Για τον Φορτίνο Σαμάνο

Ο οίστρος πάντα δοτικός και μεταδοτικός

Στην υπολοιπη παρέα...

Στις φίλες που λούζονται στα χωρικά ύδατα του Εμπειρίκου

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Μέρα όμορφη

Ξεκούραση απ' τη δουλειά? Μεσημεριανή ραστώνη? Κουβέντες του καφενείου? ή απλά άδειασμα του νου?

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Σημαία πλαστική

15-Αυγουστος και η Ελλάδα πανηγυρίζει, έτσι βρέθηκα και γω φέτος μετά από πολλά χρόνια σε πανηγύρι, αλλά τώρα πιά και τα πανηγύρια έγιναν πλαστικά, πλαστική η μουσική, πλαστικές οι φάτσες και τα βλέματα γύρω, πλαστικό και το φαγητό, δεν είμαι ο πλέον ειδικός στο είδος αλλά νομίζω πως όλο και περισσότερο η νεοελληνική φτήνια απλώνει τα δίχτυα της και στην ύπαιθρο. Τα παιδικά μπαλόνια ήταν η πιό χαρούμενη νότα της βραδιάς.
ΥΓ. Στην Κρήτη τα ίδια και χειρότερα.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Στις 16-8-08

δεν ξέρεις που να κοιτάξεις
το τσαρδί μας?

το γέλασμα του φεγγαριού?

το φεγγάρι λίγο πριν την έκλειψη?

τα χρώματα στα βότσαλα?

φεγγάρι

Το γεμάτο φεγγάρι του Ιούλη, καρφίτσα στα σκοτάδια νύχτας καλοκαιρινής που μας ταξιδεύει μαζί με τους ήχους της σε διαστάσεις ανθρώπινες, δίχως κτηματολόγια και άλλες τέτοιες ανοησίες. Ο πρωτόγονος προστάτευε τη σπηλία του με τη ρώμη χωρίς συμβόλαια και υποθηκοφυλακία, ας σκεφτούμε στις 16 του μήνα που θα έχει πάλι πανσέληνο πως το ίδιο ακριβώς φεγγάρι έβλεπε και κείνος τότε, σήμερα οι "πρωτόγονοι" πολεμούν και σκοτώνονται και δεν έχουν χρόνο να κοιτάξουν το φεγγάρι που είναι πάντα εκεί για τους δικούς του λόγους.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Το δώρο της Μέρης

Σήμερα θα ταξιδέψουμε στα Χανιά για να επισκευθούμε το σημαντικότερο μνημείο της Κρήτης!!! Εμείς οι κρητικοί υποκλινόμαστε μπροστά στην ομορφιά και στη λιτότητα που κοσμεί την πόλη των Χανίων αλλά και ολόκληρη την Κρήτη.΄Το πετυχημένο πάντρεμα Μικρασιάτικής τέχνης και Κρητικής διατροφικής αντίληψης γίνετε μέσα σ'αυτό το μαγαζί εδώ και πολλά- πολλά χρόνια. Η ανάρτηση αφιερώνετε στη φίλη μου τη Μέρη που αν και άπιστος Θωμάς γνωρίζει κατά βάθος την αλήθεια,εσείς οι άλλοι μην παραλειψετε να τιμήσετε τον χώρο με μια επίσκεψη σας κατά προτίμηση πρωί-πρωί μόλις φτάσει το καράβι.Ευχαριστώ και το φίλο κλεάνθη
που ανέλαβε την ευθύνη της αποτύπωσης και της μεταφοράς στα ξένα του μνημείου

Είναι σκληρή η ζωή του cameraman

Ο επαγγελματίας το βρήκε το πλάνο της ημέρας, ένα καλό ζουμάρισμα και η ακρο-ΟΜΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ στα ύψη. Καλά είπε κάποτε ένας πρωθυπουργός για τα "μπάνια του λαού".
Ας το
φιλοσοφήσουμε ακούγοντας Ξυδάκη και Ρασούλη αφήνοντας τα σοβαρότερα για το χειμώνα.

