|
Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2008
Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2008
Δίχως παρωπίδες.
Όλες αυτές τις "δύσκολες μέρες" βρήκα κείμενα διαμάντια,ένα απ'αυτά (του Μ.Χατζιδάκι)που έβαλα πριν λίγες μέρες, ένα της δικιάς μας της Αγγέλας με τίτλο "Μονόπρακτο σε χιλιάδες πράξεις", και 2 του Νίκου Δήμου (ένα παλιό και ένα καινούργιο) που τα δημοσιεύω σήμερα.Το κοινό μεταξύ τους είναι ότι βλέπουν τα πράγματα δίχως παρωπίδες.
ΠΟΥ ΜΕ ΒΙΑ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΗ ΓΗ... 24.11.1985
Όλοι είχαμε ακούσει, πως η βία φέρνει, βία — αλλά αυτές τις μέρες το ζήσαμε. Καταλάβαμε πως μπορεί ένας πυροβολισμός να φέρει μιαν εξέγερση.
Παράξενοι οι δρόμοι, της βίας. Από τους αλλοτριωμένους στους ελεύθερους. Από την εξουσία προς την αντιεξουσία. Γι' αυτό μια επανάσταση δεν είναι δράση. Είναι αντίδραση.
Και οι εφημερίδες — σκέτη ναυτία: "ΣΚΟΤΩΣΑΝ 15ΑΧΡΟΝΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ". Τι πλεονασμός! Κάθε δεκαπεντάχρονος είναι αναρχικός (αλίμονο αν δεν είναι!). Αυθόρμητη, καθαρή φύση.
Αλλά και κανένας δεκαπεντάχρονος δεν είναι συνειδητός και υπεύθυνος οπαδός του Μπλανκί η του Μπακούνιν. Ένα παιδί! Καθαρή φύση...
"Όμως η βία δεν ξεχωρίζει ποιότητες. Σκοτώνει. Έρχεται από το μηδέν και θέλει να μηδενίσει. Η βία μισεί το Είναι. Ο “νόμος και η τάξη” οδηγούν τελικά στους πιο εύτακτους, ασφαλείς και ήσυχους χώρους: τα κοιμητήρια.
Προσέξτε, προσέξτε καλά τους αναρχικούς. Είναι, το θερμόμετρο της κοινωνίας. Όταν αγανακτούν, σημαίνει πως η “νόμιμη” βία έχει ξεπεράσει τα όρια επιφυλακής.
Βέβαια οι περισσότεροι, αναγνώστες μου, άνθρωποι σοβαροί και ευπρεπείς, δεν θα δέχονταν υποδείξεις από έναν αναρχικό. "Όμως, στο βάθος, ο αναρχικός έχει, πιο πολλά να πει από τον μικροαστό. Όσο κι αν δεν σας είναι, συμπαθής, αξίζει να τον ακούτε από καιρό σε καιρό. Γιατί δείχνει προς τη σωστή κατεύθυνση.
Κάθε οργανωμένη κοινωνία προϋποθέτει —δυστυχώς— ένα ποσοστό ανελευθερίας. "Όσο μικρότερο αυτό το ποσοστό, τόσο υψηλότερο το επίπεδο της οργάνωσης. (Ως εδώ συμφωνούμε όλοι: Προτιμότερη η πιο ελεύθερη Αγγλία, από την καταπιεστική π.χ. Ουγκάντα).
Έ, λοιπόν, ο αναρχικός είναι αυτός που ζητάει να ελαχιστοποιήσει το ποσοστό ανελευθερίας. (Περισσότερο: να το μηδενίσει — ο ουτοπικός αναρχισμός!). Στην επιδίωξη του αυτή συμπίπτει και με τα πιο σοβαρά κόμματα. (Μόνον που αυτός το εννοεί). Και βλέπει την ανελευθερία, την κατάχρηση εξουσίας, εκεί που ελάχιστοι τις αντιλαμβάνονται.
Οι αναρχικοί είναι τα πιο ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας μας. Όταν αντιδρούν έχουν πάντα κάποιο δίκιο. "Όπως οι καλλιτέχνες σηματοδοτούν το αόρατο, έτσι και οι αναρχικοί διαμαρτύρονται για μορφές βίας που εμείς (στην αλλοτρίωση μας) δεν τις βλέπουμε. Τις έχουμε συνηθίσει. Αλλά δεν παύουν να είναι αυθαίρετες και ίσως περιττές.
Π. χ., σίγουρα θεωρείτε αυτονόητη την ύπαρξη της αστυνομικής ταυτότητας. Ξέρετε πως σε άλλα κράτη είναι άγνωστη; Και πως θα το θεωρούσαν προσβολή της προσωπικότητας αν έπρεπε να αποδείξουν το ποιοι είναι; Και ξέρετε ακόμα πως, όταν πριν μερικά χρόνια η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας θέλησε να εφοδιάσει όλους τους πολίτες με αριθμημένες ηλεκτρονικές ταυτότητες, ξεσηκώθηκε τέτοιος σάλος για το “φακέλωμα” που τελικά αποσύρθηκε το νομοσχέδιο;
Εμείς όμως αποκαλούμε τη Δυτική Γερμανία “αστυνομικό κράτος” (το έχω διαβάσει συχνά!), ενώ υποδεχόμαστε με αδιαφορία ένα παρόμοιο νομοσχέδιο, που θα μας φακελώσει, όλους ενάριθμα.
Να σε τι χρειάζονται οι αναρχικοί. Αποτελούν τη ζωντανή συνείδηση της κοινωνίας μας. Υπενθυμίζουν συνεχώς, με την παρουσία και τη δράση τους, ότι ο δρόμος οφείλει να οδηγεί προς την περισσότερη ελευθερία!
—Μα προκαλούν! (Είναι μέσα στο ρόλο τους).
—Μα υπερβάλλουν ! (Μήπως η άλλη πλευρά;).
