Μετά τον Μπάμπη το Σαλονικιό σειρά έχει η Μπάρμπι,σαλονικιά κι αυτή, εδώ και πολλά χρόνια, σήμερα που γιορτάζουν οι Μπάμπηδες και τα παράγωγα τους, εύχομαι χρόνια πολλά και χαμόγελα.
Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2009
Αν δεν ευχηθείς στο σπίτι σου,θα πέσει και θα σε πλακώσει.
Μετά τον Μπάμπη το Σαλονικιό σειρά έχει η Μπάρμπι,σαλονικιά κι αυτή, εδώ και πολλά χρόνια, σήμερα που γιορτάζουν οι Μπάμπηδες και τα παράγωγα τους, εύχομαι χρόνια πολλά και χαμόγελα.
Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009
Μουσικός ναός.
 |
| Hosted by eSnips |
 |
| Hosted by eSnips |
Ο "Μουσικός Ναός" του Μπάμπη του "Σαλονικιού" βρίσκεται στις Συκιές, περιοχή κατοικίας (πολυκατοικίας) που απέχει 20 λεπτά με τα πόδια από το κέντρο, εκεί ιερουργεί ο Μπάμπης με την παρέα του εδώ και πολλά χρόνια,εκεί λειτουργηθήκαμε την Παρασκευή το βράδυ μέχρι το ξημέρωμα σε ατμόσφαιρα διονυσιακή,κάποια στιγμή μου έφυγε το κινητό από τα χέρια μέσα στα πολλά γέλια, εκεί είδα και ένα ωραίο ζεμπέκικο και μάλιστα από γυναίκα. "Στο Γεντί Κουλέ είν ωραία άμα βρείς καλή παρέα κλπ κλπ " λέει το άσμα.
Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2009
Ο μύθος των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών*
Ο φίλος ζήτησε μουσική,ας την αφήσουμε για αργότερα και να διαβάσουμε σήμερα ένα κείμενο του Γιώργου του Γιαννουλόπουλου που όταν το άκουσα από τα χείλη του με συγκλόνισε,είναι αυτά που λέει, αλλά είναι και ο τρόπος που τα λέει, το χαμηλωμένο βλέμμα του, το τεφτέρι που τα είχε γράψει, ο επίπεδος τόνος στη φωνή. Στο διάλειμμα πήγα και τον γνώρισα, λέει λίγα και έχει πάντα ένα βιβλίο στο χέρι.
Ο μύθος των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών*
Γιώργος Γιαννουλόπουλος **
Είμαι ο Γιαννουλόπουλος Γιώργος, εργαζόμενος στην εργασιακή δομή «Καφενείο» στο Ψ.Ν.Α. Δαφνί, ιδρυτικό μέλος του συλλόγου «Αλκυονίδες», αναπληρωματικό μέλος της Ειδικής Επιτροπής Προστασίας Ατόμων με Ψυχικά Προβλήματα του Υπουργείου Υγείας.
Η έκφραση «δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων» είναι οξύμωρη. Γιατί λέγοντας ψυχικά πάσχων σημαίνει ότι «αυτοδίκαια» το άτομο αυτό δεν έχει δικαιώματα. Είναι πράγμα, «res» (λατ.). To να λένε ορισμένοι ψυχίατροι, ψυχίατροι που ανήκουν στο κλασικό ψυχιατρικό κατεστημένο, ότι φτιάχνουν χάρτα δικαιωμάτων των «αρρώστων» στην πραγματικότητα αυτοκαταργούνται ως ψυχίατροι, γιατί η ψυχιατρική τέχνη σημαίνει εξ ορισμού παραβίαση των δικαιωμάτων των πολιτών που χαρακτηρίζονται ως ψυχικά πάσχοντες.
Οπότε, ή δεν το εννοούν ή ξεγελούν τον εαυτό τους. Εκτός ορισμένων –λίγων- οι οποίοι πράγματι το εννοούν και γι’ αυτό τον προσανατολισμό τους αντιμετωπίζουν την αποδοκιμασία των κλασικών συναδέλφων τους. Το λιγότερο. Και στο κάτω-κάτω πώς να εμπιστευθείς το όψιμο ενδιαφέρον κάποιων που είναι υπεύθυνοι για τα σημερινά χάλια του χώρου ότι τώρα θέλουν το καλό μας. Ενός χώρου που κατά τα άλλα έγινε για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στους πολίτες όπως ισχυρίζονται.
Ένα βασικό δικαίωμα θέλουμε. Να έχουμε όλα τα δικαιώματα ενός πολίτη που δεν έχει χαρακτηρισθεί ψυχικά πάσχων.
Για παράδειγμα, παρότι ο ποινικός κώδικας λέει ότι καμιά ποινή δεν εφαρμόζεται χωρίς τον νόμο που την ορίζει ως πράξη αποδεχόμενη ποινή στερητική της ελευθερίας κάποιου, στην πράξη ο εισαγγελέας μπορεί να διατάξει την κράτηση σε ψυχιατρείο χωρίς τη θέληση αυτού του πολίτη και μάλιστα χωρίς αυτός ο πολίτης να έχει παραβεί κάποιο νόμο, χωρίς να έχει διαπράξει κάποιο αδίκημα. Δηλαδή του εφαρμόζεται μία ποινή, αναγκαστική νοσηλεία, και μάλιστα χωρίς να ισχύουν γι’ αυτόν οι διατάξεις του νόμου που προστατεύουν τα δικαιώματα των κρατουμένων. Από εδώ και πέρα, η διάρκεια κράτησής του εξαρτάται από τη γνώμη του γιατρού, δηλαδή από έναν άλλο πολίτη, χωρίς να μπορεί να κάνει ένσταση γι’ αυτό.
Οποιοσδήποτε χάρτης δικαιωμάτων περιέχει ή υπονοεί την έννοια «ψυχικά άρρωστος» είναι κοροϊδία και συμφέρει μόνο αυτούς που θέλουν να χαράξουν μια γραμμή ανάμεσα στο εμείς και στο οι άλλοι, ανάμεσα στους αποδεκτούς και τους μη αποδεκτούς.
Αποδεκτοί είναι όσοι αποδέχονται και υιοθετούν τις συμπεριφορές και τις δράσεις που έχει μια κοινωνία σε έναν ορισμένο χώρο και χρόνο.
Μη αποδεκτοί είναι όσοι κινούνται έξω από τα όρια που η ίδια η κοινωνία, το κράτος, το σύστημα καθορίζουν ανάλογα με τα οικονομικά κυρίως συμφέροντά τους, και είναι δυνητικά διαλυτικοί παράγοντες της κοινωνικής συνοχής που χρειάζονται προκειμένου να προστατέψουν αυτά τα συμφέροντα.
Και εδώ δεν μιλάω μόνο για τους λεγόμενους ψυχικά πάσχοντες.
Για την αναγκαστική νοσηλεία που ανέφερα, ο ψυχίατρος στην ουσία καλείται να πάρει πολιτική θέση, αποφασίζοντας το επικίνδυνο ή όχι ενός βίαια περιορισμένου πολίτη• καλείται να αποφασίσει αν αυτός ο πολίτης είναι επιζήμιος για τις σκέψεις του και τις πράξεις του, για τα συμφέροντα που εκπροσωπεί ο παραγγέλων αυτή.
Αν είναι φορέας κάποιου ανεπιθύμητου για το σύστημα παράγοντα σκέψης ή δράσης. Καλείται ο ψυχίατρος να γίνει χωροφύλακας με εξαιρετικά μεγάλες αρμοδιότητες και δυνατότητες• καλείται να αποφασίσει να κάνει τον διαχωρισμό ανάμεσα στα άτομα με αποδεκτές συμπεριφορές για το σύστημα, με πλήρη δικαιώματα, όσα τέλος πάντων αναγνωρίζει το σύστημα ως δικαιώματα στους υπηκόους του, και στα άτομα με μη αποδεκτές συμπεριφορές και τρόπους δράσης, τα οποία θα έχουν από ελάχιστα έως κανένα δικαίωμα, ως επιζήμια για το κράτος, το σύστημα, την κοινωνία.
Απ’ ότι φαίνεται μπορεί ανά πάσα στιγμή ο κάθε πολίτης κυρίως ο μη προνομιούχος να σταλεί με το παραμικρό για ψυχιατρική γνωμάτευση-εξέταση, και αν κριθεί από κάποιο κλαδί του δέντρου του κράτους ως επικίνδυνος για αυτό, για «θεραπεία», χωρίς τη θέλησή του, χωρίς την αποδοχή του.
Τον τελευταίο καιρό γίνεται πολύς λόγος για γονιδιακή προδιάθεση στις ψυχικές παθήσεις. Όπως έχω ξαναπεί, εγώ γυρνάω στα ψυχιατρεία από το 1975. Τις μόνες κατηγορίες λεγομένων ψυχασθενών που έχω συναντήσει είναι οι ταλαίπωροι, οι άνεργοι, οι απένταροι, οι φουκαράδες αυτοί που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Και ρωτάω: Μόνο στις κατώτερες οικονομικά τάξεις, στους φτωχούς επιλεκτικά έχουν τα γονίδια προδιάθεση για ψυχικές παθήσεις; Οι πλούσιοι ή έχουν ανοσία, ή ανώτερου τύπου γονιδίωμα, ή προωθείται η άποψη ότι κάθε φτωχός με παρεκκλίνουσα συμπεριφορά είναι λανθάνων ψυχασθενής με ότι αυτό μακροπρόθεσμα συνεπάγεται;
Γιατί μόνο οι φτωχοί ψυχασθενείς αντιμετωπίζονται σαν μιάσματα της κοινωνίας. Δεν είναι πιο απλό να παραδεχθούμε ότι το είδος της κοινωνίας που έχουμε φτιάξει βγάζει στο περιθώριο όλο και πιο πολλούς ανθρώπους και ο συνδυασμός κοινωνικών πιέσεων και ανέχειας φθείρει τον ψυχισμό και αναγκάζει πολλούς να ζητήσουν ψυχιατρική βοήθεια, που βεβαίως χορηγείται ευχαρίστως και απλόχερα εξουδετερώνοντάς τους διά βίου, ενώ το μόνο που θέλουν είναι να μαζέψουν τα προσωρινά διασπασμένα κομμάτια της προσωπικότητάς τους;
Σε προσωπικό επίπεδο, αν ήξερα τότε παλιά ότι η κίνησή μου να προσφύγω σε ψυχίατρο για να λύσω μια προσωρινή, όπως κατανοώ σήμερα, διάσπαση της προσωπικότητάς μου, ένα προσωρινό αδιέξοδο, που θα επανερχόταν, θα γιατρευόταν μόνο του, θα κατάληγε να στερηθώ των περισσοτέρων δικαιωμάτων που θα είχα ως ελεύθερος πολίτης, όσο ελεύθερος του επιτρέπεται να είναι κανείς σήμερα, θα προτιμούσα χίλιες φορές να διαπράξω ένα ποινικό αδίκημα όσο σοβαρό και αν ήταν αυτό και όσες επιπτώσεις και αν είχε.
Φυσικά μιλάω μόνο για τον εαυτό μου και δεν το συνιστώ σε κανέναν αυτό, αλλά ίσως και άλλοι να έχουν κάνει αυτές τις σκέψεις…
Δεν είχα πάντοτε αυτές τις ακραίες απόψεις. Μέχρι πριν από ένα–δύο χρόνια π.χ. νόμιζα ότι οι εργαζόμενοι στον τομέα της λεγόμενης ψυχικής υγείας ήθελαν μόνο το καλό των λεγομένων ψυχικά αρρώστων και ότι είχαν όλοι τις καλύτερες προθέσεις.
Τότε μου ζητήθηκε από ένα πρόσωπο, που μέχρι τότε εμπιστευόμουν απόλυτα και με μία γελοία δικαιολογία, να προδώσω σε ένα κρίσιμο θέμα έναν άνθρωπο για τον οποίο ένοιωθα ευγνωμοσύνη• θεώρησε δεδομένο ότι αν κάποιος χαρακτηρισθεί «τρελός» δεν έχει ούτε αρχές ούτε αξιοπρέπεια. Εγώ έχω όμως.