Αμερικάνοι-Ιράκ

Ο παλίος σιδηροδρομικός Σταθμός της Αμφίπολης (η γραμμή Δράμα-Αμφίπολη λειτουργούσε μέχρι τη δεκαετία του 40) σήμερα αποτελεί μόνιμο σκηνικό των εκδηλώσεων του φεστιβάλ, λίγα μέτρα παραπέρα βρίσκεται η θεμελίωση της ξύλινης γέφυρας των κλασικών χρόνων, αυτής που διάβηκε ο Βρασίδας ντε για να καταλάβει την πόλη και μετά σου λένε τι κάνουν οι Αμερικανοί στο Ιρακ! Την έχουν μελετήσει την ιστορία καλά.
Εμείς ας τα δούμε όλα αυτά με τους στίχους τουΛόρκα και τη μουσική του Χατζιδάκι

ίδια μέρα ίδια ώρα...

Ιδια μέρα ίδια ώρα.....


Λοιπόν ο ένας μήνας στην εξοχή είχε και τα αποτελέσματα του. Όλο αυτό τον καιρό παρατηρούσα τους άλλους λουόμενους και έκλεβα στιγμές, στιγμές ανθρώπων σαν όλους εμάς, κάθε ηλικίας,σωματικής διάπλασης,καθε στυλ και προφίλ που θα λέγαμε και στα Ελληνικά, κάθε τι που μου προκαλούσε διάθεση σκωπτική, όπως αυτές οι φώτο σήμερα, αλλά και τρυφερότητα όπως τα μικρά παιδιά και οι μεγάλες κυρίως γυναίκες,κάθε αντίθεση και καθε κοντράστ ανθρώπων και συναισθημάτων.Σήμερα που βλέπω τη σοδειά μου νομίζω πως αξίζει να μοιραστούμε μερικά απ'αυτά. Οι φώτο είναι όλες τραβηγμένες με κινητό (κλεμένες στιγμές είπαμε) και με σεβασμό και αγάπη για τους παθόντες.

Καλώς σας βρήκα

Καλώς σας βρήκα,ποτέ δεν πίστευα πως η μία ώρα από τη Θεσσαλονίκη είναι τόσο μακριά, το διαστημα μεγάλο αλλά και η συλλογή από εκόνες και ήχους πλούσια, ένα μικρό δείγμα για μοίρασμα από τον λόγο που ακούστηκε επί τόπου από τη φωνή της Μαρίας Χούκλη και σε μετάφραση Ε. Βενιζέλου (τότε που οι πρωθυπουργοί διάβαζαν) εδώ και εδώ και καλή συνέχεια στο καλοκαίρι μας αν και από αύριο επιστρέφω στη δουλειά.

Αποχαιρετισμός

Οί αποχαιρετισμοί ακόμα και οι προσωρινοί την έχουν τη δυσκολία τους, ήσασταν αναγνώστες εκλεκτοί και φίλοι αγαπημένοι δεν θα είναι υπερβολή αν σας πω πως έτυχα 4 πρώτους αριθμούς και ας μην είμαι ούτε καν περιστασιακός παίκτης της τύχης, να περνάτε καλά,για ένα μήνα θα είμαι κάπου μέσα στις φωτογραφίες, θα το χαρώ αν οι καλοκαιρινοί δρόμοι σας συναντηθούν με τους δικούς μας.

Αμοργός

Οι ελπίδες των γρύλων, οι γρύλοι μέσα στη θερισμένη καλαμιά με τον υγρό τους ήχο να διαλύουν την ησυχία της καλοκαιρινής νύχτας,η σκιά του φωτογράφου (να το θέλησε άραγε να ακουμπίσει τη σκιά του απάνω τους?) Στις ελπίδες των
γρύλων και του καλοκαιριού που ξεκινά. Στην ελπίδα για ξεκούραση, χαλάρωση και ήχους ακριβούς όπως των γρύλων.Στη Χ. που φωτογράφησε και είχε την ιδέα.

Στον Κυρ Μήτσο...

Στα χρόνια της μαναβικής, του ποδαρόδρομου με το άλογο για να πουληθεί η παραγωγή,τότε που η Γη ήταν αληθινή μάνα πρίν γίνει οκόπεδα,μεζονέτες και ξενοδοχεία, εκτός από τη γευση και τα αρώματα είναι μνήμη και τα χρώματα...κι' ο δρόμος της επιστροφής πάνω στο αλογο δίχως πιά τα λαχανικά κα τα φρούτα, φαντάζουμε τι όμορφη που θα ήταν η θάλασσα τότε, άλλό που για σένα καμιά ποίηση και ομορφια δεν είχε, αυτά ήταν για τους στεριανούς που δεν την χρειάζονταν για να ζήσουν

Παιδική φαντασίωση

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Μην αρχίσετε να λέτε για τερηδόνες, παιδική παχυσαρκία, κακές συνήθειες και άλλα τέτοια προβλέψιμα και κοινότοπα γιατί θα έχετε να κάνετε μαζί μου.