—Μα επιτίθενται! (Σχεδόν ποτέ. Είναι μόνιμα σε άμυνα. Αλλά δεν μαθαίνουμε τη δική τους άποψη !).
—Μα βάζουν βόμβες!
Προσοχή: Μίλησα για αναρχικούς — όχι για τρομοκράτες (η προβοκάτορες !). "Όποιος τους συγχέει πάσχει από νοητική μυωπία. Διότι είναι πόλοι αντίθετοι. Αυτός που ζητάει ελευθερία δεν μπορεί να χρησιμοποιεί βία — έστω και σαν μέσο. Η βία φέρνει μόνο καταπίεση — ποτέ αυτονομία.
Οι αναρχικοί βλέπουν μακριά. Το ζητούμενο είναι μια κοινωνία ελευθερίας — από την αλλοτρίωση , την ανάγκη, την καταπίεση κάθε μορφής. Η εξουσία όποια κι αν είναι, πρέπει να συρρικνωθεί στο ελάχιστο. Γιατί από τη φύση της είναι απάνθρωπη. Εξουσιάζω σημαίνει δυναστεύω. Καλή εξουσία δεν υπάρχει. Είναι ένα αναγκαίο κακό, που θα εξαφανισθεί όταν περάσουμε σε άλλες, ανώτερες μορφές οργάνωσης. (Σε χίλια χρόνια; Έστω. Αλλά αρχίζουν σήμερα!).
Προσέξτε λοιπόν καλά τους αναρχικούς. Είναι οι αλαφροίσκιωτοι, οι ποιητές της κοινωνικής δράσης. Είναι οι άνθρωποι του μέλλοντος. (Αλίμονο μας και αν δεν είναι!). Δείχνουν το δρόμο. Άτσαλα, βάρβαρα, φανατικά. Είναι νέοι, δεν έχουν καλούς τρόπους (ευτυχώς!). Κάποια μέρα όμως, γι' αυτούς θα μιλάνε τα βιβλία μας — κι όχι για τους διάφορους μεγαλοσχήμονες, κυβερνήτες, κατακτητές, εξουσιαστές
Αν συμφωνούμε για την ελευθερία — πρέπει να συμφωνήσουμε και για τους αναρχικούς. Πώς είναι όχι μόνο χρήσιμοι αλλά αναγκαίοι. Ακουστέ το μήνυμα τους: έρχεται από το μέλλον. Που το θυσιάζουν καμιά φορά, στα δεκαπέντε τους χρόνια...
Νίκος Δήμου
Βία – μία αποτυχημένη μαμή. Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008
O Μαρξ έγραψε: «Η βία είναι η μαμή για κάθε παλιά κοινωνία που εγκυμονεί μία νέα». (Το τσιτάτο συνήθως αναφέρεται λανθασμένα: «η βία είναι η μαμή της ιστορίας»).
Είναι η βία μαμή; Και τι έχει ξεγεννήσει σε νέες κοινωνίες;
Πολύ λίγα πράγματα.
Η Γαλλική Επανάσταση γέννησε την «Τρομοκρατία» (Terreur), τον Ναπολέοντα και την Παλινόρθωση (με τους Βουρβόνους). Χρειάστηκαν εκατό χρόνια για να εφαρμοστούν στην πράξη ορισμένες αρχές της, στην ίδια την χώρα που τις γέννησε.
Η Ρωσική Επανάσταση έφερε τον Στάλιν, τους διαδόχους του, τα Γκούλαγκ και σαράντα εκατομμύρια θύματα. Χρειάστηκαν εβδομήντα χρόνια για να ξαναβρούν οι Ρώσοι την Δημοκρατία όπως είχε αρχίσει να την εφαρμόζει ο Κερένσκυ. Κι ακόμα την ψάχνουν.
Ακόμα χειρότερα ήταν τα πράγματα με τις επαναστάσεις του Μάο ή του Πολ Ποτ.
Αντίθετα αν δούμε πως εξελίχθηκε πολιτικά η Αγγλία ή πως οργανώθηκε η πρώτη σύγχρονη δημοκρατία, δώδεκα χρόνια πριν την Βαστίλη – στις Ηνωμένες Πολιτείες – θα διαπιστώσουμε πως η βία έπαιξε μικρό ή καθόλου ρόλο.
Ως μαμή, η βία δεν τα πήγε πολύ καλά. Ο κόσμος εξελίσσεται, προχωράει και προοδεύει (παρά τις Κασσάνδρες) αλλά αυτό επιτυγχάνεται με συνεχείς μικρές διορθώσεις πορείας, με μεταρρυθμίσεις και αναθεωρήσεις. Η μόνη θεωρία που ισχύει στην πολιτική, όπως και στην επιστήμη, είναι η μέθοδος της δοκιμής και του λάθους. (Trial and error – αγγλοσαξονικά). Οι μεγάλες απότομες αναστατώσεις φέρνουν εξίσου μεγάλες αντιδράσεις – έτσι που οι επαναστάσεις να οδηγούν σε δικτατορίες και απολυταρχίες. Η βία γεννάει βία.
Η αρχική μεγάλη διαμάχη κομμουνιστών και σοσιαλδημοκρατών αφορούσε το δίλημμα: «επανάσταση ή μεταρρύθμιση». Η ιστορία απάντησε. Η προοδευτική, κομμάτι-κομμάτι αλλαγή (αυτή που ο Karl Popper ονόμαζε piecemeal engineering) αποδείχθηκε ο μόνος τρόπος σταθερής και σίγουρης εξέλιξης.
Είναι τότε η βία εντελώς άχρηστη;
Καταρχήν είναι αναπόφευκτη γιατί φαίνεται ότι βρίσκεται μέσα στη φύση μας. Όλοι κάποιες στιγμές ασκούμε βία στον συνάνθρωπό μας, περισσότερη ή λιγότερη ανάλογα με την θέση και την ισχύ μας. Είναι συνηθισμένο μάλιστα αυτοί που υφίστανται βία (από τους ισχυρότερους) να ασκούν περισσότερη (προς τους αδύναμους). Η βία είναι το θηλυκό του βίος – έλεγαν οι παλιοί αναρχικοί.