Αυτό και ορισμένα γεγονότα που ακολούθησαν με έκαναν να αλλάξω τη γνώμη που είχα. Τότε άρχισα να ψάχνω και να ψάχνομαι. Τότε άρχισα να καταλαβαίνω ότι αν εξαιρέσει κανείς τους αρρώστους με οργανικές διαταραχές που επηρεάζουν τον ψυχισμό τους, οι υπόλοιποι είναι ενοχλητικοί -για να το πω κομψά- για την κάθε εξουσία και η ψυχιατρική γνωμάτευση είναι ένας από τους τρόπους για να τεθούν στο περιθώριο μόνιμα.
Υπάρχουν στο χώρο της ψυχικής υγείας εργαζόμενοι που τα ξέρουν αυτά και αντιδρούν, υπάρχουν εργαζόμενοι που τα ανέχονται, και υπάρχουν εργαζόμενοι που τα απολαμβάνουν.
Όπως λέει και η παροιμία «Αν θέλεις να διαπιστώσεις τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου δώστου δύναμη». Και πολλοί πίσω από την κοινωνική περσόνα κρύβουν τον αυστραλοπίθηκο. Μη μας λένε λοιπόν ότι θέλουν το καλό μας άνθρωποι που η φύση της δουλειάς τους είναι η παραβίαση των δικαιωμάτων μας προκειμένου να την κάνουν.
Μην ξεχνάμε ότι τα οποιαδήποτε μέτρα, εναντίον οποιασδήποτε μειοψηφίας, παίρνονται με τη βία, με τη δύναμη της ισχύος στην ουσία με τη δύναμη των όπλων, αυτών που μπορούν να την επιβάλλουν και όχι στο όνομα του όποιου νεφελώδους δικαίου, εκτός αν κάποιος εννοεί ότι το δίκαιο είναι με το μέρος, το έχουν οι λίγοι, οι όποιοι λίγοι στον όποιο τόπο, στον όποιο χρόνο που θέλουν τους πολλούς καλοκουρδισμένα αυτόματα να χορεύουν και να δουλεύουν στον ίδιο σκοπό, στην ίδια νότα και η δική μας παραφωνία ενοχλεί τα ευαίσθητα αυτιά τους.
Και σαν να μην φτάνει αυτό υπάρχουν, όπως αναφέρει συχνά και ο τύπος, και άτομα που κερδοσκοπούν ασύστολα στο χώρο της λεγόμενης ψυχικής υγείας. Κερδοσκοπούν ασύστολα σε βάρος αυτών που υποτίθεται ότι χρειάζονται περισσότερη βοήθεια απ’ όλους. Υποτίθεται.
Και το κάνουν αυτό γιατί είναι σε γνώση, γνωρίζουν ότι οι λεγόμενοι ψυχασθενείς θεωρούνται πράγματα προς χρήση απ’ όλους, αντικείμενα και όχι υποκείμενα.
Όπως οι σκλάβοι του 19ου αιώνα στην Αμερική, οι οποίοι δια νόμου δεν υπήρχαν ως άτομα και στους οποίους δεν αναγνωριζόταν όχι μόνο η άποψη για κάτι αλλά ούτε καν η μαρτυρία για οτιδήποτε, όσο σοβαρό κι αν ήταν αυτό.
Πάρα πολλοί από τους εργαζόμενους στο λεγόμενο χώρο της ψυχικής υγείας αποδέχονται τα δικαιώματα των λεγόμενων ψυχασθενών μόνο στο μέτρο που τα δικαιώματα των λεγόμενων ψυχασθενών δεν παραβιάζουν τα δικαιώματα που έχουν αυτοί πάνω στους λεγόμενους ψυχασθενείς.
Όταν ο γνωστός Μπαζάλια έλεγε ότι ο ψυχασθενής είναι ένας άνθρωπος χωρίς δικαιώματα και μπορείς να τον κάνεις ό,τι θέλεις, το έλεγε σαν διαπίστωση. Εδώ όμως μια μερίδα των εργαζομένων στο χώρο το θεωρεί οδηγία έχω ακούσει σε μια «κλειστή» ολιγομελή σύναξη ψυχίατρο να υποστηρίζει ότι αν ένας ψυχασθενής «βοηθηθεί» να περάσει το πανεπιστήμιο σε 10 χρόνια θα έχει κάποια θέση που θα τον καθιστά επιβλαβή και επικίνδυνο (ίσως να διαθέτει διαχρονική τηλεπάθεια ο γιατρός αυτός). Και μάλιστα πρόσθεσε ειρωνικά ότι πολλοί από αυτούς θέλουν να γίνουν και ψυχίατροι. Είναι προφανές λοιπόν ότι αν χαρακτηρισθείς ψυχικά πάσχων ο χαρακτηρισμός είναι δια βίου, χωρίς να μπορείς να αρνηθείς αυτό τον χαρακτηρισμό και μάλιστα αν τον αρνηθείς όχι μόνο ισχύει αλλά φορτώνεσαι και με μια επιπλέον ψυχική πάθηση που λέγεται άρνηση αποδοχής της κατάστασής σου ή κάτι που έχει το ίδιο νόημα.
Εδώ στην χώρα μας όλοι οι μεγάλοι και οι τρανοί του χώρου δεν τολμούν να δηλώσουν ανοιχτά το προσδόκιμο της ζωής, την αναλογία θανάτων, μεταξύ ψυχασθενών και του γενικού πληθυσμού, καθώς και τον λόγο, την αιτία αυτών των θανάτων που έχει πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας, με θανάτους κυρίως από αιτίες και αρρώστιες άγνωστες σχεδόν στο χώρο των ψυχασθενών παλαιότερα, αιτίες και αρρώστιες που σχετίζονται με τα ψυχοφάρμακα, τόσο μάλιστα που πολλοί από εμάς αναρωτιόμαστε αν αξίζει το ρίσκο να παίρνουμε ψυχοφάρμακα και να πεθαίνουμε πριν την ώρα μας.
Σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες οι πρώην νοσηλευόμενοι στα ψυχιατρεία αυτοπροσδιορίζονται ως επιζώντες της ψυχιατρικής θεραπείας και αν σκεφτούμε τις άμεσες ή έμμεσες παρενέργειες των ψυχοφαρμάκων τότε καταλαβαίνουμε ότι ορθώς αυτοπροσδιορίζονται έτσι. Όταν υπάρχουν τόσοι θάνατοι από εκφυλιστικές παθήσεις τότε για τι είδους θεραπεία μιλάμε; Με μια μικρή δόση παράνοιας θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι το σύστημα έχει αρχίσει ένα πρόγραμμα κοινωνικής ευγονικής.
Και κάτι για τις εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές.
Παρατηρείται πολλές φορές ότι στην προσπάθεια να γίνουν ξενώνες και οικοτροφεία σε διάφορες περιοχές της χώρας, οι περίοικοι αντιδρούν σε αυτό και οι υπεύθυνοι προκειμένου να τους πείσουν τους λένε ότι οι μελλοντικοί ένοικοι είναι ακίνδυνοι για τους περίοικους γιατί είναι σε φαρμακευτική αγωγή που τους κάνει ακίνδυνους. Γιατί αυτό είναι το νόημα των όσων τους λένε. Πιστεύω ότι είναι λάθος να περνάει το μήνυμα στον κόσμο ότι προκειμένου να είναι ακίνδυνος κανείς πρέπει να παίρνει φάρμακα.
Δημιουργεί ένα προηγούμενο και καλό είναι να μην συνδέεται η μη επικινδυνότητα με τη λήψη φαρμάκων.
Όσο για το άλλο είδος των περιοίκων, οι οποίοι πείθονται μόνο όταν ακούνε ότι θα αυξηθεί ο τζίρος των καταστημάτων τους από την παρουσία των ενοίκων των στεγαστικών δομών στην περιοχή τους -δηλαδή ότι θα έχουν οικονομικό όφελος με άλλα λόγια μας αποδέχονται επί πληρωμή, αφήνω εσάς να σκεφθείτε ποιο είναι το ηθικό τους ανάστημα.
Κλείνω με την περίληψη που έδωσα για το πρόγραμμα της εκδήλωσης.
Κανένας δεν σκέφτεται σοβαρά να δώσει δικαιώματα στους ψυχικά ασθενείς ίδια με των υπολοίπων πολιτών γιατί τότε δεν θα είναι εύκολο να τα παραβιάζει εν ονόματι της υποτιθέμενης θεραπείας τους. Γιατί η παραβίαση των δικαιωμάτων των ψυχασθενών είναι η βάση της λεγόμενης θεραπείας τους και λέγοντας θεραπεία εννοούμε τη βίαιη προσαρμογή τους σε κοινωνικές συμπεριφορές που άλλοι επέλεξαν ως ορθές και λογικές.
Είμαι στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε ερώτηση ή διευκρίνιση.
Ευχαριστώ.
Ο μύθος των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών*
Γιώργος Γιαννουλόπουλος **
Είμαι ο Γιαννουλόπουλος Γιώργος, εργαζόμενος στην εργασιακή δομή «Καφενείο» στο Ψ.Ν.Α. Δαφνί, ιδρυτικό μέλος του συλλόγου «Αλκυονίδες», αναπληρωματικό μέλος της Ειδικής Επιτροπής Προστασίας Ατόμων με Ψυχικά Προβλήματα του Υπουργείου Υγείας.
Η έκφραση «δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων» είναι οξύμωρη. Γιατί λέγοντας ψυχικά πάσχων σημαίνει ότι «αυτοδίκαια» το άτομο αυτό δεν έχει δικαιώματα. Είναι πράγμα, «res» (λατ.). To να λένε ορισμένοι ψυχίατροι, ψυχίατροι που ανήκουν στο κλασικό ψυχιατρικό κατεστημένο, ότι φτιάχνουν χάρτα δικαιωμάτων των «αρρώστων» στην πραγματικότητα αυτοκαταργούνται ως ψυχίατροι, γιατί η ψυχιατρική τέχνη σημαίνει εξ ορισμού παραβίαση των δικαιωμάτων των πολιτών που χαρακτηρίζονται ως ψυχικά πάσχοντες.
Οπότε, ή δεν το εννοούν ή ξεγελούν τον εαυτό τους. Εκτός ορισμένων –λίγων- οι οποίοι πράγματι το εννοούν και γι’ αυτό τον προσανατολισμό τους αντιμετωπίζουν την αποδοκιμασία των κλασικών συναδέλφων τους. Το λιγότερο. Και στο κάτω-κάτω πώς να εμπιστευθείς το όψιμο ενδιαφέρον κάποιων που είναι υπεύθυνοι για τα σημερινά χάλια του χώρου ότι τώρα θέλουν το καλό μας. Ενός χώρου που κατά τα άλλα έγινε για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στους πολίτες όπως ισχυρίζονται.
Ένα βασικό δικαίωμα θέλουμε. Να έχουμε όλα τα δικαιώματα ενός πολίτη που δεν έχει χαρακτηρισθεί ψυχικά πάσχων.
Για παράδειγμα, παρότι ο ποινικός κώδικας λέει ότι καμιά ποινή δεν εφαρμόζεται χωρίς τον νόμο που την ορίζει ως πράξη αποδεχόμενη ποινή στερητική της ελευθερίας κάποιου, στην πράξη ο εισαγγελέας μπορεί να διατάξει την κράτηση σε ψυχιατρείο χωρίς τη θέληση αυτού του πολίτη και μάλιστα χωρίς αυτός ο πολίτης να έχει παραβεί κάποιο νόμο, χωρίς να έχει διαπράξει κάποιο αδίκημα. Δηλαδή του εφαρμόζεται μία ποινή, αναγκαστική νοσηλεία, και μάλιστα χωρίς να ισχύουν γι’ αυτόν οι διατάξεις του νόμου που προστατεύουν τα δικαιώματα των κρατουμένων. Από εδώ και πέρα, η διάρκεια κράτησής του εξαρτάται από τη γνώμη του γιατρού, δηλαδή από έναν άλλο πολίτη, χωρίς να μπορεί να κάνει ένσταση γι’ αυτό.
Οποιοσδήποτε χάρτης δικαιωμάτων περιέχει ή υπονοεί την έννοια «ψυχικά άρρωστος» είναι κοροϊδία και συμφέρει μόνο αυτούς που θέλουν να χαράξουν μια γραμμή ανάμεσα στο εμείς και στο οι άλλοι, ανάμεσα στους αποδεκτούς και τους μη αποδεκτούς.
Αποδεκτοί είναι όσοι αποδέχονται και υιοθετούν τις συμπεριφορές και τις δράσεις που έχει μια κοινωνία σε έναν ορισμένο χώρο και χρόνο.
