθενούς,αγωνίζονται για την κατάργηση της καθήλωσης,αγωνίζονται ενάντια στο μονοπώλιο του φαρμάκου σαν μοναδική λύση στο ψ. πρόβλημα, αγωνίζονται για την επαγγελματική επανένανταξη και την αποκατάσταση των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία μέσα σε κοινοτικούς θεσμούς και καταγγέλλουν την πολιτεία όταν αυτή είναι (που είναι) ανεπαρκής και ασυνεπής σε κινήσεις που θα οδηγούσαν πράγματι σε μια μεταρρύθμιση. Δυστυχώς όμως υπάρχουν και οι ημέτεροι,εκείνοι που επωφελούνται και αντί να θυμίσουν στην πολιτεία τις υποχρεώσεις τους τρέχουν και ιδρύουν εταιρίες "Ψυχοκοινωνικής" αποκατάστασης με ξενώνες που είναι μικρά ψυχιατρεία σε απομονωμένα μέρη, χωρίς καμία επαγγελματική προοπτική για τους ασθενείς τους, με το προσωπικό σε άθλιες εργασιακές συνθήκες. Η υποστήριξη λοιπόν αυτού του κακοπληρωμένου προσωπικού απέναντι στο "κουφό" υπουργείο δεν σημαίνει και αυτόματα αποδοχή αυτής της αθλιότητας των ιδιωτικών εταιριών στο χώρο της ψ.υγείας. Το ρεπορτάζ με τίτλο Η ΑΣΘΕΝΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ το είδα από την πρώτη στιγμή, έχει κενά που δε βοηθούν ακόμα και τον καλόπιστο αναγνώστη να σχηματίσει πραγματική εικόνα. Όμως θα επαναλάβω, μόνο ένα πλήρες ρεπορτάζ του tvxs θα βοηθούσε ίσως να αναδειχθεί ένα ζήτημα από το οποίο μόνο οι Ψ.ασθενείς δεν είναι ωφελημένοι αλλά που πολλοί έχουν ωφεληθεί στην ράχη τους.Ηδη έχω δώσει αρκετά στοιχεία σ'αυτές τις λίγες απαντήσεις για να ξεκινήσει κάτι τέτοιο. Ευχαριστώ.
ID σχολίου: 20691
Δημοσίευση: 20-01-2009 22:28 από chrisppa
Giorgo st, αυτοί οι άνθρωποι και όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται για αυτή λοιπόν την μεταρρύθμιση; στην μεταρρύθμιση δεν περιλαμβάνονται τα προγράμματα αποσυλοποίησης, τα κέντρα ημέρας ψυχικής υγείας; αυτά δεν πρέπει το κράτος να τα ενισχύει οικονομικά όπως έχει υποσχεθεί; τι λέω λάθος ή που το μπερδεύω;
Ξέρεις ένα Σάββατο κατέβηκα στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων και άκουσα ομιλίες για την μεταρρύθμιση και την Μάτσα και τον Μεγαλοοικονόμου και την υπεύθυνη από το Περιβολάκι (ηρωίδες είναι αυτές οι κοπέλες) και πήγα πορεία και στη Βουλή μαζί τους.
Με ενδιαφέρει πολύ το ζήτημα αυτό γιατί είναι πολύ σοβαρό και πρέπει να αφορά όλους μας γιατί ο κόσμος δεν ξέρει πολλά πράγματα για την ψυχική υγεία.
Συγγνώμη αν σε ζαλίζω.
ID σχολίου: 20685
Δημοσίευση: 20-01-2009 22:17 από giorgos_st
Η καλύτερη τους γνωρίζω και τους τιμώ,το να καταγγέλλουν το υπουργείο για τη μιζέρια του, δεν σημαίνει καθόλου πως χειροκροτούν τον ιδιωτικό τομέα και την ποιότητα των υπηρεσιών του, άλλωστε και οι δύο υπερασπίζουν από δημόσιους φορείς τα πιστεύω τους εδώ και πολλά χρόνια.