Ταξίδια του νού...

Αυτό το ίδιο βίντεο το είχα δει στην κρατική τηλεόραση πριν πολλά-πολλά χρόνια μια και μόνο φορά, δεν ξέρω πως, αλλά με ταξίδεψε, ίσως οι παρακμιακές φάτσες, το εξ ίσου παρακμιακό ντεκόρ, ο ρυθμός του τραγουδιού, η Alabama που είναι τόσο μακριά και που θέλω να πάω κάποτε, ταξίδια του νού τι να πείς?

Γεννέθλιος τόπος

Σήμερα του Κλείδωνα, τα πρώην γεννέθλια μου πριν τα ανατρέψουν τα ληξιαρχεία, ως τα 35 μου η ταυτότητα έγραφε πως είχα γεννηθεί τη μέρα του κλείδωνα, θυμάμε αμυδρά και τη γιορτή που γινόταν στο χωριό, φωτιές, μαντινάδες ερωτικές σε χαρτάκια μέσα σε ένα κανάτι,εμείς τα μικρά να παρακολουθούμε και να χαιρόμαστε τα παιχνίδια των μεγάλων χωρίς να τα καταλαβαίνουμε, σήμερα λέω να σας βάλω το χωριό μου. Λουτράκι της επαρχίας Κυδωνίας του νομού Χανίων