Μη αποδεκτοί είναι όσοι κινούνται έξω από τα όρια που η ίδια η κοινωνία, το κράτος, το σύστημα καθορίζουν ανάλογα με τα οικονομικά κυρίως συμφέροντά τους, και είναι δυνητικά διαλυτικοί παράγοντες της κοινωνικής συνοχής που χρειάζονται προκειμένου να προστατέψουν αυτά τα συμφέροντα.
Και εδώ δεν μιλάω μόνο για τους λεγόμενους ψυχικά πάσχοντες.
Για την αναγκαστική νοσηλεία που ανέφερα, ο ψυχίατρος στην ουσία καλείται να πάρει πολιτική θέση, αποφασίζοντας το επικίνδυνο ή όχι ενός βίαια περιορισμένου πολίτη• καλείται να αποφασίσει αν αυτός ο πολίτης είναι επιζήμιος για τις σκέψεις του και τις πράξεις του, για τα συμφέροντα που εκπροσωπεί ο παραγγέλων αυτή.
Αν είναι φορέας κάποιου ανεπιθύμητου για το σύστημα παράγοντα σκέψης ή δράσης. Καλείται ο ψυχίατρος να γίνει χωροφύλακας με εξαιρετικά μεγάλες αρμοδιότητες και δυνατότητες• καλείται να αποφασίσει να κάνει τον διαχωρισμό ανάμεσα στα άτομα με αποδεκτές συμπεριφορές για το σύστημα, με πλήρη δικαιώματα, όσα τέλος πάντων αναγνωρίζει το σύστημα ως δικαιώματα στους υπηκόους του, και στα άτομα με μη αποδεκτές συμπεριφορές και τρόπους δράσης, τα οποία θα έχουν από ελάχιστα έως κανένα δικαίωμα, ως επιζήμια για το κράτος, το σύστημα, την κοινωνία.
Απ’ ότι φαίνεται μπορεί ανά πάσα στιγμή ο κάθε πολίτης κυρίως ο μη προνομιούχος να σταλεί με το παραμικρό για ψυχιατρική γνωμάτευση-εξέταση, και αν κριθεί από κάποιο κλαδί του δέντρου του κράτους ως επικίνδυνος για αυτό, για «θεραπεία», χωρίς τη θέλησή του, χωρίς την αποδοχή του.
Τον τελευταίο καιρό γίνεται πολύς λόγος για γονιδιακή προδιάθεση στις ψυχικές παθήσεις. Όπως έχω ξαναπεί, εγώ γυρνάω στα ψυχιατρεία από το 1975. Τις μόνες κατηγορίες λεγομένων ψυχασθενών που έχω συναντήσει είναι οι ταλαίπωροι, οι άνεργοι, οι απένταροι, οι φουκαράδες αυτοί που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Και ρωτάω: Μόνο στις κατώτερες οικονομικά τάξεις, στους φτωχούς επιλεκτικά έχουν τα γονίδια προδιάθεση για ψυχικές παθήσεις; Οι πλούσιοι ή έχουν ανοσία, ή ανώτερου τύπου γονιδίωμα, ή προωθείται η άποψη ότι κάθε φτωχός με παρεκκλίνουσα συμπεριφορά είναι λανθάνων ψυχασθενής με ότι αυτό μακροπρόθεσμα συνεπάγεται;
Γιατί μόνο οι φτωχοί ψυχασθενείς αντιμετωπίζονται σαν μιάσματα της κοινωνίας. Δεν είναι πιο απλό να παραδεχθούμε ότι το είδος της κοινωνίας που έχουμε φτιάξει βγάζει στο περιθώριο όλο και πιο πολλούς ανθρώπους και ο συνδυασμός κοινωνικών πιέσεων και ανέχειας φθείρει τον ψυχισμό και αναγκάζει πολλούς να ζητήσουν ψυχιατρική βοήθεια, που βεβαίως χορηγείται ευχαρίστως και απλόχερα εξουδετερώνοντάς τους διά βίου, ενώ το μόνο που θέλουν είναι να μαζέψουν τα προσωρινά διασπασμένα κομμάτια της προσωπικότητάς τους;
Σε προσωπικό επίπεδο, αν ήξερα τότε παλιά ότι η κίνησή μου να προσφύγω σε ψυχίατρο για να λύσω μια προσωρινή, όπως κατανοώ σήμερα, διάσπαση της προσωπικότητάς μου, ένα προσωρινό αδιέξοδο, που θα επανερχόταν, θα γιατρευόταν μόνο του, θα κατάληγε να στερηθώ των περισσοτέρων δικαιωμάτων που θα είχα ως ελεύθερος πολίτης, όσο ελεύθερος του επιτρέπεται να είναι κανείς σήμερα, θα προτιμούσα χίλιες φορές να διαπράξω ένα ποινικό αδίκημα όσο σοβαρό και αν ήταν αυτό και όσες επιπτώσεις και αν είχε.
Φυσικά μιλάω μόνο για τον εαυτό μου και δεν το συνιστώ σε κανέναν αυτό, αλλά ίσως και άλλοι να έχουν κάνει αυτές τις σκέψεις…
Δεν είχα πάντοτε αυτές τις ακραίες απόψεις. Μέχρι πριν από ένα–δύο χρόνια π.χ. νόμιζα ότι οι εργαζόμενοι στον τομέα της λεγόμενης ψυχικής υγείας ήθελαν μόνο το καλό των λεγομένων ψυχικά αρρώστων και ότι είχαν όλοι τις καλύτερες προθέσεις.
Τότε μου ζητήθηκε από ένα πρόσωπο, που μέχρι τότε εμπιστευόμουν απόλυτα και με μία γελοία δικαιολογία, να προδώσω σε ένα κρίσιμο θέμα έναν άνθρωπο για τον οποίο ένοιωθα ευγνωμοσύνη• θεώρησε δεδομένο ότι αν κάποιος χαρακτηρισθεί «τρελός» δεν έχει ούτε αρχές ούτε αξιοπρέπεια. Εγώ έχω όμως.
Αυτό και ορισμένα γεγονότα που ακολούθησαν με έκαναν να αλλάξω τη γνώμη που είχα. Τότε άρχισα να ψάχνω και να ψάχνομαι. Τότε άρχισα να καταλαβαίνω ότι αν εξαιρέσει κανείς τους αρρώστους με οργανικές διαταραχές που επηρεάζουν τον ψυχισμό τους, οι υπόλοιποι είναι ενοχλητικοί -για να το πω κομψά- για την κάθε εξουσία και η ψυχιατρική γνωμάτευση είναι ένας από τους τρόπους για να τεθούν στο περιθώριο μόνιμα.
Υπάρχουν στο χώρο της ψυχικής υγείας εργαζόμενοι που τα ξέρουν αυτά και αντιδρούν, υπάρχουν εργαζόμενοι που τα ανέχονται, και υπάρχουν εργαζόμενοι που τα απολαμβάνουν.
Όπως λέει και η παροιμία «Αν θέλεις να διαπιστώσεις τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου δώστου δύναμη». Και πολλοί πίσω από την κοινωνική περσόνα κρύβουν τον αυστραλοπίθηκο. Μη μας λένε λοιπόν ότι θέλουν το καλό μας άνθρωποι που η φύση της δουλειάς τους είναι η παραβίαση των δικαιωμάτων μας προκειμένου να την κάνουν.
Μην ξεχνάμε ότι τα οποιαδήποτε μέτρα, εναντίον οποιασδήποτε μειοψηφίας, παίρνονται με τη βία, με τη δύναμη της ισχύος στην ουσία με τη δύναμη των όπλων, αυτών που μπορούν να την επιβάλλουν και όχι στο όνομα του όποιου νεφελώδους δικαίου, εκτός αν κάποιος εννοεί ότι το δίκαιο είναι με το μέρος, το έχουν οι λίγοι, οι όποιοι λίγοι στον όποιο τόπο, στον όποιο χρόνο που θέλουν τους πολλούς καλοκουρδισμένα αυτόματα να χορεύουν και να δουλεύουν στον ίδιο σκοπό, στην ίδια νότα και η δική μας παραφωνία ενοχλεί τα ευαίσθητα αυτιά τους.
Και σαν να μην φτάνει αυτό υπάρχουν, όπως αναφέρει συχνά και ο τύπος, και άτομα που κερδοσκοπούν ασύστολα στο χώρο της λεγόμενης ψυχικής υγείας. Κερδοσκοπούν ασύστολα σε βάρος αυτών που υποτίθεται ότι χρειάζονται περισσότερη βοήθεια απ’ όλους. Υποτίθεται.
Και το κάνουν αυτό γιατί είναι σε γνώση, γνωρίζουν ότι οι λεγόμενοι ψυχασθενείς θεωρούνται πράγματα προς χρήση απ’ όλους, αντικείμενα και όχι υποκείμενα.
Όπως οι σκλάβοι του 19ου αιώνα στην Αμερική, οι οποίοι δια νόμου δεν υπήρχαν ως άτομα και στους οποίους δεν αναγνωριζόταν όχι μόνο η άποψη για κάτι αλλά ούτε καν η μαρτυρία για οτιδήποτε, όσο σοβαρό κι αν ήταν αυτό.
Πάρα πολλοί από τους εργαζόμενους στο λεγόμενο χώρο της ψυχικής υγείας αποδέχονται τα δικαιώματα των λεγόμενων ψυχασθενών μόνο στο μέτρο που τα δικαιώματα των λεγόμενων ψυχασθενών δεν παραβιάζουν τα δικαιώματα που έχουν αυτοί πάνω στους λεγόμενους ψυχασθενείς.
Όταν ο γνωστός Μπαζάλια έλεγε ότι ο ψυχασθενής είναι ένας άνθρωπος χωρίς δικαιώματα και μπορείς να τον κάνεις ό,τι θέλεις, το έλεγε σαν διαπίστωση. Εδώ όμως μια μερίδα των εργαζομένων στο χώρο το θεωρεί οδηγία έχω ακούσει σε μια «κλειστή» ολιγομελή σύναξη ψυχίατρο να υποστηρίζει ότι αν ένας ψυχασθενής «βοηθηθεί» να περάσει το πανεπιστήμιο σε 10 χρόνια θα έχει κάποια θέση που θα τον καθιστά επιβλαβή και επικίνδυνο (ίσως να διαθέτει διαχρονική τηλεπάθεια ο γιατρός αυτός). Και μάλιστα πρόσθεσε ειρωνικά ότι πολλοί από αυτούς θέλουν να γίνουν και ψυχίατροι. Είναι προφανές λοιπόν ότι αν χαρακτηρισθείς ψυχικά πάσχων ο χαρακτηρισμός είναι δια βίου, χωρίς να μπορείς να αρνηθείς αυτό τον χαρακτηρισμό και μάλιστα αν τον αρνηθείς όχι μόνο ισχύει αλλά φορτώνεσαι και με μια επιπλέον ψυχική πάθηση που λέγεται άρνηση αποδοχής της κατάστασής σου ή κάτι που έχει το ίδιο νόημα.
Εδώ στην χώρα μας όλοι οι μεγάλοι και οι τρανοί του χώρου δεν τολμούν να δηλώσουν ανοιχτά το προσδόκιμο της ζωής, την αναλογία θανάτων, μεταξύ ψυχασθενών και του γενικού πληθυσμού, καθώς και τον λόγο, την αιτία αυτών των θανάτων που έχει πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας, με θανάτους κυρίως από αιτίες και αρρώστιες άγνωστες σχεδόν στο χώρο των ψυχασθενών παλαιότερα, αιτίες και αρρώστιες που σχετίζονται με τα ψυχοφάρμακα, τόσο μάλιστα που πολλοί από εμάς αναρωτιόμαστε αν αξίζει το ρίσκο να παίρνουμε ψυχοφάρμακα και να πεθαίνουμε πριν την ώρα μας.
Σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες οι πρώην νοσηλευόμενοι στα ψυχιατρεία αυτοπροσδιορίζονται ως επιζώντες της ψυχιατρικής θεραπείας και αν σκεφτούμε τις άμεσες ή έμμεσες παρενέργειες των ψυχοφαρμάκων τότε καταλαβαίνουμε ότι ορθώς αυτοπροσδιορίζονται έτσι. Όταν υπάρχουν τόσοι θάνατοι από εκφυλιστικές παθήσεις τότε για τι είδους θεραπεία μιλάμε; Με μια μικρή δόση παράνοιας θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι το σύστημα έχει αρχίσει ένα πρόγραμμα κοινωνικής ευγονικής.