Όταν η «νόμιμη βία» που ασκεί το εκάστοτε κράτος (o Max Weber όρισε το κράτος ως το μονοπώλιο της βίας) ξεπεράσει τα όρια της νομιμότητας – η αντίδραση της κοινωνίας είναι εύλογα βίαιη. Το ξέσπασμα που ζήσαμε αυτές τις μέρες ήταν αντι-βία, όχι μόνο για τη βία μίας δολοφονίας, αλλά για τις ποικιλότροπες εκφάνσεις βίας που ασκούνται επάνω μας. Αν κάποιος ξέρει να ερμηνεύσει σωστά αυτή την αντίδραση, τότε η βία μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη για την πορεία της κοινωνίας μας. Αν και φοβάμαι πως οι ιθύνοντες δεν κατάλαβαν πολλά… ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ
ΠΟΥ ΜΕ ΒΙΑ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΗ ΓΗ... 24.11.1985
Όλοι είχαμε ακούσει, πως η βία φέρνει, βία — αλλά αυτές τις μέρες το ζήσαμε. Καταλάβαμε πως μπορεί ένας πυροβολισμός να φέρει μιαν εξέγερση.
Παράξενοι οι δρόμοι, της βίας. Από τους αλλοτριωμένους στους ελεύθερους. Από την εξουσία προς την αντιεξουσία. Γι' αυτό μια επανάσταση δεν είναι δράση. Είναι αντίδραση.
Και οι εφημερίδες — σκέτη ναυτία: "ΣΚΟΤΩΣΑΝ 15ΑΧΡΟΝΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ". Τι πλεονασμός! Κάθε δεκαπεντάχρονος είναι αναρχικός (αλίμονο αν δεν είναι!). Αυθόρμητη, καθαρή φύση.
Αλλά και κανένας δεκαπεντάχρονος δεν είναι συνειδητός και υπεύθυνος οπαδός του Μπλανκί η του Μπακούνιν. Ένα παιδί! Καθαρή φύση...
"Όμως η βία δεν ξεχωρίζει ποιότητες. Σκοτώνει. Έρχεται από το μηδέν και θέλει να μηδενίσει. Η βία μισεί το Είναι. Ο “νόμος και η τάξη” οδηγούν τελικά στους πιο εύτακτους, ασφαλείς και ήσυχους χώρους: τα κοιμητήρια.
Προσέξτε, προσέξτε καλά τους αναρχικούς. Είναι, το θερμόμετρο της κοινωνίας. Όταν αγανακτούν, σημαίνει πως η “νόμιμη” βία έχει ξεπεράσει τα όρια επιφυλακής.
Βέβαια οι περισσότεροι, αναγνώστες μου, άνθρωποι σοβαροί και ευπρεπείς, δεν θα δέχονταν υποδείξεις από έναν αναρχικό. "Όμως, στο βάθος, ο αναρχικός έχει, πιο πολλά να πει από τον μικροαστό. Όσο κι αν δεν σας είναι, συμπαθής, αξίζει να τον ακούτε από καιρό σε καιρό. Γιατί δείχνει προς τη σωστή κατεύθυνση.
Κάθε οργανωμένη κοινωνία προϋποθέτει —δυστυχώς— ένα ποσοστό ανελευθερίας. "Όσο μικρότερο αυτό το ποσοστό, τόσο υψηλότερο το επίπεδο της οργάνωσης. (Ως εδώ συμφωνούμε όλοι: Προτιμότερη η πιο ελεύθερη Αγγλία, από την καταπιεστική π.χ. Ουγκάντα).
Έ, λοιπόν, ο αναρχικός είναι αυτός που ζητάει να ελαχιστοποιήσει το ποσοστό ανελευθερίας. (Περισσότερο: να το μηδενίσει — ο ουτοπικός αναρχισμός!). Στην επιδίωξη του αυτή συμπίπτει και με τα πιο σοβαρά κόμματα. (Μόνον που αυτός το εννοεί). Και βλέπει την ανελευθερία, την κατάχρηση εξουσίας, εκεί που ελάχιστοι τις αντιλαμβάνονται.
Οι αναρχικοί είναι τα πιο ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας μας. Όταν αντιδρούν έχουν πάντα κάποιο δίκιο. "Όπως οι καλλιτέχνες σηματοδοτούν το αόρατο, έτσι και οι αναρχικοί διαμαρτύρονται για μορφές βίας που εμείς (στην αλλοτρίωση μας) δεν τις βλέπουμε. Τις έχουμε συνηθίσει. Αλλά δεν παύουν να είναι αυθαίρετες και ίσως περιττές.
Π. χ., σίγουρα θεωρείτε αυτονόητη την ύπαρξη της αστυνομικής ταυτότητας. Ξέρετε πως σε άλλα κράτη είναι άγνωστη; Και πως θα το θεωρούσαν προσβολή της προσωπικότητας αν έπρεπε να αποδείξουν το ποιοι είναι; Και ξέρετε ακόμα πως, όταν πριν μερικά χρόνια η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας θέλησε να εφοδιάσει όλους τους πολίτες με αριθμημένες ηλεκτρονικές ταυτότητες, ξεσηκώθηκε τέτοιος σάλος για το “φακέλωμα” που τελικά αποσύρθηκε το νομοσχέδιο;
Εμείς όμως αποκαλούμε τη Δυτική Γερμανία “αστυνομικό κράτος” (το έχω διαβάσει συχνά!), ενώ υποδεχόμαστε με αδιαφορία ένα παρόμοιο νομοσχέδιο, που θα μας φακελώσει, όλους ενάριθμα.
Να σε τι χρειάζονται οι αναρχικοί. Αποτελούν τη ζωντανή συνείδηση της κοινωνίας μας. Υπενθυμίζουν συνεχώς, με την παρουσία και τη δράση τους, ότι ο δρόμος οφείλει να οδηγεί προς την περισσότερη ελευθερία!