ID σχολίου: 20678
Δημοσίευση: 20-01-2009 22:02 από chrisppa
Για την Κατερίνα Μάτσα και τον Μεγαλοοικονόμου ποια είναι η γνώμη σου;
ID σχολίου: 20675
Δημοσίευση: 20-01-2009 22:00 από giorgos_st
Φίλε Piter τόσο άμεση επιβεβαίωση δεν τη περίμενα, δυστυχώς όμως έτσι είναι και ακόμη χειρότερα. Οι πραγματικοί πρωτοπόροι της μεταρρύθμισης δεν έχουν τέτοιες εταιρίες. Ψάξτε να βρείτε ποιοι είναι αυτοί, έχουν όνομα και θέσεις...
ID σχολίου: 20669
Δημοσίευση: 20-01-2009 21:46 από giorgos_st
crisppa όχι μόνο τα ξέρω αλλά τα έχω ζήσει και τα ζω καθημερινά εδώ και 20 χρόνια, που διαφωνείς? στην εμπλοκή αυτών των εταιριών? μα οι άνθρωποι είναι έμποροι, αυτό το ζήτημα είναι πολύ βρώμικο με θύματα-ομήρους και τους ασθενείς αλλά και τους εργαζόμενους.Επιμένω ένα ρεπορτάζ από την ομάδα του tvxs θα ήταν χρήσιμο γιατί υπάρχουν πολλά σκάνδαλα και αυθαιρεσίες (λέγε με ΚΟΙΣΠΕ) στον χώρο. Γεια.
ID σχολίου: 20664
Δημοσίευση: 20-01-2009 21:36 από piter
Είμαι ένας από τους 2.500 χιλιάδες εργαζόμενους σε ψυχιατρική δομή.Η κατάσταση είναι κάτι χειρότερο από τραγική.Τα Χριστούγεννα που πέρασαν ήταν τα πιο μίζερα της ζωής μου και είμαι μόλις 25 ετών.Εργάζομαι σαν νοσηλευτής σε ένα αρκετά γνωστό Μ.Κ.Ο
Πιστεύω πως όλοι εμείς οι εργαζόμενοι έχουμε τεράστια ευθύνη διότι θεωρώ πως πρέπει να κάνουμε πιο αισθητή την παρουσία μας στο υπ.γείας γιατί οι μέχρι τώρα αντιδράσεις μας είναι πολύ χλιαρές.Για να μην αναφερθώ στο ιδιότυπο σχηματισμό το ''ΔΙΚΤΥΟ'' που έχει σχηματιστεί από τους εργοδότες μας και μας εκπροσωπεί ΑΝΑΞΙΑ!!! έχοντας και αυτοί τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την γενικότερη δυσπιστία του υπουργείου σχετικά με τις χρηματοδοτήσεις.!
ααααααααα ξέχασα να πω ότι είμαι πολύ τυχερός συνάμα, διότι είμαι μόνο 6 μήνες απλήρωτος και έχω πάρει και ένα μισθό κατά την διάρκεια αυτών των μηνών σε σχέση με άλλους συναδέλφους μου που είναι περισσότερους μήνες
ID σχολίου: 20660
Δημοσίευση: 20-01-2009 21:32 από chrisppa
giorgo st,
πήγαινε στην παραπάνω έρευνα Η ΑΣΘΕΝΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ να διαβάσεις ένα πολύ κατατοπιστικό κείμενο και μετά να μας πεις.
Δεν νομίζω ότι ξέρεις πολύ καλά τα πράγματα.
Συγγνώμη πάλι αν κάνω λάθος. Νομίζω όμως ότι δεν κάνω.
ID σχολίου: 20658
Δημοσίευση: 20-01-2009 21:24 από giorgos_st
Τι σήμα κινδύνου ρε παιδιά, η ψυχιατρική μεταρρύθμιση και το "ψυχαργώς" είναι στα χέρια του ιδιωτικού "μη κερδοσκοπικού" τομέα ο οποίος κερδοσκοπεί ασύστολα πάνω στον ανθρώπινο πόνο,όταν το δημόσιο τραβά την ουρά του έξω, όλο και περισσότερο και όταν αυτές οι εταιρίες (π.χ. ΕΨΥΚΑ) διαχειρίζονται τα λίγα ούτως ή άλλως χρήματα με τρόπο αδιαφανή και ύποπτο? Νομίζω πως θα πρέπει να κάνετε ένα ρεπορτάζ σε βάθος, για το που πήγε τελικά αυτή η ψυχιατρική μεταρρύθμιση.