Και κάτι για τις εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές.
Παρατηρείται πολλές φορές ότι στην προσπάθεια να γίνουν ξενώνες και οικοτροφεία σε διάφορες περιοχές της χώρας, οι περίοικοι αντιδρούν σε αυτό και οι υπεύθυνοι προκειμένου να τους πείσουν τους λένε ότι οι μελλοντικοί ένοικοι είναι ακίνδυνοι για τους περίοικους γιατί είναι σε φαρμακευτική αγωγή που τους κάνει ακίνδυνους. Γιατί αυτό είναι το νόημα των όσων τους λένε. Πιστεύω ότι είναι λάθος να περνάει το μήνυμα στον κόσμο ότι προκειμένου να είναι ακίνδυνος κανείς πρέπει να παίρνει φάρμακα.
Δημιουργεί ένα προηγούμενο και καλό είναι να μην συνδέεται η μη επικινδυνότητα με τη λήψη φαρμάκων.
Όσο για το άλλο είδος των περιοίκων, οι οποίοι πείθονται μόνο όταν ακούνε ότι θα αυξηθεί ο τζίρος των καταστημάτων τους από την παρουσία των ενοίκων των στεγαστικών δομών στην περιοχή τους -δηλαδή ότι θα έχουν οικονομικό όφελος με άλλα λόγια μας αποδέχονται επί πληρωμή, αφήνω εσάς να σκεφθείτε ποιο είναι το ηθικό τους ανάστημα.
Κλείνω με την περίληψη που έδωσα για το πρόγραμμα της εκδήλωσης.
Κανένας δεν σκέφτεται σοβαρά να δώσει δικαιώματα στους ψυχικά ασθενείς ίδια με των υπολοίπων πολιτών γιατί τότε δεν θα είναι εύκολο να τα παραβιάζει εν ονόματι της υποτιθέμενης θεραπείας τους. Γιατί η παραβίαση των δικαιωμάτων των ψυχασθενών είναι η βάση της λεγόμενης θεραπείας τους και λέγοντας θεραπεία εννοούμε τη βίαιη προσαρμογή τους σε κοινωνικές συμπεριφορές που άλλοι επέλεξαν ως ορθές και λογικές.
Είμαι στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε ερώτηση ή διευκρίνιση.
Ευχαριστώ.
Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2009
Όλα είναι δρόμος.
Ειναι πράγματα που δεν παλιώνουν ποτέ, όπως και να ειπωθούν,σε όσους πορευονται...
Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2009
Τα ψυχιατρικά, πότε επιτέλους,θα ακουστούν?
Ενας μικρός διάλογος με άγνωστους φίλους από το tvxs, να τον διαβάσετε από κάτω προς τα πάνω για να έχει χρονική λογική (με τη σειρά που μιλούσε κάθε ένας μας)
Μπορεί το διαδίκτυο να μην είναι ο ιδανικός χώρος για αντιπαράθεση, για ενημέρωση όλων μας όμως, είναι και παραείναι
Επιστολή προς τη Γενική Γραμματεία Πρόνοιας, με την οποία επισημαίνει τους κινδύνους για την κατάρρευση του προγράμματος «Ψυχαργώς», απέστειλε ο Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη.
Οι Μονάδες Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης αντιμετωπίζουν πρόβλημα χρηματοδότησης για τέταρτη φορά μέσα σε τέσσερα χρόνια.
Δείτε τη σχετική έρευνα του TVXS:
Η ασθενής ψυχιατρική μεταρρύθμιση
ΣΧΟΛΙΑ ΧΡΗΣΤΩΝ - Σύνολο: 14 (τώρα να πάτε από κάτω προς τα πάνω για τα διαβάσετε με τη σειρά)
ID σχολίου: 21038
Δημοσίευση: 21-01-2009 15:59 από chrisppa
Piter, να προσθέσω επίσης ότι η ψυχική νόσος είναι περισσότερο "βιωματική νόσος". Ο ασθενής υποφέρει πρωτίστως εσωτερικά, βασανίζεται μέσα του. Επίσης δεν είναι μόνο η σχιζοφρένεια ψυχική νόσος. Η κατάθλιψη που βασανίζει όλο και περισσότερους συνανθρώπους γύρω μας. Διάφορες ψυχώσεις. Πρέπει να μάθουμε τι είναι όλα αυτά.
ID σχολίου: 21030
Δημοσίευση: 21-01-2009 15:51 από piter
....Σχετικά με το προηγούμενο σχόλιο,θα προσθέσω πως ΄΄η σχιζοφρένεια επηρεάζει την αντίληψη για την πραγματικότητα και τον κόσμο ενώ το σινεμά επηρεάζει την αντίληψη του κόσμου για την σχιζοφρένεια΄΄΄...Μακάρι να διαπιστώναμε πόσο δίπλα μας μπορεί να είναι αυτή η ασθένεια.
ID σχολίου: 21021
Δημοσίευση: 21-01-2009 15:44 από chrisppa
Το θέμα της ψυχικής υγείας είναι πολύ σοβαρό και πολλοί εδώ το παίρνουν και το περνούν είτε αδιάφορα είτε στα γρήγορα σαν κάτι που δεν τους αφορά και συμβαίνει μόνο στους "άλλους".
Η ψυχική ασθένεια δεν είναι "νόσος πολυτελείας".
Πολλά ξεκινούν και πολλά καταλήγουν σ΄αυτήν.
Επίσης πρέπει ο κόσμος να καταλάβει ότι νοσώ ψυχικά δεν σημαίνει είμαι "στυγερός δολοφόνος με μαχαίρι".
Είναι πολλά που πρέπει να μάθουμε για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας και τους γύρω μας.
ID σχολίου: 21009
Δημοσίευση: 21-01-2009 15:33 από piter
Θα συμφωνήσω και θα πω και εγώ με την σειρά μου ότι θα ήταν γενικότερα καλό να προβληθεί ένα ρεπορτάζ το οποίο να σχετίζεται με την ψυχιατρική μεταρρύθμιση και πιο συγκεκριμένα να παρουσιάζει θέσεις και χειρισμούς του υπουργείου,των Μ.κ.ο και τέλος των εργαζομένων για να διαπιστώσει και ο υπόλοιπος κόσμος αλλά και πολύ εργαζόμενοι που ταυτίζουν τις απόψεις τους με αυτές των εταιριών που εργάζονται, την πραγματική διάσταση των πραγμάτων.Ειδικά αυτές τις μέρες που μιλάμε γίνονται πολλά παιχνίδια με τις συντάξεις των τροφίμων σε οικοτροφεία.....
ID σχολίου: 20763
Δημοσίευση: 21-01-2009 00:28 από giorgos_st
chrisppa οι 2 που ανέφερες και αρκετοί ακόμη στη Λέρο, στα Χανιά,στο Δρομοκαϊτιο ,στη Θεσσαλονίκη αγωνίζονται για το Δημόσιο χαρακτήρα της Ψυχιατρικής περίθαλψης στη χώρα μας, αγωνίζονται για τα δικαιώματα του Ψ. ασθενούς,αγωνίζονται για την κατάργηση της καθήλωσης,αγωνίζονται ενάντια στο μονοπώλιο του φαρμάκου σαν μοναδική λύση στο ψ. πρόβλημα, αγωνίζονται για την επαγγελματική επανένανταξη και την αποκατάσταση των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία μέσα σε κοινοτικούς θεσμούς και καταγγέλλουν την πολιτεία όταν αυτή είναι (που είναι) ανεπαρκής και ασυνεπής σε κινήσεις που θα οδηγούσαν πράγματι σε μια μεταρρύθμιση. Δυστυχώς όμως υπάρχουν και οι ημέτεροι,εκείνοι που επωφελούνται και αντί να θυμίσουν στην πολιτεία τις υποχρεώσεις τους τρέχουν και ιδρύουν εταιρίες "Ψυχοκοινωνικής" αποκατάστασης με ξενώνες που είναι μικρά ψυχιατρεία σε απομονωμένα μέρη, χωρίς καμία επαγγελματική προοπτική για τους ασθενείς τους, με το προσωπικό σε άθλιες εργασιακές συνθήκες. Η υποστήριξη λοιπόν αυτού του κακοπληρωμένου προσωπικού απέναντι στο "κουφό" υπουργείο δεν σημαίνει και αυτόματα αποδοχή αυτής της αθλιότητας των ιδιωτικών εταιριών στο χώρο της ψ.υγείας. Το ρεπορτάζ με τίτλο Η ΑΣΘΕΝΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ το είδα από την πρώτη στιγμή, έχει κενά που δε βοηθούν ακόμα και τον καλόπιστο αναγνώστη να σχηματίσει πραγματική εικόνα. Όμως θα επαναλάβω, μόνο ένα πλήρες ρεπορτάζ του tvxs θα βοηθούσε ίσως να αναδειχθεί ένα ζήτημα από το οποίο μόνο οι Ψ.ασθενείς δεν είναι ωφελημένοι αλλά που πολλοί έχουν ωφεληθεί στην ράχη τους.Ηδη έχω δώσει αρκετά στοιχεία σ'αυτές τις λίγες απαντήσεις για να ξεκινήσει κάτι τέτοιο. Ευχαριστώ.
ID σχολίου: 20691
Δημοσίευση: 20-01-2009 22:28 από chrisppa
Giorgo st, αυτοί οι άνθρωποι και όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται για αυτή λοιπόν την μεταρρύθμιση; στην μεταρρύθμιση δεν περιλαμβάνονται τα προγράμματα αποσυλοποίησης, τα κέντρα ημέρας ψυχικής υγείας; αυτά δεν πρέπει το κράτος να τα ενισχύει οικονομικά όπως έχει υποσχεθεί; τι λέω λάθος ή που το μπερδεύω;
Ξέρεις ένα Σάββατο κατέβηκα στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων και άκουσα ομιλίες για την μεταρρύθμιση και την Μάτσα και τον Μεγαλοοικονόμου και την υπεύθυνη από το Περιβολάκι (ηρωίδες είναι αυτές οι κοπέλες) και πήγα πορεία και στη Βουλή μαζί τους.
Με ενδιαφέρει πολύ το ζήτημα αυτό γιατί είναι πολύ σοβαρό και πρέπει να αφορά όλους μας γιατί ο κόσμος δεν ξέρει πολλά πράγματα για την ψυχική υγεία.
Συγγνώμη αν σε ζαλίζω.
ID σχολίου: 20685
Δημοσίευση: 20-01-2009 22:17 από giorgos_st
Η καλύτερη τους γνωρίζω και τους τιμώ,το να καταγγέλλουν το υπουργείο για τη μιζέρια του, δεν σημαίνει καθόλου πως χειροκροτούν τον ιδιωτικό τομέα και την ποιότητα των υπηρεσιών του, άλλωστε και οι δύο υπερασπίζουν από δημόσιους φορείς τα πιστεύω τους εδώ και πολλά χρόνια.
ID σχολίου: 20678
Δημοσίευση: 20-01-2009 22:02 από chrisppa
Για την Κατερίνα Μάτσα και τον Μεγαλοοικονόμου ποια είναι η γνώμη σου;
ID σχολίου: 20675
Δημοσίευση: 20-01-2009 22:00 από giorgos_st
Φίλε Piter τόσο άμεση επιβεβαίωση δεν τη περίμενα, δυστυχώς όμως έτσι είναι και ακόμη χειρότερα. Οι πραγματικοί πρωτοπόροι της μεταρρύθμισης δεν έχουν τέτοιες εταιρίες. Ψάξτε να βρείτε ποιοι είναι αυτοί, έχουν όνομα και θέσεις...
ID σχολίου: 20669
Δημοσίευση: 20-01-2009 21:46 από giorgos_st
crisppa όχι μόνο τα ξέρω αλλά τα έχω ζήσει και τα ζω καθημερινά εδώ και 20 χρόνια, που διαφωνείς? στην εμπλοκή αυτών των εταιριών? μα οι άνθρωποι είναι έμποροι, αυτό το ζήτημα είναι πολύ βρώμικο με θύματα-ομήρους και τους ασθενείς αλλά και τους εργαζόμενους.Επιμένω ένα ρεπορτάζ από την ομάδα του tvxs θα ήταν χρήσιμο γιατί υπάρχουν πολλά σκάνδαλα και αυθαιρεσίες (λέγε με ΚΟΙΣΠΕ) στον χώρο. Γεια.