—Μα προκαλούν! (Είναι μέσα στο ρόλο τους).
—Μα υπερβάλλουν ! (Μήπως η άλλη πλευρά;).
—Μα επιτίθενται! (Σχεδόν ποτέ. Είναι μόνιμα σε άμυνα. Αλλά δεν μαθαίνουμε τη δική τους άποψη !).
—Μα βάζουν βόμβες!
Προσοχή: Μίλησα για αναρχικούς — όχι για τρομοκράτες (η προβοκάτορες !). "Όποιος τους συγχέει πάσχει από νοητική μυωπία. Διότι είναι πόλοι αντίθετοι. Αυτός που ζητάει ελευθερία δεν μπορεί να χρησιμοποιεί βία — έστω και σαν μέσο. Η βία φέρνει μόνο καταπίεση — ποτέ αυτονομία.
Οι αναρχικοί βλέπουν μακριά. Το ζητούμενο είναι μια κοινωνία ελευθερίας — από την αλλοτρίωση , την ανάγκη, την καταπίεση κάθε μορφής. Η εξουσία όποια κι αν είναι, πρέπει να συρρικνωθεί στο ελάχιστο. Γιατί από τη φύση της είναι απάνθρωπη. Εξουσιάζω σημαίνει δυναστεύω. Καλή εξουσία δεν υπάρχει. Είναι ένα αναγκαίο κακό, που θα εξαφανισθεί όταν περάσουμε σε άλλες, ανώτερες μορφές οργάνωσης. (Σε χίλια χρόνια; Έστω. Αλλά αρχίζουν σήμερα!).
Προσέξτε λοιπόν καλά τους αναρχικούς. Είναι οι αλαφροίσκιωτοι, οι ποιητές της κοινωνικής δράσης. Είναι οι άνθρωποι του μέλλοντος. (Αλίμονο μας και αν δεν είναι!). Δείχνουν το δρόμο. Άτσαλα, βάρβαρα, φανατικά. Είναι νέοι, δεν έχουν καλούς τρόπους (ευτυχώς!). Κάποια μέρα όμως, γι' αυτούς θα μιλάνε τα βιβλία μας — κι όχι για τους διάφορους μεγαλοσχήμονες, κυβερνήτες, κατακτητές, εξουσιαστές
Αν συμφωνούμε για την ελευθερία — πρέπει να συμφωνήσουμε και για τους αναρχικούς. Πώς είναι όχι μόνο χρήσιμοι αλλά αναγκαίοι. Ακουστέ το μήνυμα τους: έρχεται από το μέλλον. Που το θυσιάζουν καμιά φορά, στα δεκαπέντε τους χρόνια...
Νίκος Δήμου
Βία – μία αποτυχημένη μαμή. Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008
O Μαρξ έγραψε: «Η βία είναι η μαμή για κάθε παλιά κοινωνία που εγκυμονεί μία νέα». (Το τσιτάτο συνήθως αναφέρεται λανθασμένα: «η βία είναι η μαμή της ιστορίας»).
Είναι η βία μαμή; Και τι έχει ξεγεννήσει σε νέες κοινωνίες;
Πολύ λίγα πράγματα.
Η Γαλλική Επανάσταση γέννησε την «Τρομοκρατία» (Terreur), τον Ναπολέοντα και την Παλινόρθωση (με τους Βουρβόνους). Χρειάστηκαν εκατό χρόνια για να εφαρμοστούν στην πράξη ορισμένες αρχές της, στην ίδια την χώρα που τις γέννησε.
Η Ρωσική Επανάσταση έφερε τον Στάλιν, τους διαδόχους του, τα Γκούλαγκ και σαράντα εκατομμύρια θύματα. Χρειάστηκαν εβδομήντα χρόνια για να ξαναβρούν οι Ρώσοι την Δημοκρατία όπως είχε αρχίσει να την εφαρμόζει ο Κερένσκυ. Κι ακόμα την ψάχνουν.
Ακόμα χειρότερα ήταν τα πράγματα με τις επαναστάσεις του Μάο ή του Πολ Ποτ.
Αντίθετα αν δούμε πως εξελίχθηκε πολιτικά η Αγγλία ή πως οργανώθηκε η πρώτη σύγχρονη δημοκρατία, δώδεκα χρόνια πριν την Βαστίλη – στις Ηνωμένες Πολιτείες – θα διαπιστώσουμε πως η βία έπαιξε μικρό ή καθόλου ρόλο.
Ως μαμή, η βία δεν τα πήγε πολύ καλά. Ο κόσμος εξελίσσεται, προχωράει και προοδεύει (παρά τις Κασσάνδρες) αλλά αυτό επιτυγχάνεται με συνεχείς μικρές διορθώσεις πορείας, με μεταρρυθμίσεις και αναθεωρήσεις. Η μόνη θεωρία που ισχύει στην πολιτική, όπως και στην επιστήμη, είναι η μέθοδος της δοκιμής και του λάθους. (Trial and error – αγγλοσαξονικά). Οι μεγάλες απότομες αναστατώσεις φέρνουν εξίσου μεγάλες αντιδράσεις – έτσι που οι επαναστάσεις να οδηγούν σε δικτατορίες και απολυταρχίες. Η βία γεννάει βία.
Η αρχική μεγάλη διαμάχη κομμουνιστών και σοσιαλδημοκρατών αφορούσε το δίλημμα: «επανάσταση ή μεταρρύθμιση». Η ιστορία απάντησε. Η προοδευτική, κομμάτι-κομμάτι αλλαγή (αυτή που ο Karl Popper ονόμαζε piecemeal engineering) αποδείχθηκε ο μόνος τρόπος σταθερής και σίγουρης εξέλιξης.