Πως πέρασα το Σαββατοκύριακο

Το Σαββατοκύριακο προτελευταίο του Ιουνίου ξεκίνησε με τις πιο καλές προοπτικές, ξύπνημα χαλαρό, breakfast όπως το λένε στα ελληνικά και αναχώρηση για το κτήμα με σκοπό μπάνιο στη θάλασσα και ξεκούραση, φτάνουμε γύρω στις 12 το μεσημέρι, ψαρεύουμε κάτι ολόφρεσκα μελανούρια από τον Μπίλλυ τον ψαρά μας (με την ωραία Βραζιλιάνα που κι’ αυτός την είχε ψαρέψει κάποτε που ήταν ναυτικός από την μακρινή της χώρα). Αρχίζουμε να προγραμματίζουμε τις ψαροκατανύξεις του διημέρου και βουτιά στη θάλασσα που είχε μια βδομάδα να μας δει, ακολουθούν τα τυπικά και επιστροφή στο σπίτι, προχωρημένη ώρα πια και μόνο για ντους και τοματοσαλάτα, μετά λίγος ύπνος. Ξέχασα να σας πω για το ψόφιο ποντίκι στην αυλή που μας υποδέχτηκε αλλά …σιγά το πρόβλημα (σκούπα-φαράσι και η σχετική αηδία, καινούριο σετ εξοπλισμού καθαριότητας, αφού τα προηγούμενα ήταν πια ποντικοφαράσι και ποντικόσκουπα. Το απόγευμα μετά τον καφέ σχεδιάζουμε να πάμε για καινούργιες καρέκλες βεράντας, λάστιχο για να μπορούμε να την πλένουμε (την βεράντα) πιάτα για τις γλάστρες και άλλα τέτοια σπάνια, όταν ξαφνικά το νερό στις βρύσες αρχίζει να λιγοστεύει, μέχρι να το καλοκαταλάβουμε μας έχει αποχαιρετήσει (το νερό), αναστέλλουμε κάθε σχετική δραστηριότητα και περιμένουμε υπομονετικά το νεράκι του Θεού να φανεί στις βρύσες μας, αλλά αυτό είχε πεισμώσει και δεν έρχονταν, άντε λέμε να βρούμε τον Νίκο τον συμπαθή ομογενή από τη Ρωσία να μας επιστρέψει το κλειδί της αποθήκης που του είχαμε εμπιστευθεί μια βδομάδα πριν για να πάρει εργαλεία και να κάνει κάτι δουλειές όπως είχαμε συμφωνήσει μαζί του Ο Νίκος στο τηλέφωνο, με αρκετή ποσότητα αλκοόλ στο αίμα του, λέει πως το άφησε «κάτω από το σκάλα» , μετά από τρία τηλεφωνήματα και μιάμιση ώρα ψάξιμο το κλειδάκι βρέθηκε στη μέση της αυλής και πολύ το χαρήκαμε σα να είχαμε βρει πεντακοσάευρω …που δεν το έχουμε δει ποτέ στο ζωντανό του, μούσκεμα στον ιδρώτα λέμε να πλυθούμε και να ησυχάσουμε αλλά χωρίς νερό δεν ήταν και εύκολο, κάτι μπουκαλάκια από το ψυγείο για τα χέρια και το πρόσωπο και πολύ μας....Ο ύπνος δύσκολος με πολύ ζέστη, ένα έντομο στο ταβάνι πάνω από κρεβάτι μας αναγκάζει να βάλουμε μπρος ηλεκτρικές σκούπες και άλλα θορυβώδη στις 3 τα ξημερώματα αλλά χαρά μεγάλη πήραμε που εκείνη την ώρα το νερό ήταν μπόλικο και οι οιωνοί για την επόμενη μέρα επιτέλους με το μέρος μας. Το πρωινό ξύπνημα σκέτη απελπισία πάλι οι βρύσες στεγνές, δεύτερο νεκρό ποντίκι στην αυλή μας με σημάδια από δόντια αυτή τη φορά, ακολουθεί η σχετική τελετή της προηγούμενης, τα ψάρια περιμένουν υπομονετικά στο ψυγείο και εμείς όλο αισιοδοξία πάμε στο τεράστιο κατάστημα της περιοχής για τις καρέκλες που λέγαμε, αφού τις διαλέξαμε τις δοκιμάσαμε βάλαμε και το χέρι στο πορτοφόλι και πιάσαμε τα χρήματα, η υπάλληλος μας λέει πως θα πρέπει να τις παραγγείλουμε γιατί λέει αυτές που είδαμε ήταν για να τις δείχνουν…αφού τους είπαμε να πάνε να κουρεύονται κι’ αυτοί και οι καρέκλες τους, λέμε να πάμε για μπάνιο, θαλάσσιο βέβαια γιατί απ’ το άλλο του γλυκού νερού γιόκ….
Η θάλασσα κανονική, με φιλική διάθεση και αρκετό κόσμο, με τα καλαμπόκια της, τα γυαλιά μαϊμούδες, και τους άλλους επιτηδευματίες της Κυριακής, ύστερα πάμε για φαγητό σε ταβερνάκι, μια που στο σπίτι το νερό νεράκι και τα μελανούρια 2 ημερών πια, στο ψυγείο. Στην ταβέρνα οι μύγες να πεινάνε και εμείς να τρώμε εκ περιτροπής, ο ένας να κουνάει τα χέρια του για να φεύγουν και ο άλλος να τρώει, όταν τέλειωνε ο χρόνος του γινόταν το αντίστροφο, όλη η διαδικασία του φαγητού κράτησε περίπου 4 λεπτά, αφού συμβουλέψαμε τον ιδιοκτήτη να μην αφήνει τις μύγες νηστικές πληρώσαμε ευγενικά και φύγαμε για το άνυδρο σπίτι μας. Ακολουθεί λίγος ύπνος με τον σχετικό ιδρώτα ένας καφές βιαστικός και αναχώρηση , η διαδρομή μόνο μια ώρα καθ’ ότι Εγνατία οδός , αλλά έλα που στην Ελλάδα πρώτα γίνονται τα εγκαίνια και μετά τα έργα ολοκληρώνονται….κλειστή η Εγνατία μέρα Κυριακή λόγω εργασιών συντήρησης και τα πολλά μα πάρα πολλά αυτοκίνητα να επιστρέφουν από τον παλιό δρόμο με βήμα σημειωτόν και η μια ώρα έγινε δυο και βάλε και εγώ τώρα γράφω την ανταπόκρισή μου κι’ αναρωτιέμαι ρε λες να’ χω καμιά συγγένεια στην Κρήτη και να μην την ξέρω? Λέτε να συναντιούνται οι ρίζες μας με τον Επίτιμο?
Τα μελανούρια συνεχίζουν τη ζωή τους στην κατάψυξη και ελπίζουμε κάποτε να συναντηθούμε…..