ID σχολίου: 20664
Δημοσίευση: 20-01-2009 21:36 από piter
Είμαι ένας από τους 2.500 χιλιάδες εργαζόμενους σε ψυχιατρική δομή.Η κατάσταση είναι κάτι χειρότερο από τραγική.Τα Χριστούγεννα που πέρασαν ήταν τα πιο μίζερα της ζωής μου και είμαι μόλις 25 ετών.Εργάζομαι σαν νοσηλευτής σε ένα αρκετά γνωστό Μ.Κ.Ο
Πιστεύω πως όλοι εμείς οι εργαζόμενοι έχουμε τεράστια ευθύνη διότι θεωρώ πως πρέπει να κάνουμε πιο αισθητή την παρουσία μας στο υπ.γείας γιατί οι μέχρι τώρα αντιδράσεις μας είναι πολύ χλιαρές.Για να μην αναφερθώ στο ιδιότυπο σχηματισμό το ''ΔΙΚΤΥΟ'' που έχει σχηματιστεί από τους εργοδότες μας και μας εκπροσωπεί ΑΝΑΞΙΑ!!! έχοντας και αυτοί τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την γενικότερη δυσπιστία του υπουργείου σχετικά με τις χρηματοδοτήσεις.!
ααααααααα ξέχασα να πω ότι είμαι πολύ τυχερός συνάμα, διότι είμαι μόνο 6 μήνες απλήρωτος και έχω πάρει και ένα μισθό κατά την διάρκεια αυτών των μηνών σε σχέση με άλλους συναδέλφους μου που είναι περισσότερους μήνες
ID σχολίου: 20660
Δημοσίευση: 20-01-2009 21:32 από chrisppa
giorgo st,
πήγαινε στην παραπάνω έρευνα Η ΑΣΘΕΝΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ να διαβάσεις ένα πολύ κατατοπιστικό κείμενο και μετά να μας πεις.
Δεν νομίζω ότι ξέρεις πολύ καλά τα πράγματα.
Συγγνώμη πάλι αν κάνω λάθος. Νομίζω όμως ότι δεν κάνω.
ID σχολίου: 20658
Δημοσίευση: 20-01-2009 21:24 από giorgos_st
Τι σήμα κινδύνου ρε παιδιά, η ψυχιατρική μεταρρύθμιση και το "ψυχαργώς" είναι στα χέρια του ιδιωτικού "μη κερδοσκοπικού" τομέα ο οποίος κερδοσκοπεί ασύστολα πάνω στον ανθρώπινο πόνο,όταν το δημόσιο τραβά την ουρά του έξω, όλο και περισσότερο και όταν αυτές οι εταιρίες (π.χ. ΕΨΥΚΑ) διαχειρίζονται τα λίγα ούτως ή άλλως χρήματα με τρόπο αδιαφανή και ύποπτο? Νομίζω πως θα πρέπει να κάνετε ένα ρεπορτάζ σε βάθος, για το που πήγε τελικά αυτή η ψυχιατρική μεταρρύθμιση.
ID σχολίου: 20627
Δημοσίευση: 20-01-2009 19:24 από alitos
Είμαστε ένας από τους βαρύτερα φορολογούμενους λαούς της Ευρώπης και τα χρήματα που δίνουμε φτάνουν και περισσεύουν για να καλύψουν όλες τις προνοιακές ανάγκες της χώρας.
Που είναι τα λεφτά λοιπόν?
Μπορεί το διαδίκτυο να μην είναι ο ιδανικός χώρος για αντιπαράθεση, για ενημέρωση όλων μας όμως, είναι και παραείναι
Επιστολή προς τη Γενική Γραμματεία Πρόνοιας, με την οποία επισημαίνει τους κινδύνους για την κατάρρευση του προγράμματος «Ψυχαργώς», απέστειλε ο Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη.
Οι Μονάδες Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης αντιμετωπίζουν πρόβλημα χρηματοδότησης για τέταρτη φορά μέσα σε τέσσερα χρόνια.
Δείτε τη σχετική έρευνα του TVXS:
Η ασθενής ψυχιατρική μεταρρύθμιση
ΣΧΟΛΙΑ ΧΡΗΣΤΩΝ - Σύνολο: 14 (τώρα να πάτε από κάτω προς τα πάνω για τα διαβάσετε με τη σειρά)
ID σχολίου: 21038
Δημοσίευση: 21-01-2009 15:59 από chrisppa
Piter, να προσθέσω επίσης ότι η ψυχική νόσος είναι περισσότερο "βιωματική νόσος". Ο ασθενής υποφέρει πρωτίστως εσωτερικά, βασανίζεται μέσα του. Επίσης δεν είναι μόνο η σχιζοφρένεια ψυχική νόσος. Η κατάθλιψη που βασανίζει όλο και περισσότερους συνανθρώπους γύρω μας. Διάφορες ψυχώσεις. Πρέπει να μάθουμε τι είναι όλα αυτά.
ID σχολίου: 21030
Δημοσίευση: 21-01-2009 15:51 από piter
....Σχετικά με το προηγούμενο σχόλιο,θα προσθέσω πως ΄΄η σχιζοφρένεια επηρεάζει την αντίληψη για την πραγματικότητα και τον κόσμο ενώ το σινεμά επηρεάζει την αντίληψη του κόσμου για την σχιζοφρένεια΄΄΄...Μακάρι να διαπιστώναμε πόσο δίπλα μας μπορεί να είναι αυτή η ασθένεια.
ID σχολίου: 21021
Δημοσίευση: 21-01-2009 15:44 από chrisppa
Το θέμα της ψυχικής υγείας είναι πολύ σοβαρό και πολλοί εδώ το παίρνουν και το περνούν είτε αδιάφορα είτε στα γρήγορα σαν κάτι που δεν τους αφορά και συμβαίνει μόνο στους "άλλους".
Η ψυχική ασθένεια δεν είναι "νόσος πολυτελείας".
Πολλά ξεκινούν και πολλά καταλήγουν σ΄αυτήν.
Επίσης πρέπει ο κόσμος να καταλάβει ότι νοσώ ψυχικά δεν σημαίνει είμαι "στυγερός δολοφόνος με μαχαίρι".
Είναι πολλά που πρέπει να μάθουμε για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας και τους γύρω μας.
ID σχολίου: 21009
Δημοσίευση: 21-01-2009 15:33 από piter
Θα συμφωνήσω και θα πω και εγώ με την σειρά μου ότι θα ήταν γενικότερα καλό να προβληθεί ένα ρεπορτάζ το οποίο να σχετίζεται με την ψυχιατρική μεταρρύθμιση και πιο συγκεκριμένα να παρουσιάζει θέσεις και χειρισμούς του υπουργείου,των Μ.κ.ο και τέλος των εργαζομένων για να διαπιστώσει και ο υπόλοιπος κόσμος αλλά και πολύ εργαζόμενοι που ταυτίζουν τις απόψεις τους με αυτές των εταιριών που εργάζονται, την πραγματική διάσταση των πραγμάτων.Ειδικά αυτές τις μέρες που μιλάμε γίνονται πολλά παιχνίδια με τις συντάξεις των τροφίμων σε οικοτροφεία.....
ID σχολίου: 20763
Δημοσίευση: 21-01-2009 00:28 από giorgos_st
chrisppa οι 2 που ανέφερες και αρκετοί ακόμη στη Λέρο, στα Χανιά,στο Δρομοκαϊτιο ,στη Θεσσαλονίκη αγωνίζονται για το Δημόσιο χαρακτήρα της Ψυχιατρικής περίθαλψης στη χώρα μας, αγωνίζονται για τα δικαιώματα του Ψ. ασθενούς,αγωνίζονται για την κατάργηση της καθήλωσης,αγωνίζονται ενάντια στο μονοπώλιο του φαρμάκου σαν μοναδική λύση στο ψ. πρόβλημα, αγωνίζονται για την επαγγελματική επανένανταξη και την αποκατάσταση των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία μέσα σε κοινοτικούς θεσμούς και καταγγέλλουν την πολιτεία όταν αυτή είναι (που είναι) ανεπαρκής και ασυνεπής σε κινήσεις που θα οδηγούσαν πράγματι σε μια μεταρρύθμιση. Δυστυχώς όμως υπάρχουν και οι ημέτεροι,εκείνοι που επωφελούνται και αντί να θυμίσουν στην πολιτεία τις υποχρεώσεις τους τρέχουν και ιδρύουν εταιρίες "Ψυχοκοινωνικής" αποκατάστασης με ξενώνες που είναι μικρά ψυχιατρεία σε απομονωμένα μέρη, χωρίς καμία επαγγελματική προοπτική για τους ασθενείς τους, με το προσωπικό σε άθλιες εργασιακές συνθήκες. Η υποστήριξη λοιπόν αυτού του κακοπληρωμένου προσωπικού απέναντι στο "κουφό" υπουργείο δεν σημαίνει και αυτόματα αποδοχή αυτής της αθλιότητας των ιδιωτικών εταιριών στο χώρο της ψ.υγείας. Το ρεπορτάζ με τίτλο Η ΑΣΘΕΝΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ το είδα από την πρώτη στιγμή, έχει κενά που δε βοηθούν ακόμα και τον καλόπιστο αναγνώστη να σχηματίσει πραγματική εικόνα. Όμως θα επαναλάβω, μόνο ένα πλήρες ρεπορτάζ του tvxs θα βοηθούσε ίσως να αναδειχθεί ένα ζήτημα από το οποίο μόνο οι Ψ.ασθενείς δεν είναι ωφελημένοι αλλά που πολλοί έχουν ωφεληθεί στην ράχη τους.Ηδη έχω δώσει αρκετά στοιχεία σ'αυτές τις λίγες απαντήσεις για να ξεκινήσει κάτι τέτοιο. Ευχαριστώ.
ID σχολίου: 20691
Δημοσίευση: 20-01-2009 22:28 από chrisppa
Giorgo st, αυτοί οι άνθρωποι και όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται για αυτή λοιπόν την μεταρρύθμιση; στην μεταρρύθμιση δεν περιλαμβάνονται τα προγράμματα αποσυλοποίησης, τα κέντρα ημέρας ψυχικής υγείας; αυτά δεν πρέπει το κράτος να τα ενισχύει οικονομικά όπως έχει υποσχεθεί; τι λέω λάθος ή που το μπερδεύω;
Ξέρεις ένα Σάββατο κατέβηκα στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων και άκουσα ομιλίες για την μεταρρύθμιση και την Μάτσα και τον Μεγαλοοικονόμου και την υπεύθυνη από το Περιβολάκι (ηρωίδες είναι αυτές οι κοπέλες) και πήγα πορεία και στη Βουλή μαζί τους.
Με ενδιαφέρει πολύ το ζήτημα αυτό γιατί είναι πολύ σοβαρό και πρέπει να αφορά όλους μας γιατί ο κόσμος δεν ξέρει πολλά πράγματα για την ψυχική υγεία.
Συγγνώμη αν σε ζαλίζω.
ID σχολίου: 20685
Δημοσίευση: 20-01-2009 22:17 από giorgos_st
Η καλύτερη τους γνωρίζω και τους τιμώ,το να καταγγέλλουν το υπουργείο για τη μιζέρια του, δεν σημαίνει καθόλου πως χειροκροτούν τον ιδιωτικό τομέα και την ποιότητα των υπηρεσιών του, άλλωστε και οι δύο υπερασπίζουν από δημόσιους φορείς τα πιστεύω τους εδώ και πολλά χρόνια.
ID σχολίου: 20678
Δημοσίευση: 20-01-2009 22:02 από chrisppa
Για την Κατερίνα Μάτσα και τον Μεγαλοοικονόμου ποια είναι η γνώμη σου;
ID σχολίου: 20675
Δημοσίευση: 20-01-2009 22:00 από giorgos_st
Φίλε Piter τόσο άμεση επιβεβαίωση δεν τη περίμενα, δυστυχώς όμως έτσι είναι και ακόμη χειρότερα. Οι πραγματικοί πρωτοπόροι της μεταρρύθμισης δεν έχουν τέτοιες εταιρίες. Ψάξτε να βρείτε ποιοι είναι αυτοί, έχουν όνομα και θέσεις...
