χωρίς λόγια με γαβ-γαβ...

Λόγος γνήσιος που πληγώνει...

εδώ πέρασα το Σαββατοκύριακο μου.

Θοδωρού

Μύθοι θρύλοι και τα Θοδωρού που μου τα θύμισε η Μέρη στον ερωδιό της. Φωτογραφία της φετινής Ανοιξης και πάμε για καλό καλοκαίρι, με κάτι τέτοια έτυμα είναι να χαίρεσαι τη γλώσσα μας...όσο για το θέρος των αρχαίων το βρίσκω ακόμα πιο γοητευτικό, όπως και το "ακράτος ασβέστης" όπως έλεγε η Μάνα μου, που δεν ειχε πάει σχολείο, τον άσβεστο καθαρό ασβέστη όταν τον αγόραζε για ν'ασπρίσει τους τοίχους.

Η αληθινή φωτογραφία...

Αυτά είναι τα παγωμένα νερά στα οποία κολυμπά η γενναία και ατρόμητη της παρέας, σπάει τον πάγο και βουτάει και μπορεί να βγεί και με σολωμό στο χέρι,και λίγο λέω (για δείτε το βίντεο) άλλο θέμα που κόντεψε να μην κάνει Ανασταση γιατί λέει έκανε κρύο και προτιμούσε να κάτσει στο τζάκι.

Γιορτή

Γενέθλια, επέτειοι,μετρηματά, αλληλοευχές, στη σύμβαση της μέτρησης του χρόνου που όμως δεν είναι κυκλικός παρά μόνο για να έχουμε την αίσθηση της γιορτής και για να λέμε μεταξύ μας καλά να είμαστε να ξαναβρησκόμαστε μες την συνέχεια του. Χτες μπήκα στα 50 (ο πενηντάρης λέει ο Ζαμπέτας) και σήμερα μπήκαμε στα 29 χρόνια συν-οδοιπορείας εδώ μέσα. Συμπέρασμα? ήμουν 21 χρονών μπουμπούκι ποιός δε θα άπλωνε το χέρι να το κόψει?

με τεχνικά προβλήματα

Με χαλασμένη την ασύρματη σύνδεση είμαι ανακγαστικά καλωδιωμένος και άρα με βεληνεκές οριοθετημένο, Πάρτε μια ωραία φώτο απ' τα ελληνόφωνα χωριά της Κάτω Ιταλίας.

Σαλώμη

Η φωτογραφία 10 χρόνων πίσω από την εκκλησία στη μονή Πρέβελη, από τη μια το Λυβικό και από την άλλη ότι βλέπετε, η μουσική δεν ξέρω αν δένει αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια...

Τι είναι αυτό που τα ενώνει?

Πρώτο δώρο
Δεύτερο δώρο
Τρίτο δώρο
Τέταρτο δώρο
Πέμπτο δώρο
έκτο δώρο

Δεν είναι διαγωνισμός ούτε και έχει νικητή, είναι απλά μερικά δώρα αλλά που όμως κάτι τα δένει μεταξύ τους, δεν έχω ιδέα τι είναι που τα δένει...άς πάρει καθένας το δικό του.

Κανένας κατακερματισμός δεν τη χαλάει...

Η εκδρομή μας ξεκίνησε,είμαστε όλοι?

Επετειακό...

Σαν σήμερα, σαν αύριο...γενικά τις ήττες δεν τις λέμε, κι αν είναι να τις πούμε στραβά θα τις πούμε (φταίξαν οι κομμουνιστές και τέτοια...)

Παίζουμε?

Η προσευχή της παρθένου παιχνίδι Γκάτσου-Χατζιδάκι και να μην ξεχνάμε πως τα ωραιότερα και τα σοβαρότερα την θέλουν μια διάθεση παιχνιδιού.
Τη μουσική στην προηγούμενη ανάρτηση την διόρθωσα.

croissant cretois

Λέω να συνεχίσω να δίνω αν και δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως θα έχω αποτέλεσμα, που δεν είναι άλλο από το να ξεκουνηθεί ο Μωάμεθ και να ανηφορίσει...ο ένας Μωάμεθ βλέπετε κάνει διατροφικές ασκήσεις θάρρους, ο άλλος πήρε άδεια και ξέχασε να γυρίσει, ο άλλος ποιός ξέρει πού αναζητά τις λέξεις του και ο άλλος έχει το πεδίο ελεύθερο να παραπληροφορεί και να τάζει φρουτάλιες από χέρια ηπειρώτικα ενώ με απίστευτο θράσος επιμένει πως του αρέσει το νοικοκυριό...και γω σαν βουνό από μακριά σας χαιρετώ και από κοντά θα σας έλεγα "ΜΟΥΧΛΕΣ"εδώ το κομμάτι ελπίζω σωστά

Κίνητρα...

Παλαιοχριστιανική η βασιλική με το ψηφιδωτό δάπεδο από την Αμφίπολη, λέω πάλι
ν'αρχίσω να δίνω κίνητρα μήπως και σας πείσω να πάρετε το δρόμο προς το βορρά, η μουσική τρυφερή και με
όνομα

Θέλω διακοπέεεεες, αρχίζω να βλέπω τους αλήτες σκύλους στα πεζοδρόμια που ξαπλώνουν με ζήλια...