Είναι τότε η βία εντελώς άχρηστη;
Καταρχήν είναι αναπόφευκτη γιατί φαίνεται ότι βρίσκεται μέσα στη φύση μας. Όλοι κάποιες στιγμές ασκούμε βία στον συνάνθρωπό μας, περισσότερη ή λιγότερη ανάλογα με την θέση και την ισχύ μας. Είναι συνηθισμένο μάλιστα αυτοί που υφίστανται βία (από τους ισχυρότερους) να ασκούν περισσότερη (προς τους αδύναμους). Η βία είναι το θηλυκό του βίος – έλεγαν οι παλιοί αναρχικοί.
Όταν η «νόμιμη βία» που ασκεί το εκάστοτε κράτος (o Max Weber όρισε το κράτος ως το μονοπώλιο της βίας) ξεπεράσει τα όρια της νομιμότητας – η αντίδραση της κοινωνίας είναι εύλογα βίαιη. Το ξέσπασμα που ζήσαμε αυτές τις μέρες ήταν αντι-βία, όχι μόνο για τη βία μίας δολοφονίας, αλλά για τις ποικιλότροπες εκφάνσεις βίας που ασκούνται επάνω μας. Αν κάποιος ξέρει να ερμηνεύσει σωστά αυτή την αντίδραση, τότε η βία μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη για την πορεία της κοινωνίας μας. Αν και φοβάμαι πως οι ιθύνοντες δεν κατάλαβαν πολλά… ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ
Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2008
Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008
Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2008
Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2008
Περίληψη
Η Αγγέλα ματώνει και μας ματώνει. Η Αναστασία τα λέει από τα μέσα όπως τα ζεί. Η Μέρη με λόγια λίγα δεν απορεί. Ο Αντώνης αποκαλύπτει τους αληθινούς κουκουλοφόρους. Η Αννά δε δυσκολευεται να πεί τα πράγματα με το όνομα τους.Η Χαρούλα μεταφέρει μια πρόταση. Οι ξεσηκωμένοι δε μασούν τα λόγια τους, ακούστε τους...
"Δεν είμαστε τρομοκράτες, 'κουκουλοφόροι', 'γνωστοί - άγνωστοι'. Είμαστε τα παιδιά σας. Αυτοί, οι γνωστοί- άγνωστοι... Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας! Έχουμε ορμή -μη σταματάτε την ορμή μας. Θυμηθείτε. Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς. Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη 'βιτρίνα', παχύνατε, καραφλιάσατε, ξεχάσατε.
» Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε. Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε, να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους. Μάταια. Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι και περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε. Δεν φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε, δεν δημιουργείτε! Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε. Υλη παντού. Αγάπη πουθενά. Πού είναι οι γονείς; Πού είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δεν βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν; μας σκοτώνουν. Βοηθήστε μας...».
Αν η ελπίδα δεν είναι αυτή η γενική έννοια που μάθαμε στα σχολεία,αλλά η δύναμη των ανθρώπων,και μάλιστα των νέων τότε αυτός ο τόπος έχει ελπίδες φίλοι.
"Δεν είμαστε τρομοκράτες, 'κουκουλοφόροι', 'γνωστοί - άγνωστοι'. Είμαστε τα παιδιά σας. Αυτοί, οι γνωστοί- άγνωστοι... Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας! Έχουμε ορμή -μη σταματάτε την ορμή μας. Θυμηθείτε. Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς. Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη 'βιτρίνα', παχύνατε, καραφλιάσατε, ξεχάσατε.
» Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε. Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε, να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους. Μάταια. Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι και περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε. Δεν φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε, δεν δημιουργείτε! Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε. Υλη παντού. Αγάπη πουθενά. Πού είναι οι γονείς; Πού είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δεν βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν; μας σκοτώνουν. Βοηθήστε μας...».
Αν η ελπίδα δεν είναι αυτή η γενική έννοια που μάθαμε στα σχολεία,αλλά η δύναμη των ανθρώπων,και μάλιστα των νέων τότε αυτός ο τόπος έχει ελπίδες φίλοι.
|
Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2008
Για να ακουμπήσουμε τη λύπη
«Μια μωβ σκιά»...
Αρθρο του ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ για τα επεισόδια που έγιναν τον Μάιο του 1986... Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Το Τέταρτο»
«...Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Οσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Ελληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ' τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.
Εξύβριση αρχής - έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής - έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια - όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.
Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν' αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου... κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν... ανακαλύπτονται.
Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ' όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (...) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 09/12/2008
Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2008
Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2008
Όμορφη νύχτα
"Όμορφη νύχτα" έτσι το λένε το βιβλίο που μόλις έβγαλε ο φίλος και δικος μας ο Θωμάς Κοροβίνης στις εκδόσεις "Αγρα". Μέσα στις σελίδες του είχα χαθεί τις τελευταίες τρείς μέρες, όταν βγήκα είχα, (και έχω) μια γλυκειά ζαλάδα σαν αυτή που περιγράφει ο ίδιος όταν τα ξημερώματα έβγαινε ο κόσμος από την "Όμορφη Νύχτα" Την ιστόρησε την πόλη μας ο Θωμάς όπως της αξίζει ή όπως μας αξίζει, σαν τεχνίτης αγιογράφος που δεν άφησε κανένα τόξο, καμιά καμάρα και κανένα θόλο χωρίς να βάλει πάνω του τους αγίους και τους αμαρτωλούς μιας πόλης που πληγώνει και μαζί χαϊδέυει τις πληγές που μας προκαλεί. Το βιβλίο αυτό μην σπέυσετε να το αγοράσετε, θα σας το κάνω δώρο και θα σας ενημερώσω για τα σχετικά πως και τί. Το μουσικό κομμάτι είναι πάλι του Θωμά (που το τραγουδά μαζί με το Δ.Ζερβουδάκη) και το έχει αφιερώσει στον ποιητή και αγωνιστή Μ. Αναγνωστάκη. Ο λόγος του είναι όπως και το τραγούδι του, απλός, τίμιος, χωρίς δήθεν,μια αλήθεια που την χρειαζόμαστε.... Θωμά να είσαι γερός και δυνατός, σ'ευχαριστώ πολύ.
|
Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2008
Η παραγγελία ήρθε...
|
Στον φίλο που ζήτησε ξανθιά, δυσκολεύτηκα αλλά τα κατάφερα, την βρήκα, μιλούν και την ίδια γλώσσα, ελπίζω να συνεννοηθούν, εδώ τα κατάφεραν και συνεννοήθηκαν οι του ανεκδότου.