ID σχολίου: 20669
Δημοσίευση: 20-01-2009 21:46 από giorgos_st
crisppa όχι μόνο τα ξέρω αλλά τα έχω ζήσει και τα ζω καθημερινά εδώ και 20 χρόνια, που διαφωνείς? στην εμπλοκή αυτών των εταιριών? μα οι άνθρωποι είναι έμποροι, αυτό το ζήτημα είναι πολύ βρώμικο με θύματα-ομήρους και τους ασθενείς αλλά και τους εργαζόμενους.Επιμένω ένα ρεπορτάζ από την ομάδα του tvxs θα ήταν χρήσιμο γιατί υπάρχουν πολλά σκάνδαλα και αυθαιρεσίες (λέγε με ΚΟΙΣΠΕ) στον χώρο. Γεια.
ID σχολίου: 20664
Δημοσίευση: 20-01-2009 21:36 από piter
Είμαι ένας από τους 2.500 χιλιάδες εργαζόμενους σε ψυχιατρική δομή.Η κατάσταση είναι κάτι χειρότερο από τραγική.Τα Χριστούγεννα που πέρασαν ήταν τα πιο μίζερα της ζωής μου και είμαι μόλις 25 ετών.Εργάζομαι σαν νοσηλευτής σε ένα αρκετά γνωστό Μ.Κ.Ο
Πιστεύω πως όλοι εμείς οι εργαζόμενοι έχουμε τεράστια ευθύνη διότι θεωρώ πως πρέπει να κάνουμε πιο αισθητή την παρουσία μας στο υπ.γείας γιατί οι μέχρι τώρα αντιδράσεις μας είναι πολύ χλιαρές.Για να μην αναφερθώ στο ιδιότυπο σχηματισμό το ''ΔΙΚΤΥΟ'' που έχει σχηματιστεί από τους εργοδότες μας και μας εκπροσωπεί ΑΝΑΞΙΑ!!! έχοντας και αυτοί τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την γενικότερη δυσπιστία του υπουργείου σχετικά με τις χρηματοδοτήσεις.!
ααααααααα ξέχασα να πω ότι είμαι πολύ τυχερός συνάμα, διότι είμαι μόνο 6 μήνες απλήρωτος και έχω πάρει και ένα μισθό κατά την διάρκεια αυτών των μηνών σε σχέση με άλλους συναδέλφους μου που είναι περισσότερους μήνες
ID σχολίου: 20660
Δημοσίευση: 20-01-2009 21:32 από chrisppa
giorgo st,
πήγαινε στην παραπάνω έρευνα Η ΑΣΘΕΝΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ να διαβάσεις ένα πολύ κατατοπιστικό κείμενο και μετά να μας πεις.
Δεν νομίζω ότι ξέρεις πολύ καλά τα πράγματα.
Συγγνώμη πάλι αν κάνω λάθος. Νομίζω όμως ότι δεν κάνω.
ID σχολίου: 20658
Δημοσίευση: 20-01-2009 21:24 από giorgos_st
Τι σήμα κινδύνου ρε παιδιά, η ψυχιατρική μεταρρύθμιση και το "ψυχαργώς" είναι στα χέρια του ιδιωτικού "μη κερδοσκοπικού" τομέα ο οποίος κερδοσκοπεί ασύστολα πάνω στον ανθρώπινο πόνο,όταν το δημόσιο τραβά την ουρά του έξω, όλο και περισσότερο και όταν αυτές οι εταιρίες (π.χ. ΕΨΥΚΑ) διαχειρίζονται τα λίγα ούτως ή άλλως χρήματα με τρόπο αδιαφανή και ύποπτο? Νομίζω πως θα πρέπει να κάνετε ένα ρεπορτάζ σε βάθος, για το που πήγε τελικά αυτή η ψυχιατρική μεταρρύθμιση.
ID σχολίου: 20627
Δημοσίευση: 20-01-2009 19:24 από alitos
Είμαστε ένας από τους βαρύτερα φορολογούμενους λαούς της Ευρώπης και τα χρήματα που δίνουμε φτάνουν και περισσεύουν για να καλύψουν όλες τις προνοιακές ανάγκες της χώρας.
Που είναι τα λεφτά λοιπόν?
Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2009
Ένα χαμόγελο με τα χάλια μας
Μια μέρα πήγε ο George Bush ο πρόεδρος των ΗΠΑ στο Θεό και τον ρωτάει:
-Θεέ μου σε πόσα χρόνια η ΗΠΑ θα είναι η δυνατότερη χώρα στον κόσμο και θα κατακτήσει όλες τις άλλες? Απαντά ο Θεός σε 100 χρόνια. Ο George άρχισε να κλαίει. Μα γιατί κλαις Γεώργιε;
-Δεν θα ζω ως τότε...
Μετά από λίγο πάει ο Vladimir Boutin και ρωτά το Θεό:
-Σε πόσα χρόνια η Ρωσία θα είναι η δυνατότερη χώρα στον κόσμο και θα κατακτήσει όλες τις άλλες? Σε 200 χρόνια. Ο Vladimir άρχισε να κλαίει, μα γιατί κλαις Βλαδίμηρε?
-Δεν θα ζω ως τότε...
Ακολούθως πάει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στο Θεό και τον ρωτά:
-Σε πόσα χρόνια η Ελλάδα θα είναι η δυνατότερη χωρά στο κόσμο και θα κατακτήσει όλες τις άλλες; Ο Θεός άρχισε να κλαίει, Μα γιατί κλαις Θεέ μου?
Δεν θα ζω ως τότε...
Μια μέρα σκοτώθηκε μια γυναίκα που ήταν μεγάλη πολιτικός και μεγαλοστέλεχος στο κόμμα της, με υπουργεία και πολλές περγαμηνές. Όταν έφτασε στον άλλο κόσμο, την υποδέχτηκε ο Άγιος Πέτρος και της λέει:
- "Που θα ήθελες να περάσεις την αιωνιότητα σου, στην Κόλαση ή στον Παράδεισο;¨"
Εκείνη το σκέφτεται λίγο και λέει:
- "Δεν είμαι σίγουρη."
- "Τότε", λέει ο Άγιος Πέτρος, "θα κάνουμε το εξής, θα περάσεις 24 ώρες στην Κόλαση και 24 ώρες στον Παράδεισο και μετά αποφασίζεις."
Η πολιτικός συμφωνεί. Πάνε λοιπόν, στην Κόλαση. Εκεί η πολιτικός βλέπει όλους τους πολιτικούς φίλους της που είχαν πεθάνει να παίζουν γκολφ, να ποντάρουν στο καζίνο, να πίνουν σαμπάνια, να φλερτάρουν με ωραίους άντρες και πανέμορφες γυναίκες και γενικά να διασκεδάζουν πολύ. Ακόμα και ο Διάβολος ήταν μαζί τους και κάνανε παρέα, λέγοντάς τους τα καλύτερα πρόστυχα και πικάντικα ανέκδοτα. Όλα πολύ ωραία και η πολιτικός περνούσε υπέροχα.
Πριν να το καταλάβει, πέρασαν οι 24 ώρες και ήρθε ο Άγιος Πέτρος να την πάρει να πάνε στον Παράδεισο.
Ο Παράδεισος ήταν ένα πολύ ήσυχο μέρος με ήρεμη ατμόσφαιρα, οι άγγελοι έπαιζαν γαλήνια μουσική με τις άρπες και τις λύρες τους, οι φιλόσοφοι μιλάγαν για τη ζωή και το θάνατο και όλοι μαζί συζητούσαν με τον Θεό που ήταν πολύ γλυκός κι ευχάριστος τύπος. Η πολιτικός αισθανόταν πολύ όμορφα και πριν να το καταλάβει, πέρασαν και αυτές οι 24 ώρες, ώσπου ήρθε ο Άγιος Πέτρος να τι ρωτήσει τι αποφάσισε τώρα που είδε και τα δύο μέρη.
Η πολιτικός το σκέφτεται λίγο και του λέει:
- "Ο Παράδεισος ήταν πολύ ωραίος και γαλήνιος, αλλά στην Κόλαση ήταν όλοι οι φίλοι μου και διασκέδαζαν πιο πολύ, οπότε θα προτιμήσω την Κόλαση."
Ο Άγιος Πέτρος σέβεται την επιθυμία της και την στέλνει στην Κόλαση.
Όμως, η Κόλαση ήταν λίγο διαφορετική τώρα, ένα διαλυμένο μέρος με αποπνικτική ατμόσφαιρα και όλοι οι φίλοι της πολιτικού δούλευαν στα κάτεργα και κουβαλούσαν τεράστιες πέτρες, ενώ και ο Διάβολος ήταν πάνω από τα κεφάλια τους και τους διέταζε συνεχώς. Η πολιτικός δυσαρεστημένη πάει και τον ρωτά:
- "Τι έγινε εδώ; Προχθές όλα ήταν τόσο ωραία και όλοι διασκέδαζαν."
Και ο Διάβολος της απαντά:
- "Τότε είχαμε προεκλογική εκστρατεία, σήμερα μας ψήφισες!!!"
Ένας παθιασμένος Νέο δημοκράτης έχει τόσο πολύ ψύχωση με το κόμμα του που όταν βλέπει γραφείο του ΠΑΣΟΚ σπάει τα τζάμια με μια σφεντόνα . Τελικά η γυναίκα του τον πάει σε μια κλινική μπας και ξεπεράσει αυτή του την ψύχωση .
Μετά από 1 μήνα ιατρικής παρακολούθησης αποφασίζει ο γιατρός να του κάνει ένα τεστ για να δει πως πάει :
- Λοιπόν λέει ο γιατρός για πες μου πόσο χρονών είσαι ;
- 35 , απαντά εκείνος .
- Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνεις μόλις βγεις από εδώ ;
- Θα πάρω τη σφεντόνα μου και θα σπάσω όλα τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ .
Πάρτε τον μέσα λέει ο γιατρός . Μετά από 2 μήνες ο γιατρός αποφασίζει να τον εξετάσει ξανά για να δει πως πάει . Του κάνει διάφορες ερωτήσεις γενικώς για τη ζωή του και στο τέλος αποφασίζει να τον ρωτήσει την κρίσιμη ερώτηση .
- Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνεις αν βγεις από εδώ ;
- Θα πάω στη γυναικούλα μου γιατρέ μου
- Έκπληκτος ο γιατρός του λέει :
- Μπράβο παιδί μου ! και μετά τι θα κάνεις ;
- Θα της βγάλω το μπλουζάκι και μετά τη φούστα .
- Ναι ; ακούει με έκπληξη ο γιατρός και μετά και μετά ;
- Μετά θα της βγάλω το σουτιέν .
Ο γιατρός τα έχει χάσει με την πρόοδο του ασθενή του .
- Τέλος θα της βγάλω το κυλοτάκι .
- Και μετά και μετά ; λέει κοκαλωμένος ο γιατρός .
- Μετά θα της σκίσω το κυλοτάκι θα πάρω το λάστιχο από την κυλόττα θα το βάλω στην σφεντόνα μου και θα σπάσω όλα τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ !
- Μέσαααααααααα , φωνάζει ο γιατρός τρελαμένος .
-Πες μου Γιωργάκη, τι είναι συνώνυμο;
-Μια λέξη κύριε, που την χρησιμοποιούμε όταν δεν ξέρουμε την ορθογραφία μιας άλλης.
Εγώ ψηφίζω το τελευταίο, εσείς?
-Θεέ μου σε πόσα χρόνια η ΗΠΑ θα είναι η δυνατότερη χώρα στον κόσμο και θα κατακτήσει όλες τις άλλες? Απαντά ο Θεός σε 100 χρόνια. Ο George άρχισε να κλαίει. Μα γιατί κλαις Γεώργιε;
-Δεν θα ζω ως τότε...
Μετά από λίγο πάει ο Vladimir Boutin και ρωτά το Θεό:
-Σε πόσα χρόνια η Ρωσία θα είναι η δυνατότερη χώρα στον κόσμο και θα κατακτήσει όλες τις άλλες? Σε 200 χρόνια. Ο Vladimir άρχισε να κλαίει, μα γιατί κλαις Βλαδίμηρε?
-Δεν θα ζω ως τότε...
Ακολούθως πάει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στο Θεό και τον ρωτά:
-Σε πόσα χρόνια η Ελλάδα θα είναι η δυνατότερη χωρά στο κόσμο και θα κατακτήσει όλες τις άλλες; Ο Θεός άρχισε να κλαίει, Μα γιατί κλαις Θεέ μου?
Δεν θα ζω ως τότε...