ID σχολίου: 20627
Δημοσίευση: 20-01-2009 19:24 από alitos
Είμαστε ένας από τους βαρύτερα φορολογούμενους λαούς της Ευρώπης και τα χρήματα που δίνουμε φτάνουν και περισσεύουν για να καλύψουν όλες τις προνοιακές ανάγκες της χώρας.
Που είναι τα λεφτά λοιπόν?
Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2009
Ένα χαμόγελο με τα χάλια μας
Μια μέρα πήγε ο George Bush ο πρόεδρος των ΗΠΑ στο Θεό και τον ρωτάει:
-Θεέ μου σε πόσα χρόνια η ΗΠΑ θα είναι η δυνατότερη χώρα στον κόσμο και θα κατακτήσει όλες τις άλλες? Απαντά ο Θεός σε 100 χρόνια. Ο George άρχισε να κλαίει. Μα γιατί κλαις Γεώργιε;
-Δεν θα ζω ως τότε...
Μετά από λίγο πάει ο Vladimir Boutin και ρωτά το Θεό:
-Σε πόσα χρόνια η Ρωσία θα είναι η δυνατότερη χώρα στον κόσμο και θα κατακτήσει όλες τις άλλες? Σε 200 χρόνια. Ο Vladimir άρχισε να κλαίει, μα γιατί κλαις Βλαδίμηρε?
-Δεν θα ζω ως τότε...
Ακολούθως πάει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στο Θεό και τον ρωτά:
-Σε πόσα χρόνια η Ελλάδα θα είναι η δυνατότερη χωρά στο κόσμο και θα κατακτήσει όλες τις άλλες; Ο Θεός άρχισε να κλαίει, Μα γιατί κλαις Θεέ μου?
Δεν θα ζω ως τότε...
Μια μέρα σκοτώθηκε μια γυναίκα που ήταν μεγάλη πολιτικός και μεγαλοστέλεχος στο κόμμα της, με υπουργεία και πολλές περγαμηνές. Όταν έφτασε στον άλλο κόσμο, την υποδέχτηκε ο Άγιος Πέτρος και της λέει:
- "Που θα ήθελες να περάσεις την αιωνιότητα σου, στην Κόλαση ή στον Παράδεισο;¨"
Εκείνη το σκέφτεται λίγο και λέει:
- "Δεν είμαι σίγουρη."
- "Τότε", λέει ο Άγιος Πέτρος, "θα κάνουμε το εξής, θα περάσεις 24 ώρες στην Κόλαση και 24 ώρες στον Παράδεισο και μετά αποφασίζεις."
Η πολιτικός συμφωνεί. Πάνε λοιπόν, στην Κόλαση. Εκεί η πολιτικός βλέπει όλους τους πολιτικούς φίλους της που είχαν πεθάνει να παίζουν γκολφ, να ποντάρουν στο καζίνο, να πίνουν σαμπάνια, να φλερτάρουν με ωραίους άντρες και πανέμορφες γυναίκες και γενικά να διασκεδάζουν πολύ. Ακόμα και ο Διάβολος ήταν μαζί τους και κάνανε παρέα, λέγοντάς τους τα καλύτερα πρόστυχα και πικάντικα ανέκδοτα. Όλα πολύ ωραία και η πολιτικός περνούσε υπέροχα.
Πριν να το καταλάβει, πέρασαν οι 24 ώρες και ήρθε ο Άγιος Πέτρος να την πάρει να πάνε στον Παράδεισο.
Ο Παράδεισος ήταν ένα πολύ ήσυχο μέρος με ήρεμη ατμόσφαιρα, οι άγγελοι έπαιζαν γαλήνια μουσική με τις άρπες και τις λύρες τους, οι φιλόσοφοι μιλάγαν για τη ζωή και το θάνατο και όλοι μαζί συζητούσαν με τον Θεό που ήταν πολύ γλυκός κι ευχάριστος τύπος. Η πολιτικός αισθανόταν πολύ όμορφα και πριν να το καταλάβει, πέρασαν και αυτές οι 24 ώρες, ώσπου ήρθε ο Άγιος Πέτρος να τι ρωτήσει τι αποφάσισε τώρα που είδε και τα δύο μέρη.