Σάββατο 29 Νοεμβρίου 2008
Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2008
Απολογούμαι κι όταν με ξαναδείτε γράψτε μου...
|
Σας καταθέτω το απολογητικό υπόμνημα που σας είχα υποσχεθεί, δε θα δεχθώ ερωτήσεις, την ευλογία μου να έχετε. Τώρα που θα πάω στο Φανάρι για να ενημερώσω το πατριαρχείο για την υπόθεση, γιατί μου περνά από το νου να πάω στη συνέχεια στη νότια Αμερική? Ύπαγε οπίσω μου... Αρσένιε...
Σάββατο 22 Νοεμβρίου 2008
Ταξίδι στη Δαμασκό
Πρίν σπεύσουν διάφοροι-ες κακόπιστοι-ες να μιλήσουν για τις χαρές της μοναξιάς δίνω το χτεσινοβραδυνό μου στίγμα, να έχουν τουλάχιστον τα στοιχεία.
Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2008
Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2008
Λίγος Μάης
|
Δύσκολη μέρα σήμερα, δε βρήκα άλλο τρόπο να την στολίσω από μιά σταγόνα Μάη και ένα αγαπημένο κομμάτι Καλησπέρα.
Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2008
Ωδή στον Αρσένιο
Είναι φορές που θέλουμε να παίξουμε,να μην πούμε άλλα "σοβαρά" η έστω να τα γελιοποιήσουμε. Ετσι για την άμυνά μας
Αρσένιο σε λέγανε εκεί στο μοναστήρι
υπηρετούσες το Θεό, είχε και μπανιστήρι
μπάνιζες τις περιοχές που είχαν ενδιαφέρον
οικόπεδα,αρτιότητα,εξέλιξη και μέλλον.
Είχες ηγούμενο άξιο,γνώση στις επενδύσεις
μα τώρα γίνατε γνωστοί και μέσα απ'τις ειδήσεις.
Με τέτοια ικανότητα ω άγιε πατέρα
θα ήσουν άξιος υπουργός για τη δική μας terra.
Μ' ένα καλό πρωθυπουργό να οδηγεί το άρμα
θα ζούσαμε το όραμα και το δικό μας θαύμα
Μια χώρα όλο κτίρια,γεμάτη μαιζονέτες
που θα θελαν συντήρηση, πληθώρα υπηρέτες.
Ετσι θα είχαμε δουλειές με του Θεού τη χάρη
και τη δική σου συμβολή άγιο μου παλικάρι.
Αρσένιε με όνομα πλήρες τεστοστερόνης
είσαι για μας παράδειγμα πλεονασμού ορμόνης
Αρσένιο σε λέγανε εκεί στο μοναστήρι
υπηρετούσες το Θεό, είχε και μπανιστήρι
μπάνιζες τις περιοχές που είχαν ενδιαφέρον
οικόπεδα,αρτιότητα,εξέλιξη και μέλλον.
Είχες ηγούμενο άξιο,γνώση στις επενδύσεις
μα τώρα γίνατε γνωστοί και μέσα απ'τις ειδήσεις.
Με τέτοια ικανότητα ω άγιε πατέρα
θα ήσουν άξιος υπουργός για τη δική μας terra.
Μ' ένα καλό πρωθυπουργό να οδηγεί το άρμα
θα ζούσαμε το όραμα και το δικό μας θαύμα
Μια χώρα όλο κτίρια,γεμάτη μαιζονέτες
που θα θελαν συντήρηση, πληθώρα υπηρέτες.
Ετσι θα είχαμε δουλειές με του Θεού τη χάρη
και τη δική σου συμβολή άγιο μου παλικάρι.
Αρσένιε με όνομα πλήρες τεστοστερόνης
είσαι για μας παράδειγμα πλεονασμού ορμόνης
|
Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2008
επίκαιρο και διαχρονικό...
Εδώ... Κορυδαλλός
Τρυφερά τετ α τετ στο Ψυχιατρείο Κορυδαλλού. «Μπλε» δωμάτια. «Φυτεμένοι». Ανθρωποι δεμένοι στον μαρμάρινο «σταυρό» που οι ακαθαρσίες τους ξεπλένονται με μάνικες. Αμήχανοι ένστολοι σωφρονιστικοί υπάλληλοι που αγωνιούν για ένα σωφρονιστικό σύστημα, που, με μια λάθος κίνηση, είναι έτοιμο να εκραγεί στον αέρα. Αυτή είναι η πραγματικότητα των όσων συμβαίνουν στις φυλακές της χώρας.
*Την ώρα που ο υπουργός Σ. Χατζηγάκης προσπαθούσε να ανακαλύψει τη «χρυσή» τομή για να υποσχεθεί καλύτερες συνθήκες και ικανοποίηση κάποιων από τα αιτήματα των κρατουμένων, οι «κρατούντες» έκοψαν για ώρες την επικοινωνία των κρατουμένων στον Κορυδαλλό με τον έξω κόσμο. Κι αυτό για να αποφύγουν, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, τις ζωντανές... αναμεταδόσεις στα κανάλια.
*«Εγώ με τα χέρια μου έχω ξεκρεμάσει τέσσερις», μας περιγράφει κρατούμενος του Κορυδαλλού. Μια γελάει και μια του έρχεται να βάλει τα κλάματα. Γιατί, «δε θέλουμε να μας έχουν στα πούπουλα αλλά όχι και αυτή η τελειωμένη ισοπέδωση». «Ο κόσμος κοιμάται στα πατώματα», επισημαίνει ένας άλλος. «Αν αντέχουν, ας αφήσουν ανοιχτές τις φυλακές σε αιφνιδιαστικούς ελέγχους ανεξάρτητων φορέων».