Μια μέρα σκοτώθηκε μια γυναίκα που ήταν μεγάλη πολιτικός και μεγαλοστέλεχος στο κόμμα της, με υπουργεία και πολλές περγαμηνές. Όταν έφτασε στον άλλο κόσμο, την υποδέχτηκε ο Άγιος Πέτρος και της λέει:
- "Που θα ήθελες να περάσεις την αιωνιότητα σου, στην Κόλαση ή στον Παράδεισο;¨"
Εκείνη το σκέφτεται λίγο και λέει:
- "Δεν είμαι σίγουρη."
- "Τότε", λέει ο Άγιος Πέτρος, "θα κάνουμε το εξής, θα περάσεις 24 ώρες στην Κόλαση και 24 ώρες στον Παράδεισο και μετά αποφασίζεις."
Η πολιτικός συμφωνεί. Πάνε λοιπόν, στην Κόλαση. Εκεί η πολιτικός βλέπει όλους τους πολιτικούς φίλους της που είχαν πεθάνει να παίζουν γκολφ, να ποντάρουν στο καζίνο, να πίνουν σαμπάνια, να φλερτάρουν με ωραίους άντρες και πανέμορφες γυναίκες και γενικά να διασκεδάζουν πολύ. Ακόμα και ο Διάβολος ήταν μαζί τους και κάνανε παρέα, λέγοντάς τους τα καλύτερα πρόστυχα και πικάντικα ανέκδοτα. Όλα πολύ ωραία και η πολιτικός περνούσε υπέροχα.
Πριν να το καταλάβει, πέρασαν οι 24 ώρες και ήρθε ο Άγιος Πέτρος να την πάρει να πάνε στον Παράδεισο.
Ο Παράδεισος ήταν ένα πολύ ήσυχο μέρος με ήρεμη ατμόσφαιρα, οι άγγελοι έπαιζαν γαλήνια μουσική με τις άρπες και τις λύρες τους, οι φιλόσοφοι μιλάγαν για τη ζωή και το θάνατο και όλοι μαζί συζητούσαν με τον Θεό που ήταν πολύ γλυκός κι ευχάριστος τύπος. Η πολιτικός αισθανόταν πολύ όμορφα και πριν να το καταλάβει, πέρασαν και αυτές οι 24 ώρες, ώσπου ήρθε ο Άγιος Πέτρος να τι ρωτήσει τι αποφάσισε τώρα που είδε και τα δύο μέρη.
Η πολιτικός το σκέφτεται λίγο και του λέει:
- "Ο Παράδεισος ήταν πολύ ωραίος και γαλήνιος, αλλά στην Κόλαση ήταν όλοι οι φίλοι μου και διασκέδαζαν πιο πολύ, οπότε θα προτιμήσω την Κόλαση."
Ο Άγιος Πέτρος σέβεται την επιθυμία της και την στέλνει στην Κόλαση.
Όμως, η Κόλαση ήταν λίγο διαφορετική τώρα, ένα διαλυμένο μέρος με αποπνικτική ατμόσφαιρα και όλοι οι φίλοι της πολιτικού δούλευαν στα κάτεργα και κουβαλούσαν τεράστιες πέτρες, ενώ και ο Διάβολος ήταν πάνω από τα κεφάλια τους και τους διέταζε συνεχώς. Η πολιτικός δυσαρεστημένη πάει και τον ρωτά:
- "Τι έγινε εδώ; Προχθές όλα ήταν τόσο ωραία και όλοι διασκέδαζαν."
Και ο Διάβολος της απαντά:
- "Τότε είχαμε προεκλογική εκστρατεία, σήμερα μας ψήφισες!!!"
Ένας παθιασμένος Νέο δημοκράτης έχει τόσο πολύ ψύχωση με το κόμμα του που όταν βλέπει γραφείο του ΠΑΣΟΚ σπάει τα τζάμια με μια σφεντόνα . Τελικά η γυναίκα του τον πάει σε μια κλινική μπας και ξεπεράσει αυτή του την ψύχωση .
Μετά από 1 μήνα ιατρικής παρακολούθησης αποφασίζει ο γιατρός να του κάνει ένα τεστ για να δει πως πάει :
- Λοιπόν λέει ο γιατρός για πες μου πόσο χρονών είσαι ;
- 35 , απαντά εκείνος .
- Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνεις μόλις βγεις από εδώ ;
- Θα πάρω τη σφεντόνα μου και θα σπάσω όλα τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ .
Πάρτε τον μέσα λέει ο γιατρός . Μετά από 2 μήνες ο γιατρός αποφασίζει να τον εξετάσει ξανά για να δει πως πάει . Του κάνει διάφορες ερωτήσεις γενικώς για τη ζωή του και στο τέλος αποφασίζει να τον ρωτήσει την κρίσιμη ερώτηση .
- Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνεις αν βγεις από εδώ ;
- Θα πάω στη γυναικούλα μου γιατρέ μου
- Έκπληκτος ο γιατρός του λέει :
- Μπράβο παιδί μου ! και μετά τι θα κάνεις ;
- Θα της βγάλω το μπλουζάκι και μετά τη φούστα .
- Ναι ; ακούει με έκπληξη ο γιατρός και μετά και μετά ;
- Μετά θα της βγάλω το σουτιέν .
Ο γιατρός τα έχει χάσει με την πρόοδο του ασθενή του .
- Τέλος θα της βγάλω το κυλοτάκι .
- Και μετά και μετά ; λέει κοκαλωμένος ο γιατρός .
- Μετά θα της σκίσω το κυλοτάκι θα πάρω το λάστιχο από την κυλόττα θα το βάλω στην σφεντόνα μου και θα σπάσω όλα τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ !
- Μέσαααααααααα , φωνάζει ο γιατρός τρελαμένος .
-Πες μου Γιωργάκη, τι είναι συνώνυμο;
-Μια λέξη κύριε, που την χρησιμοποιούμε όταν δεν ξέρουμε την ορθογραφία μιας άλλης.
Εγώ ψηφίζω το τελευταίο, εσείς?
Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2009
Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2009
Συντροφιά...
Σαν τις πέτρες, καθένας με τα χρώματα, τη στιλπνότητα του, άλλοτε στεγνός κι 'άλλοτε βρεγμένος, πάντα δίπλα-δίπλα, τα ξερά τα φύκια θα τα πάρει ο άνεμος…
Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2009
Προειδοποίηση.
|
Λορελάη φύγε από τη μέση γρήγορα θα σε βρεί καμιά αδέσποτη!!!!!!
Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2009
Αποκλειστικό...
Επιτέλους ο ίσκιος της τρομοκρατίας αρχίζει να γίνεται ορατός,χάρη στις αναλύσεις των Πρεντεντέρη, Σόμπολου, Ευαγγελάτου,Παπαχελά,Κύρτσου, αλλά και υψηλά ιστάμενων στελεχών και των δυό μεγάλων κομμάτων. Σας τον παρουσιάζω σήμερα σε αποκλειστικότητα.
Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2009
Από το tvxs
Τι είπε ο Σακίρο Σουζούκι για το νέο Υπουργικό Συμβούλιο;
Η δασκάλα παρουσιάζει στους μαθητές ενός αμερικάνικου κολεγίου έναν καινούριο συμμαθητή τους, τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι. Το μάθημα αρχίζει με ερωτήσεις αμερικανικής ιστορίας. «Για να δούμε», λέει η δασκάλα. «Ποιος είπε: Δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου θάνατο;» Κανείς δεν σηκώνει το χέρι του εκτός από τον καινούριο. «Ο Πάτρικ Χένρι,το 1775, στη Φιλαδέλφεια», απαντά. «Μπράβο, Σουζούκι».
Και ποιος είπε: Κυβέρνηση του λαού από το λαό και για το λαό;» ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα. «Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863, στο Γκέτισμπουργκ», απαντά και πάλι ο Σουζούκι.
Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει: «Ντροπή! Ο Γιαπωνέζος Σουζούκι ξέρει την αμερικανική ιστορία καλύτερα από σας!» Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια ψιλή φωνή από τα πίσω θρανία: «Ρε ,δεν πάτε να πηδηχτείτε όλοι, μαλάκες Γιαπωνέζοι!» «Ποιος το είπε αυτό;» φωνάζει η δασκάλα. Ο Σουζούκι χωρίς να περιμένει λέει: «Ο στρατηγός Μακ Αρθουρ, το 1942, στη διώρυγα του Παναμά και ο Λι Ιακόκα, το 1982, στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς».
Η τάξη σιωπά. «Θέλω να ξεράσω», ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή. «Ποιος το είπε αυτό;» ξαναρωτάει αυστηρά η δασκάλα. Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι: «Ο Τζορτζ Μπους ο πρώτος στον πρωθυπουργό Τανάκα, το 1991, κατά τη διάρκεια επίσημου δείπνου στο Τόκιο». Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος και ξασπάει: «Ρε, δεν μας παίρνεις καμιά πίπα»! Και ο Σουζούκι ψύχραιμα: «Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λεβίνσκι, το 1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου». Δυο τρεις μαθητές ουρλιάζουν: «Άι γαμήσου, ρε μαλακισμένο Σουζούκι». Ατάραχος ο Γιαπωνέζος: «Βαλεντίνο Ρόσι, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μοτοσικλέτας, Ράλι Νότιας Αφρικής, το 2002».
Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές πετούν καρέκλες, η δασκάλα έχει λιποθυμήσει και ξαφνικά μπαίνει ο διευθυντής: «Ε, μα την Παναγία, δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο». Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι: «Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κώστας Καραμανλής, στο νέο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης του!»
Η δασκάλα παρουσιάζει στους μαθητές ενός αμερικάνικου κολεγίου έναν καινούριο συμμαθητή τους, τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι. Το μάθημα αρχίζει με ερωτήσεις αμερικανικής ιστορίας. «Για να δούμε», λέει η δασκάλα. «Ποιος είπε: Δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου θάνατο;» Κανείς δεν σηκώνει το χέρι του εκτός από τον καινούριο. «Ο Πάτρικ Χένρι,το 1775, στη Φιλαδέλφεια», απαντά. «Μπράβο, Σουζούκι».
Και ποιος είπε: Κυβέρνηση του λαού από το λαό και για το λαό;» ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα. «Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863, στο Γκέτισμπουργκ», απαντά και πάλι ο Σουζούκι.
Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει: «Ντροπή! Ο Γιαπωνέζος Σουζούκι ξέρει την αμερικανική ιστορία καλύτερα από σας!» Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια ψιλή φωνή από τα πίσω θρανία: «Ρε ,δεν πάτε να πηδηχτείτε όλοι, μαλάκες Γιαπωνέζοι!» «Ποιος το είπε αυτό;» φωνάζει η δασκάλα. Ο Σουζούκι χωρίς να περιμένει λέει: «Ο στρατηγός Μακ Αρθουρ, το 1942, στη διώρυγα του Παναμά και ο Λι Ιακόκα, το 1982, στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς».
Η τάξη σιωπά. «Θέλω να ξεράσω», ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή. «Ποιος το είπε αυτό;» ξαναρωτάει αυστηρά η δασκάλα. Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι: «Ο Τζορτζ Μπους ο πρώτος στον πρωθυπουργό Τανάκα, το 1991, κατά τη διάρκεια επίσημου δείπνου στο Τόκιο». Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος και ξασπάει: «Ρε, δεν μας παίρνεις καμιά πίπα»! Και ο Σουζούκι ψύχραιμα: «Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λεβίνσκι, το 1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου». Δυο τρεις μαθητές ουρλιάζουν: «Άι γαμήσου, ρε μαλακισμένο Σουζούκι». Ατάραχος ο Γιαπωνέζος: «Βαλεντίνο Ρόσι, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μοτοσικλέτας, Ράλι Νότιας Αφρικής, το 2002».
Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές πετούν καρέκλες, η δασκάλα έχει λιποθυμήσει και ξαφνικά μπαίνει ο διευθυντής: «Ε, μα την Παναγία, δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο». Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι: «Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κώστας Καραμανλής, στο νέο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης του!»
Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2009
Επιτέλους...
Επιτέλους έχουμε Δημόσια τάξη
Υφυπουργό υγείας υψηλές γνωριμίες δεν κάνουμε εκβιασμούς με το πόσους πολλούς σταυρούς φέρνουμε και επίσης ξέρουμε να προγραμματίζουμε.