Η πολιτικός το σκέφτεται λίγο και του λέει:
- "Ο Παράδεισος ήταν πολύ ωραίος και γαλήνιος, αλλά στην Κόλαση ήταν όλοι οι φίλοι μου και διασκέδαζαν πιο πολύ, οπότε θα προτιμήσω την Κόλαση."
Ο Άγιος Πέτρος σέβεται την επιθυμία της και την στέλνει στην Κόλαση.
Όμως, η Κόλαση ήταν λίγο διαφορετική τώρα, ένα διαλυμένο μέρος με αποπνικτική ατμόσφαιρα και όλοι οι φίλοι της πολιτικού δούλευαν στα κάτεργα και κουβαλούσαν τεράστιες πέτρες, ενώ και ο Διάβολος ήταν πάνω από τα κεφάλια τους και τους διέταζε συνεχώς. Η πολιτικός δυσαρεστημένη πάει και τον ρωτά:
- "Τι έγινε εδώ; Προχθές όλα ήταν τόσο ωραία και όλοι διασκέδαζαν."
Και ο Διάβολος της απαντά:
- "Τότε είχαμε προεκλογική εκστρατεία, σήμερα μας ψήφισες!!!"
Ένας παθιασμένος Νέο δημοκράτης έχει τόσο πολύ ψύχωση με το κόμμα του που όταν βλέπει γραφείο του ΠΑΣΟΚ σπάει τα τζάμια με μια σφεντόνα . Τελικά η γυναίκα του τον πάει σε μια κλινική μπας και ξεπεράσει αυτή του την ψύχωση .
Μετά από 1 μήνα ιατρικής παρακολούθησης αποφασίζει ο γιατρός να του κάνει ένα τεστ για να δει πως πάει :
- Λοιπόν λέει ο γιατρός για πες μου πόσο χρονών είσαι ;
- 35 , απαντά εκείνος .
- Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνεις μόλις βγεις από εδώ ;
- Θα πάρω τη σφεντόνα μου και θα σπάσω όλα τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ .
Πάρτε τον μέσα λέει ο γιατρός . Μετά από 2 μήνες ο γιατρός αποφασίζει να τον εξετάσει ξανά για να δει πως πάει . Του κάνει διάφορες ερωτήσεις γενικώς για τη ζωή του και στο τέλος αποφασίζει να τον ρωτήσει την κρίσιμη ερώτηση .
- Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνεις αν βγεις από εδώ ;
- Θα πάω στη γυναικούλα μου γιατρέ μου
- Έκπληκτος ο γιατρός του λέει :
- Μπράβο παιδί μου ! και μετά τι θα κάνεις ;
- Θα της βγάλω το μπλουζάκι και μετά τη φούστα .
- Ναι ; ακούει με έκπληξη ο γιατρός και μετά και μετά ;
- Μετά θα της βγάλω το σουτιέν .
Ο γιατρός τα έχει χάσει με την πρόοδο του ασθενή του .
- Τέλος θα της βγάλω το κυλοτάκι .
- Και μετά και μετά ; λέει κοκαλωμένος ο γιατρός .
- Μετά θα της σκίσω το κυλοτάκι θα πάρω το λάστιχο από την κυλόττα θα το βάλω στην σφεντόνα μου και θα σπάσω όλα τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ !
- Μέσαααααααααα , φωνάζει ο γιατρός τρελαμένος .
-Πες μου Γιωργάκη, τι είναι συνώνυμο;
-Μια λέξη κύριε, που την χρησιμοποιούμε όταν δεν ξέρουμε την ορθογραφία μιας άλλης.
Εγώ ψηφίζω το τελευταίο, εσείς?
-Θεέ μου σε πόσα χρόνια η ΗΠΑ θα είναι η δυνατότερη χώρα στον κόσμο και θα κατακτήσει όλες τις άλλες? Απαντά ο Θεός σε 100 χρόνια. Ο George άρχισε να κλαίει. Μα γιατί κλαις Γεώργιε;
-Δεν θα ζω ως τότε...
Μετά από λίγο πάει ο Vladimir Boutin και ρωτά το Θεό:
-Σε πόσα χρόνια η Ρωσία θα είναι η δυνατότερη χώρα στον κόσμο και θα κατακτήσει όλες τις άλλες? Σε 200 χρόνια. Ο Vladimir άρχισε να κλαίει, μα γιατί κλαις Βλαδίμηρε?