*Ηδη έγιναν εκατοντάδες μεταγωγές κρατουμένων που θεωρήθηκαν από τις κατά τόπους διευθύνσεις ως υπεύθυνοι «στρατολόγησης». Φαίνεται, όμως, πως τα πράγματα πλέον είναι αρκετά δύσκολα. Κέρκυρα, Πάτρα, Αλικαρνασσός... «μεσαιωνικές φυλακές», μας περιγράφουν. Τι σημαίνει αυτό; Να κοιμάσαι και να πέφτει ο τοίχος πάνω στο κεφάλι σου. Να θέλεις να πλυθείς και να μην έχεις νερό.
*«Εμεινα στο ψυχιατρείο των Φυλακών Κορυδαλλού για τεσσεράμισι χρόνια. Εκεί, αν πάει κάποιος απροειδοποίητα θα κάνει έναν μήνα για να συνέλθει. Κυκλοφορούν ξεβράκωτοι, τα κάνουν πάνω τους. Νοσοκόμοι και γιατροί τούς τσακίζουν, τους φυτεύουν ενέσεις κοκτέιλ, τους δένουν. Δικαιολογούν τους θανάτους όπως θέλουν. Γιατί στο Δαφνί ή σε κάποιο άλλο ψυχιατρείο δεν έχουμε τόσες πολλές αυτοκτονίες; Εγώ έχω ξεκρεμάσει τέσσερις, γιατί οι νοσηλευτές σιχαίνονταν να το κάνουν. Αυτοκτονούν εξαιτίας των συνθηκών και της φαρμακοληψίας. Ολα αυτά δεν πρέπει να ελεγχθούν κάποια στιγμή;», αναρωτιέται κρατούμενος.
*Οσο για τα «μπλε» δωμάτια, οι μαρτυρίες που συλλέγουμε από τον Κορυδαλλό αναφέρουν ότι υπάρχουν, παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις. Οπως μας είπαν χαρακτηριστικά:
«Τα μπλε δωμάτια, οι απομονώσεις, είναι κυριλέ. Οι τοίχοι είναι καλυμμένοι με μπλε αφρολέξ. Σε κάθε δωμάτιο υπάρχει και ένα air condition. Τι κάνουν; Αυξομειώνουν τη θερμοκρασία για να... συνετίσουν τον απείθαρχο κρατούμενο».
*Οι άνθρωποι που μας μίλησαν διερωτώνται... «για ποιο σωφρονισμό μιλάμε;» Και συμπληρώνουν... «δεν σας κάνει εντύπωση ότι στις φυλακές ανακυκλώνονται οι ίδιοι και οι ίδιοι; Εμείς ξέρετε τί λέμε κάθε φορά που βλέπουμε κάποιον γνωστό στη φυλακή; Ολες οι αλεπούδες στο τομαράδικο»!
(Αλλες μαρτυρίες-σοκ στο ΕΨΙΛΟΝ).
Γ. ΛΙΝΑΡΔΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 16/11/2008
Τρυφερά τετ α τετ στο Ψυχιατρείο Κορυδαλλού. «Μπλε» δωμάτια. «Φυτεμένοι». Ανθρωποι δεμένοι στον μαρμάρινο «σταυρό» που οι ακαθαρσίες τους ξεπλένονται με μάνικες. Αμήχανοι ένστολοι σωφρονιστικοί υπάλληλοι που αγωνιούν για ένα σωφρονιστικό σύστημα, που, με μια λάθος κίνηση, είναι έτοιμο να εκραγεί στον αέρα. Αυτή είναι η πραγματικότητα των όσων συμβαίνουν στις φυλακές της χώρας.
*Την ώρα που ο υπουργός Σ. Χατζηγάκης προσπαθούσε να ανακαλύψει τη «χρυσή» τομή για να υποσχεθεί καλύτερες συνθήκες και ικανοποίηση κάποιων από τα αιτήματα των κρατουμένων, οι «κρατούντες» έκοψαν για ώρες την επικοινωνία των κρατουμένων στον Κορυδαλλό με τον έξω κόσμο. Κι αυτό για να αποφύγουν, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, τις ζωντανές... αναμεταδόσεις στα κανάλια.
*«Εγώ με τα χέρια μου έχω ξεκρεμάσει τέσσερις», μας περιγράφει κρατούμενος του Κορυδαλλού. Μια γελάει και μια του έρχεται να βάλει τα κλάματα. Γιατί, «δε θέλουμε να μας έχουν στα πούπουλα αλλά όχι και αυτή η τελειωμένη ισοπέδωση». «Ο κόσμος κοιμάται στα πατώματα», επισημαίνει ένας άλλος. «Αν αντέχουν, ας αφήσουν ανοιχτές τις φυλακές σε αιφνιδιαστικούς ελέγχους ανεξάρτητων φορέων».
*Ηδη έγιναν εκατοντάδες μεταγωγές κρατουμένων που θεωρήθηκαν από τις κατά τόπους διευθύνσεις ως υπεύθυνοι «στρατολόγησης». Φαίνεται, όμως, πως τα πράγματα πλέον είναι αρκετά δύσκολα. Κέρκυρα, Πάτρα, Αλικαρνασσός... «μεσαιωνικές φυλακές», μας περιγράφουν. Τι σημαίνει αυτό; Να κοιμάσαι και να πέφτει ο τοίχος πάνω στο κεφάλι σου. Να θέλεις να πλυθείς και να μην έχεις νερό.