"Ο δρόμος για τη κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις" ένας τέτοιος δρόμος είναι η ιστορία των Κοινωνικών Συνεταιρισμών Περιορισμένης Ευθύνης στη χώρα μας. Η καλή πρόθεση κατ αρχήν υπήρχε: ήταν να δοθεί από την πολιτεία ένα πλαίσιο νομοθετικά κατοχυρωμένο που θα κάλυπτε την λειτουργία των άτυπων επιχειρήσεων που είχαν στο μεταξύ ξεπηδήσει ανά την Ελλάδα από τα μεγάλα ή μικρότερα ψυχιατρεία, με τη βοήθεια των Ευρωπαϊκών προγραμμάτων, στα πλαίσια της λεγόμενης ψυχιατρικής μεταρρύθμισης και θα επέτρεπε την ανάπτυξή τους.
Ακούγεται πραγματικά περίεργο το κρατικό σύστημα υγείας, στην περίπτωση μας της ψυχιατρικής περίθαλψης, να οργανώνει και να λειτουργεί επιχειρήσεις παντός είδους για άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας. Δεν υπήρχε κανένα πλαίσιο νόμιμης λειτουργίας ενώ, από την άλλη μεριά, η αποκατάσταση αυτών των ανθρώπων δεν μπορούσε να ολοκληρωθεί χωρίς την παράμετρο της εργασίας καθώς όλοι μας γνωρίζουμε την σημασία της αμειβόμενης εργασίας στην καλή ψυχική υγεία όχι μόνο για τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία αλλά και στο γενικό πληθυσμό.
Ψυχιατρική περίθαλψη λοιπόν χωρίς αποκατάσταση δεν νοείται και αποκατάσταση χωρίς αμειβόμενη εργασία πάλι δεν νοείται. Αυτές οι αυτονόητες συνεπαγωγές γίνονται εξαιρετικά δύσκολες και ακατανόητες στις μέρες μας που η ελεύθερη οικονομία βασιλεύει και που το κράτος σταδιακά αποσύρεται από κάθε τι κοινωνικό. Το έλλειμμα αυτό υπάρχει επίσης τόσο στην τοπική αυτοδιοίκηση όσο και στην εκκλησία που αρκείται κυρίως στο φιλανθρωπικό έργο των συσσιτίων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι ψυχικά ασθενείς βρίσκονται στο περιθώριο του περιθωρίου, έχουν υποστεί την ψυχιατρική βία και υφίστανται καθημερινά την απαξία του συνόλου σχεδόν των συνανθρώπων μας, σε μια κοινωνία ατομοκεντρική που όλο και περισσότερο αποστρέφει το πρόσωπο από τα κοινωνικά προβλήματα.
Σ' αυτό το θλιβερό περιβάλλον εμφανίστηκε ο νόμος 2716/99 που εισήγαγε το θεσμό των ΚΟΙΣΠΕ στη χώρα μας. Σε μια χώρα αναλφάβητη σε κάθε τι που αφορά την συνεταιριστική παιδεία και ηθική και σε ένα χώρο ευαίσθητο όπως ο ψυχιατρικός δεν ήταν δύσκολο να ανθίσει η παραπληροφόρηση και να καλλιεργηθούν υψηλές προσδοκίες, δεν ήταν δύσκολο για μια ακόμη φορά οι ασθενείς να τεθούν στο περιθώριο και να αγνοηθούν οι ανάγκες τους, δεν ήταν δύσκολο να επικρατήσει ο κομματισμός και δεν ήταν καθόλου δύσκολο (ίσως ήταν και το ζητούμενο) η πολιτεία να βγάλει για μια ακόμη φορά την ουρά της απ' έξω και η "επιστημονική κοινότητα" θεωρώντας πως το ζήτημα δεν την αφορά (δεν υπάρχουν φαρμακευτικές εταιρίες που προτείνουν εργασία αντί για ψυχοφάρμακα) να το αγνοεί.
Αν πρέπει να αντλήσουμε μια σταγόνα αισιοδοξίας ακούγοντας τους ομιλητές μας (όλοι άνθρωποι με ψυχιατρική εμπειρία) είναι πως επιτέλους διεκδικούν, αρθρώνουν λόγο, δεν τους αρκεί πια το "περιθώριό τους". Σε όσους από μας αυτός ο λόγος φαντάζει οικείος και φυσικός έχουμε μια και μόνη υποχρέωση, να τον ενισχύσουμε και να τον δυναμώσουμε .
Θεσσαλονίκη 7-6-08
Πρόλογος στην ημερίδα "Ο λόγος των αποκλεισμένων" που έγινε στις 7 και 8 Ιουνίου 2008 στη Θεσσαλονίκη.

Παγασητικός

Φώτο από Παγασητικό και δεν μπορώ να μη θυμηθώ πάλι τον Μπακιρζή λέτε να έχω εμονές? Μπα δε...καλές διακοπές ρεεεεεεε! Παλιά το λέγαν παραθέριση αλλά εσεις είστε μικροί που να τα ξέρετε αυτά?