-Δεν θα ζω ως τότε...
Ακολούθως πάει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στο Θεό και τον ρωτά:
-Σε πόσα χρόνια η Ελλάδα θα είναι η δυνατότερη χωρά στο κόσμο και θα κατακτήσει όλες τις άλλες; Ο Θεός άρχισε να κλαίει, Μα γιατί κλαις Θεέ μου?
Δεν θα ζω ως τότε...
Μια μέρα σκοτώθηκε μια γυναίκα που ήταν μεγάλη πολιτικός και μεγαλοστέλεχος στο κόμμα της, με υπουργεία και πολλές περγαμηνές. Όταν έφτασε στον άλλο κόσμο, την υποδέχτηκε ο Άγιος Πέτρος και της λέει:
- "Που θα ήθελες να περάσεις την αιωνιότητα σου, στην Κόλαση ή στον Παράδεισο;¨"
Εκείνη το σκέφτεται λίγο και λέει:
- "Δεν είμαι σίγουρη."
- "Τότε", λέει ο Άγιος Πέτρος, "θα κάνουμε το εξής, θα περάσεις 24 ώρες στην Κόλαση και 24 ώρες στον Παράδεισο και μετά αποφασίζεις."
Η πολιτικός συμφωνεί. Πάνε λοιπόν, στην Κόλαση. Εκεί η πολιτικός βλέπει όλους τους πολιτικούς φίλους της που είχαν πεθάνει να παίζουν γκολφ, να ποντάρουν στο καζίνο, να πίνουν σαμπάνια, να φλερτάρουν με ωραίους άντρες και πανέμορφες γυναίκες και γενικά να διασκεδάζουν πολύ. Ακόμα και ο Διάβολος ήταν μαζί τους και κάνανε παρέα, λέγοντάς τους τα καλύτερα πρόστυχα και πικάντικα ανέκδοτα. Όλα πολύ ωραία και η πολιτικός περνούσε υπέροχα.
Πριν να το καταλάβει, πέρασαν οι 24 ώρες και ήρθε ο Άγιος Πέτρος να την πάρει να πάνε στον Παράδεισο.
Ο Παράδεισος ήταν ένα πολύ ήσυχο μέρος με ήρεμη ατμόσφαιρα, οι άγγελοι έπαιζαν γαλήνια μουσική με τις άρπες και τις λύρες τους, οι φιλόσοφοι μιλάγαν για τη ζωή και το θάνατο και όλοι μαζί συζητούσαν με τον Θεό που ήταν πολύ γλυκός κι ευχάριστος τύπος. Η πολιτικός αισθανόταν πολύ όμορφα και πριν να το καταλάβει, πέρασαν και αυτές οι 24 ώρες, ώσπου ήρθε ο Άγιος Πέτρος να τι ρωτήσει τι αποφάσισε τώρα που είδε και τα δύο μέρη.
Η πολιτικός το σκέφτεται λίγο και του λέει:
- "Ο Παράδεισος ήταν πολύ ωραίος και γαλήνιος, αλλά στην Κόλαση ήταν όλοι οι φίλοι μου και διασκέδαζαν πιο πολύ, οπότε θα προτιμήσω την Κόλαση."
Ο Άγιος Πέτρος σέβεται την επιθυμία της και την στέλνει στην Κόλαση.
Όμως, η Κόλαση ήταν λίγο διαφορετική τώρα, ένα διαλυμένο μέρος με αποπνικτική ατμόσφαιρα και όλοι οι φίλοι της πολιτικού δούλευαν στα κάτεργα και κουβαλούσαν τεράστιες πέτρες, ενώ και ο Διάβολος ήταν πάνω από τα κεφάλια τους και τους διέταζε συνεχώς. Η πολιτικός δυσαρεστημένη πάει και τον ρωτά:
- "Τι έγινε εδώ; Προχθές όλα ήταν τόσο ωραία και όλοι διασκέδαζαν."
Και ο Διάβολος της απαντά:
- "Τότε είχαμε προεκλογική εκστρατεία, σήμερα μας ψήφισες!!!"