Δυο αισθήσεις...

Ακούμε και ανασαίνουμε

Οπερα.

Όποιος τολμήσει ας πεί πως δεν τ' αρέσει, αλλά με τεκμηρίωση.
Πείτε μου και σεις τον συνειρμό καιρός να βάλω και γώ κανένα γρίφο...

Πρόταση

Να το κάνουμε σαμποτάζ?

Τελάλης

Τον
ακούσατε τον τελάλη μας? Τελικά όλα τ' άπιαστα στα παραμύθια γίνονται...

χτες...

Η Μακεδόνία έχει μικρή άνοιξη, ξεκινά αργά και τελειώνει νωρίς,μας αποζημιώνει όμως...η φώτο είναι χτεσινή, ελάτε για κεράσια...
το δώρο από τον Oίστρο πάντα ενδιαφέρων και γεναιόδωρος.

Περι ανθρωπίνων δικαιωμάτων...

«Εύχομαι να μην περάσει ποτέ κανείς την πόρτα του ψυχιατρείου». Ο Γιώργος Γιαννουλόπουλος, 51 χρόνων, βιώνει από το 1975 τις συνθήκες νοσηλείας στα ελληνικά ψυχιατρεία. «Είναι μύθος τα δικαιώματα των ψυχικά ασθενών», λέει. «Τα ψυχοφάρμακα σε κάνουν να κυκλοφορείς στους διαδρόμους σαν λοβοτομημένος».Μέλος, τώρα, ενός από τους αρκετούς συλλόγους «Χρηστών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας», όπως λέγονται, προσπαθεί, μαζί με άλλους, να αλλάξουν οι συνθήκες νοσηλείας και να αποκτήσουν δικαιώματα οι ψυχικά ασθενείς.
Είναι ένας από τους ομιλητές - «Χρήστες Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας», που θα μιλήσουν το Σαββατοκύριακο 20-21/10, στο συνέδριο με θέμα «Κοινωνική και Ψυχική Υγεία», που διοργανώνει το Τμήμα Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Σκοπός του συνεδρίου είναι να ανοίξει ένας διάλογος γύρω από τα ζητήματα κοινωνικού αποκλεισμού και της εφαρμογής καινοτόμων πρακτικών στα ελληνικά ψυχιατρεία.
Μιλάει αργά, σαν να είναι κουρασμένος. Ακούγεται σαν 70χρονος κι ας είναι 51 ετών. «Οσοι χαρακτηρίζονται “ψυχικά ασθενείς” παύουν να έχουν δικαιώματα. Είτε νοσηλευτείς με εισαγγελική εντολή είτε όχι, αν σε διαγνώσουν για ψυχικά ασθενή, χάνεις το δικαίωμα ένστασης. Δεν έχεις γνώμη για το αν θέλεις να μείνεις μέσα στο ψυχιατρείο ή όχι, χωρίς μάλιστα να έχεις διαπράξει κάποιο αδίκημα».
Η διά της βίας καθήλωση είναι συνήθης πρακτική. «Σε δένουν στο κρεβάτι, θες δεν θες. Δεν έχουν προσωπικό, λένε. Ας πάρουν αυτούς που κάθονται στα γραφεία. Γιατί να με δέσουν; Ποιος πολίτης έχει το δικαίωμα να δέσει έναν άλλο πολίτη; Για το παιδί που έπεσε από το παράθυρο και σκοτώθηκε, τον περασμένο μήνα στο ψυχιατρείο της Θεσσαλονίκης; Κανείς δεν ασχολείται πώς και γιατί. Οι άρρωστοι είναι αντικείμενα. Η νομοθεσία είναι μόνο για τους έξω».
Στο άκουσμα της λέξης «αποασυλοποίηση», γελάει. «Εγινε βιαστικά, χωρίς πρόγραμμα. Εκαναν μικρά ψυχιατρεία. Αντί για νοσοκομεία, είναι ξενώνες ή οικοτροφεία. Η πρακτική είναι η ίδια. Και τι θα γίνει όταν τελειώσουν τα λεφτά; Θα τα βρουν από τα Ταμεία, λένε. Ποια Ταμεία; Τα χρεοκοπημένα; Δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα πάθει μετά ένας απένταρος».
Αυτή την περίοδο εργάζεται στο «Καφενείο» του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αθηνών. Μια δομή που δίνει απασχόληση στους πρώην νοσηλευόμενους. «Νοικιάζω και ζω μόνος μου. Αλλά τα πράγματα είναι δύσκολα. Πού θα πάει αυτό; Μας έδιναν κι ένα “επίδομα επανένταξης”, 150 ευρώ το μήνα. Εδώ και δυο χρόνια μάς το ‘κοψαν κι αυτό».
Του ΣΑΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 19/10/2007

Σήμερα δεν έχει μουσική, ούτε και φωτογραφία, δεν θα πρόσθεταν τίποτα ...
Ολόκληρη αυτή η εξαιρετική ομιλία του κυρίου Γιαννουλόπουλου είναι δημοσιευμένη στο περιοδικό Κοινωνία και ψυχική υγεία στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.socialexclusion.gr/UserFiles/File/6th%20volume.pdf στις σελίδες 84-85-86