*«Εμεινα στο ψυχιατρείο των Φυλακών Κορυδαλλού για τεσσεράμισι χρόνια. Εκεί, αν πάει κάποιος απροειδοποίητα θα κάνει έναν μήνα για να συνέλθει. Κυκλοφορούν ξεβράκωτοι, τα κάνουν πάνω τους. Νοσοκόμοι και γιατροί τούς τσακίζουν, τους φυτεύουν ενέσεις κοκτέιλ, τους δένουν. Δικαιολογούν τους θανάτους όπως θέλουν. Γιατί στο Δαφνί ή σε κάποιο άλλο ψυχιατρείο δεν έχουμε τόσες πολλές αυτοκτονίες; Εγώ έχω ξεκρεμάσει τέσσερις, γιατί οι νοσηλευτές σιχαίνονταν να το κάνουν. Αυτοκτονούν εξαιτίας των συνθηκών και της φαρμακοληψίας. Ολα αυτά δεν πρέπει να ελεγχθούν κάποια στιγμή;», αναρωτιέται κρατούμενος.
*Οσο για τα «μπλε» δωμάτια, οι μαρτυρίες που συλλέγουμε από τον Κορυδαλλό αναφέρουν ότι υπάρχουν, παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις. Οπως μας είπαν χαρακτηριστικά:
«Τα μπλε δωμάτια, οι απομονώσεις, είναι κυριλέ. Οι τοίχοι είναι καλυμμένοι με μπλε αφρολέξ. Σε κάθε δωμάτιο υπάρχει και ένα air condition. Τι κάνουν; Αυξομειώνουν τη θερμοκρασία για να... συνετίσουν τον απείθαρχο κρατούμενο».
*Οι άνθρωποι που μας μίλησαν διερωτώνται... «για ποιο σωφρονισμό μιλάμε;» Και συμπληρώνουν... «δεν σας κάνει εντύπωση ότι στις φυλακές ανακυκλώνονται οι ίδιοι και οι ίδιοι; Εμείς ξέρετε τί λέμε κάθε φορά που βλέπουμε κάποιον γνωστό στη φυλακή; Ολες οι αλεπούδες στο τομαράδικο»!
(Αλλες μαρτυρίες-σοκ στο ΕΨΙΛΟΝ).
Γ. ΛΙΝΑΡΔΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 16/11/2008
Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2008
Μια αντιγραφή μόνο έκανα...μετά λύπης μου.
Πιστοποιητικά εθνικών φρονημάτων;
Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2008
Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος είναι ένας ελευθερόφρων (που η πλειοψηφία αποκαλεί αιρετικό) ο οποιος επιβιώνει μέσα στην ασφυκτική επαρχιώτικη ατμόσφαιρα της χώρας μας, χάρη στο θάρρος και την αναμφισβήτητη ευφυΐα του. Ακόμα και όσοι διαφωνούν με τις απόψεις του θα έπρεπε να τιμούν το σθένος του να είναι ο εαυτός του. Είναι ακριβώς το αντίθετο του λαϊκιστή.
Γνωστές οι αιρετικές απόψεις του για πολλά θέματα. Ανάμεσα σε αυτά και τα αποκαλούμενα «εθνικά».
Ειδικά αυτές, για το «Μακεδονικό ζήτημα» και τις μειονότητες στην Ελλάδα, τις έχει εκφράσει στις εκπομπές του, στα άρθρα του, στο πρόσφατο βιβλίο του – ακόμα και στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, το 2005, όταν χειροκροτήθηκε μιλώντας για τους αποκλεισμένους Έλληνες. (Ναι, ανάμεσά τους είχε αναφέρει και τους: «συμπολίτες μας Μακεδόνες»).
Τις ίδιες απόψεις εξέθεσε προχθές και σε ερώτηση μικρού τηλεοπτικού καναλιού. Διευκρινίζοντας ότι είναι προσωπικές και δεν εκφράζουν το ΠΑΣΟΚ στο οποίο εργάζεται ως σύμβουλος επικοινωνίας.
Και ξαφνικά, την άλλη μέρα, απολύεται από τον Γιώργο Παπανδρέου. Η ανακοίνωση του κόμματος λέει: «Μετά τις πρόσφατες δηλώσεις του Γρηγόρη Βαλλιανάτου, με τις οποίες εξέφρασε προσωπικές πολιτικές του θέσεις για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, λόγοι δεοντολογίας επιβάλλουν τη διακοπή της επαγγελματικής σχέσης του με το ΠΑΣΟΚ».
Αδιανόητο! Απολύεται κάποιος επειδή «εξέφρασε προσωπικές θέσεις» που δεν άρεσαν στον εργοδότη. Ο οποίος (τι υποκρισία!) τις γνώριζε ήδη πολύ καλά.
Νέο εργασιακό ήθος. Ο συνεργάτης κρίνεται, όχι για την επαγγελματική του επάρκεια, αλλά για τις απόψεις του. Δεν μένει παρά να επανέλθουν τα πιστοποιητικά κοινωνικών (τώρα εθνικών) φρονημάτων.
Και να σκεφθεί κανείς ότι κάποτε είχα επαινέσει τον Γιώργο Παπανδρέου για το ανοιχτό του μυαλό και το ήθος του. Τώρα, λαϊκιστής. Τι κατάντια!
Υ. Γ. Και μη μου πείτε ότι το 90% των Ελλήνων διαφωνεί με τον Γρηγόρη Βαλλιανάτο. Η δημοκρατία φαίνεται ακριβώς εκεί!
© Nίκος Δήμου Κείμενα - Φωτογραφίες: Νίκος Δήμου
Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2008
Δώρο μικρό...
Ακούστε το όλοκληρο, δεν είναι απλά ένα τραγούδι της εφηβείας (μας), είναι μια καταπληκτική εκτέλεση που τη χαρίζω σε όσους νιώθουν χάλια.
Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 2008
Φθινοπωρινοί πειρασμοί
>
Εικόνες φθινοπώρου,ο περίπατος στην άκρη της θάλασσας και ο καρπός με τη χρωματιστή ζωηράδα. Ο όφις παραμονεύει έτοιμος να δωρίσει τη δυνατότητα του αμαρτήματος.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