Ένας παθιασμένος Νέο δημοκράτης έχει τόσο πολύ ψύχωση με το κόμμα του που όταν βλέπει γραφείο του ΠΑΣΟΚ σπάει τα τζάμια με μια σφεντόνα . Τελικά η γυναίκα του τον πάει σε μια κλινική μπας και ξεπεράσει αυτή του την ψύχωση .
Μετά από 1 μήνα ιατρικής παρακολούθησης αποφασίζει ο γιατρός να του κάνει ένα τεστ για να δει πως πάει :
- Λοιπόν λέει ο γιατρός για πες μου πόσο χρονών είσαι ;
- 35 , απαντά εκείνος .
- Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνεις μόλις βγεις από εδώ ;
- Θα πάρω τη σφεντόνα μου και θα σπάσω όλα τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ .
Πάρτε τον μέσα λέει ο γιατρός . Μετά από 2 μήνες ο γιατρός αποφασίζει να τον εξετάσει ξανά για να δει πως πάει . Του κάνει διάφορες ερωτήσεις γενικώς για τη ζωή του και στο τέλος αποφασίζει να τον ρωτήσει την κρίσιμη ερώτηση .
- Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνεις αν βγεις από εδώ ;
- Θα πάω στη γυναικούλα μου γιατρέ μου
- Έκπληκτος ο γιατρός του λέει :
- Μπράβο παιδί μου ! και μετά τι θα κάνεις ;
- Θα της βγάλω το μπλουζάκι και μετά τη φούστα .
- Ναι ; ακούει με έκπληξη ο γιατρός και μετά και μετά ;
- Μετά θα της βγάλω το σουτιέν .
Ο γιατρός τα έχει χάσει με την πρόοδο του ασθενή του .
- Τέλος θα της βγάλω το κυλοτάκι .
- Και μετά και μετά ; λέει κοκαλωμένος ο γιατρός .
- Μετά θα της σκίσω το κυλοτάκι θα πάρω το λάστιχο από την κυλόττα θα το βάλω στην σφεντόνα μου και θα σπάσω όλα τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ !
- Μέσαααααααααα , φωνάζει ο γιατρός τρελαμένος .
-Πες μου Γιωργάκη, τι είναι συνώνυμο;
-Μια λέξη κύριε, που την χρησιμοποιούμε όταν δεν ξέρουμε την ορθογραφία μιας άλλης.
Εγώ ψηφίζω το τελευταίο, εσείς?
Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2009
Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2009
Συντροφιά...
Σαν τις πέτρες, καθένας με τα χρώματα, τη στιλπνότητα του, άλλοτε στεγνός κι 'άλλοτε βρεγμένος, πάντα δίπλα-δίπλα, τα ξερά τα φύκια θα τα πάρει ο άνεμος…
Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2009
Προειδοποίηση.
|
Λορελάη φύγε από τη μέση γρήγορα θα σε βρεί καμιά αδέσποτη!!!!!!
Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2009
Αποκλειστικό...
Επιτέλους ο ίσκιος της τρομοκρατίας αρχίζει να γίνεται ορατός,χάρη στις αναλύσεις των Πρεντεντέρη, Σόμπολου, Ευαγγελάτου,Παπαχελά,Κύρτσου, αλλά και υψηλά ιστάμενων στελεχών και των δυό μεγάλων κομμάτων. Σας τον παρουσιάζω σήμερα σε αποκλειστικότητα.
Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2009
Από το tvxs
Τι είπε ο Σακίρο Σουζούκι για το νέο Υπουργικό Συμβούλιο;
Η δασκάλα παρουσιάζει στους μαθητές ενός αμερικάνικου κολεγίου έναν καινούριο συμμαθητή τους, τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι. Το μάθημα αρχίζει με ερωτήσεις αμερικανικής ιστορίας. «Για να δούμε», λέει η δασκάλα. «Ποιος είπε: Δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου θάνατο;» Κανείς δεν σηκώνει το χέρι του εκτός από τον καινούριο. «Ο Πάτρικ Χένρι,το 1775, στη Φιλαδέλφεια», απαντά. «Μπράβο, Σουζούκι».
Και ποιος είπε: Κυβέρνηση του λαού από το λαό και για το λαό;» ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα. «Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863, στο Γκέτισμπουργκ», απαντά και πάλι ο Σουζούκι.
Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει: «Ντροπή! Ο Γιαπωνέζος Σουζούκι ξέρει την αμερικανική ιστορία καλύτερα από σας!» Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια ψιλή φωνή από τα πίσω θρανία: «Ρε ,δεν πάτε να πηδηχτείτε όλοι, μαλάκες Γιαπωνέζοι!» «Ποιος το είπε αυτό;» φωνάζει η δασκάλα. Ο Σουζούκι χωρίς να περιμένει λέει: «Ο στρατηγός Μακ Αρθουρ, το 1942, στη διώρυγα του Παναμά και ο Λι Ιακόκα, το 1982, στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς».
Η τάξη σιωπά. «Θέλω να ξεράσω», ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή. «Ποιος το είπε αυτό;» ξαναρωτάει αυστηρά η δασκάλα. Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι: «Ο Τζορτζ Μπους ο πρώτος στον πρωθυπουργό Τανάκα, το 1991, κατά τη διάρκεια επίσημου δείπνου στο Τόκιο». Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος και ξασπάει: «Ρε, δεν μας παίρνεις καμιά πίπα»! Και ο Σουζούκι ψύχραιμα: «Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λεβίνσκι, το 1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου». Δυο τρεις μαθητές ουρλιάζουν: «Άι γαμήσου, ρε μαλακισμένο Σουζούκι». Ατάραχος ο Γιαπωνέζος: «Βαλεντίνο Ρόσι, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μοτοσικλέτας, Ράλι Νότιας Αφρικής, το 2002».
Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές πετούν καρέκλες, η δασκάλα έχει λιποθυμήσει και ξαφνικά μπαίνει ο διευθυντής: «Ε, μα την Παναγία, δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο». Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι: «Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κώστας Καραμανλής, στο νέο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης του!»
Η δασκάλα παρουσιάζει στους μαθητές ενός αμερικάνικου κολεγίου έναν καινούριο συμμαθητή τους, τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι. Το μάθημα αρχίζει με ερωτήσεις αμερικανικής ιστορίας. «Για να δούμε», λέει η δασκάλα. «Ποιος είπε: Δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου θάνατο;» Κανείς δεν σηκώνει το χέρι του εκτός από τον καινούριο. «Ο Πάτρικ Χένρι,το 1775, στη Φιλαδέλφεια», απαντά. «Μπράβο, Σουζούκι».
Και ποιος είπε: Κυβέρνηση του λαού από το λαό και για το λαό;» ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα. «Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863, στο Γκέτισμπουργκ», απαντά και πάλι ο Σουζούκι.
Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει: «Ντροπή! Ο Γιαπωνέζος Σουζούκι ξέρει την αμερικανική ιστορία καλύτερα από σας!» Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια ψιλή φωνή από τα πίσω θρανία: «Ρε ,δεν πάτε να πηδηχτείτε όλοι, μαλάκες Γιαπωνέζοι!» «Ποιος το είπε αυτό;» φωνάζει η δασκάλα. Ο Σουζούκι χωρίς να περιμένει λέει: «Ο στρατηγός Μακ Αρθουρ, το 1942, στη διώρυγα του Παναμά και ο Λι Ιακόκα, το 1982, στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς».
Η τάξη σιωπά. «Θέλω να ξεράσω», ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή. «Ποιος το είπε αυτό;» ξαναρωτάει αυστηρά η δασκάλα. Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι: «Ο Τζορτζ Μπους ο πρώτος στον πρωθυπουργό Τανάκα, το 1991, κατά τη διάρκεια επίσημου δείπνου στο Τόκιο». Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος και ξασπάει: «Ρε, δεν μας παίρνεις καμιά πίπα»! Και ο Σουζούκι ψύχραιμα: «Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λεβίνσκι, το 1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου». Δυο τρεις μαθητές ουρλιάζουν: «Άι γαμήσου, ρε μαλακισμένο Σουζούκι». Ατάραχος ο Γιαπωνέζος: «Βαλεντίνο Ρόσι, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μοτοσικλέτας, Ράλι Νότιας Αφρικής, το 2002».
Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές πετούν καρέκλες, η δασκάλα έχει λιποθυμήσει και ξαφνικά μπαίνει ο διευθυντής: «Ε, μα την Παναγία, δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο». Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι: «Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κώστας Καραμανλής, στο νέο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης του!»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