Στη φώτο βλέπουμε το πρώτο ζήτημα που θα απασχολήσει τον νέο υπουργό μεταφορών, θα προσπαθήσει να αναβαθμίσει τις συγκοινωνίες
Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2009
Καλή φώτιση
Ας προσεγγίσουμε τη μέρα με ένα άλλο τρόπο,τα ύδατα περιμένουν ανυπόμονα,το πνεύμα είναι αποφασισμένο,η μελωδία δοξαστική, καλή φώτιση.
|
Παρασκευή 2 Ιανουαρίου 2009
Το Αστείο
|
Η φώτο γρανίτης (ευχή ο συμβολισμός του να μας αφορά) η μουσική και οι στίχοι ευρηματικοί (ευχή ο συμβολισμός να μη μας αφορά) και το
άρθρο φοβάμαι πως μας αφορά.
Βάλτε το ling της εφημερίδας του Σ.Κούλογλου σε βολική θέση.
Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2008
Αυτές τις μέρες...
Αυτές τις μέρες που τα λαμπιόνια σε δρόμους και μπαλκόνια προσπαθούν να επιβάλουν χρώματα γιορτής.
Αυτές τις μέρες που οι ευχές δίνουν και παίρνουν σε ευρηματικότητα.
Αυτές τις μέρες που ακόμα προσπαθούμε να καταλάβουμε τι συνέβη τον τελευταίο καιρό σε σχολειά, δρόμους και πλατείες.
Αυτές ακριβώς τις μέρες
Οι βόμβες στην Παλαιστίνη σκοτώνουν μαζί με τους ανθρώπους και την ελπίδα για ειρήνη όπως και τόσες άλλες φορές.
Οι ανέστιοι κρυώνουν όπως και τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου.
Οι τρελοί παίρνουν τα ίδια φάρμακα και νιώθουν το ίδιο παρατημένοι μέσα στην εναλλαγή της βάρδιας.
Οι εξαρτημένοι ρισκάρουν τα ίδια 15-20 χρόνια φυλακή για να βρουν τη δόση τους.
Οι ξεριζωμένοι προσπαθούν ν’ απλώσουν καινούργιες ρίζες σε χώματα εχθρικά.
Οι αρμόδιοι, υπεύθυνοι, εντεταλμένοι, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι θα κάνουν μια παύση από τα καθήκοντα τους, όπως και όλο τον υπόλοιπο καιρό.
Αυτές ακριβώς τις μέρες ας κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για τους απελπισμένους, (όπως είπε κάποτε ο ποιητής) κάθε λογής απελπισίας.
Αυτές τις μέρες που οι ευχές δίνουν και παίρνουν σε ευρηματικότητα.
Αυτές τις μέρες που ακόμα προσπαθούμε να καταλάβουμε τι συνέβη τον τελευταίο καιρό σε σχολειά, δρόμους και πλατείες.
Αυτές ακριβώς τις μέρες
Οι βόμβες στην Παλαιστίνη σκοτώνουν μαζί με τους ανθρώπους και την ελπίδα για ειρήνη όπως και τόσες άλλες φορές.
Οι ανέστιοι κρυώνουν όπως και τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου.
Οι τρελοί παίρνουν τα ίδια φάρμακα και νιώθουν το ίδιο παρατημένοι μέσα στην εναλλαγή της βάρδιας.
Οι εξαρτημένοι ρισκάρουν τα ίδια 15-20 χρόνια φυλακή για να βρουν τη δόση τους.
Οι ξεριζωμένοι προσπαθούν ν’ απλώσουν καινούργιες ρίζες σε χώματα εχθρικά.
Οι αρμόδιοι, υπεύθυνοι, εντεταλμένοι, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι θα κάνουν μια παύση από τα καθήκοντα τους, όπως και όλο τον υπόλοιπο καιρό.
Αυτές ακριβώς τις μέρες ας κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για τους απελπισμένους, (όπως είπε κάποτε ο ποιητής) κάθε λογής απελπισίας.
Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2008
Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2008
Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου 2008
Θεσσαλονίκη
| 07 Θεσσαλονίκη ΙΙ.... |
Κάτι μέρες όπως σήμερα είναι να την ερωτεύεσαι τη Θεσσαλονίκη. Τώρα χιονίζει και αύριο θα είναι ακόμα πιό όμορφη.
Πέμπτη 25 Δεκεμβρίου 2008
Πονηρομαγειρέματα
Διάλογος: Γέμιση (κοτόπουλο,κάστανα,μανιτάρια,γραβιέρα,ρύζι,κουκουνάρια,κυδώνι,ξύσμα πορτοκαλιού κλπ) λέει χαμηλοφωνα -Τι σου κάνω μάνα μου? Η κολοκύθα απαντά λιγωμένα - Ααααχ με γεμίζεις!!!!!
Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2008
Και του χρόνου με υγεία.
.JPG)
|
Όσοι είστε κοντά σε τζάκι απολαύστε το άκουσμα μαζί του. Εμείς οι λοιποί θα αρκεστούμε σε ότι έχουμε...
Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2008
Αναστασίας της φαρμακολυτρίας
Εορτολόγιο Αναστασίας της φαρμακολυτρίας 
Να χαίρονται που σ'αγαπούν και σ'έχουνε δική τους, για κόρη,μάνα,αδερφή,Βικτώρια και φίλο. Είν'η χαρά μισή-μισή κι η γνωριμιά τιμή τους.
Χρόνια καλά
Να χαίρονται που σ'αγαπούν και σ'έχουνε δική τους, για κόρη,μάνα,αδερφή,Βικτώρια και φίλο. Είν'η χαρά μισή-μισή κι η γνωριμιά τιμή τους.
Χρόνια καλά
Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2008
Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2008
Δίχως παρωπίδες.
Όλες αυτές τις "δύσκολες μέρες" βρήκα κείμενα διαμάντια,ένα απ'αυτά (του Μ.Χατζιδάκι)που έβαλα πριν λίγες μέρες, ένα της δικιάς μας της Αγγέλας με τίτλο "Μονόπρακτο σε χιλιάδες πράξεις", και 2 του Νίκου Δήμου (ένα παλιό και ένα καινούργιο) που τα δημοσιεύω σήμερα.Το κοινό μεταξύ τους είναι ότι βλέπουν τα πράγματα δίχως παρωπίδες.
ΠΟΥ ΜΕ ΒΙΑ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΗ ΓΗ... 24.11.1985
Όλοι είχαμε ακούσει, πως η βία φέρνει, βία — αλλά αυτές τις μέρες το ζήσαμε. Καταλάβαμε πως μπορεί ένας πυροβολισμός να φέρει μιαν εξέγερση.
Παράξενοι οι δρόμοι, της βίας. Από τους αλλοτριωμένους στους ελεύθερους. Από την εξουσία προς την αντιεξουσία. Γι' αυτό μια επανάσταση δεν είναι δράση. Είναι αντίδραση.
Και οι εφημερίδες — σκέτη ναυτία: "ΣΚΟΤΩΣΑΝ 15ΑΧΡΟΝΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ". Τι πλεονασμός! Κάθε δεκαπεντάχρονος είναι αναρχικός (αλίμονο αν δεν είναι!). Αυθόρμητη, καθαρή φύση.
Αλλά και κανένας δεκαπεντάχρονος δεν είναι συνειδητός και υπεύθυνος οπαδός του Μπλανκί η του Μπακούνιν. Ένα παιδί! Καθαρή φύση...
"Όμως η βία δεν ξεχωρίζει ποιότητες. Σκοτώνει. Έρχεται από το μηδέν και θέλει να μηδενίσει. Η βία μισεί το Είναι. Ο “νόμος και η τάξη” οδηγούν τελικά στους πιο εύτακτους, ασφαλείς και ήσυχους χώρους: τα κοιμητήρια.
Προσέξτε, προσέξτε καλά τους αναρχικούς. Είναι, το θερμόμετρο της κοινωνίας. Όταν αγανακτούν, σημαίνει πως η “νόμιμη” βία έχει ξεπεράσει τα όρια επιφυλακής.
Βέβαια οι περισσότεροι, αναγνώστες μου, άνθρωποι σοβαροί και ευπρεπείς, δεν θα δέχονταν υποδείξεις από έναν αναρχικό. "Όμως, στο βάθος, ο αναρχικός έχει, πιο πολλά να πει από τον μικροαστό. Όσο κι αν δεν σας είναι, συμπαθής, αξίζει να τον ακούτε από καιρό σε καιρό. Γιατί δείχνει προς τη σωστή κατεύθυνση.
Κάθε οργανωμένη κοινωνία προϋποθέτει —δυστυχώς— ένα ποσοστό ανελευθερίας. "Όσο μικρότερο αυτό το ποσοστό, τόσο υψηλότερο το επίπεδο της οργάνωσης. (Ως εδώ συμφωνούμε όλοι: Προτιμότερη η πιο ελεύθερη Αγγλία, από την καταπιεστική π.χ. Ουγκάντα).
Έ, λοιπόν, ο αναρχικός είναι αυτός που ζητάει να ελαχιστοποιήσει το ποσοστό ανελευθερίας. (Περισσότερο: να το μηδενίσει — ο ουτοπικός αναρχισμός!). Στην επιδίωξη του αυτή συμπίπτει και με τα πιο σοβαρά κόμματα. (Μόνον που αυτός το εννοεί). Και βλέπει την ανελευθερία, την κατάχρηση εξουσίας, εκεί που ελάχιστοι τις αντιλαμβάνονται.
Οι αναρχικοί είναι τα πιο ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας μας. Όταν αντιδρούν έχουν πάντα κάποιο δίκιο. "Όπως οι καλλιτέχνες σηματοδοτούν το αόρατο, έτσι και οι αναρχικοί διαμαρτύρονται για μορφές βίας που εμείς (στην αλλοτρίωση μας) δεν τις βλέπουμε. Τις έχουμε συνηθίσει. Αλλά δεν παύουν να είναι αυθαίρετες και ίσως περιττές.
Π. χ., σίγουρα θεωρείτε αυτονόητη την ύπαρξη της αστυνομικής ταυτότητας. Ξέρετε πως σε άλλα κράτη είναι άγνωστη; Και πως θα το θεωρούσαν προσβολή της προσωπικότητας αν έπρεπε να αποδείξουν το ποιοι είναι; Και ξέρετε ακόμα πως, όταν πριν μερικά χρόνια η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας θέλησε να εφοδιάσει όλους τους πολίτες με αριθμημένες ηλεκτρονικές ταυτότητες, ξεσηκώθηκε τέτοιος σάλος για το “φακέλωμα” που τελικά αποσύρθηκε το νομοσχέδιο;
Εμείς όμως αποκαλούμε τη Δυτική Γερμανία “αστυνομικό κράτος” (το έχω διαβάσει συχνά!), ενώ υποδεχόμαστε με αδιαφορία ένα παρόμοιο νομοσχέδιο, που θα μας φακελώσει, όλους ενάριθμα.
Να σε τι χρειάζονται οι αναρχικοί. Αποτελούν τη ζωντανή συνείδηση της κοινωνίας μας. Υπενθυμίζουν συνεχώς, με την παρουσία και τη δράση τους, ότι ο δρόμος οφείλει να οδηγεί προς την περισσότερη ελευθερία!
—Μα προκαλούν! (Είναι μέσα στο ρόλο τους).
—Μα υπερβάλλουν ! (Μήπως η άλλη πλευρά;).
—Μα επιτίθενται! (Σχεδόν ποτέ. Είναι μόνιμα σε άμυνα. Αλλά δεν μαθαίνουμε τη δική τους άποψη !).
—Μα βάζουν βόμβες!
Προσοχή: Μίλησα για αναρχικούς — όχι για τρομοκράτες (η προβοκάτορες !). "Όποιος τους συγχέει πάσχει από νοητική μυωπία. Διότι είναι πόλοι αντίθετοι. Αυτός που ζητάει ελευθερία δεν μπορεί να χρησιμοποιεί βία — έστω και σαν μέσο. Η βία φέρνει μόνο καταπίεση — ποτέ αυτονομία.
Οι αναρχικοί βλέπουν μακριά. Το ζητούμενο είναι μια κοινωνία ελευθερίας — από την αλλοτρίωση , την ανάγκη, την καταπίεση κάθε μορφής. Η εξουσία όποια κι αν είναι, πρέπει να συρρικνωθεί στο ελάχιστο. Γιατί από τη φύση της είναι απάνθρωπη. Εξουσιάζω σημαίνει δυναστεύω. Καλή εξουσία δεν υπάρχει. Είναι ένα αναγκαίο κακό, που θα εξαφανισθεί όταν περάσουμε σε άλλες, ανώτερες μορφές οργάνωσης. (Σε χίλια χρόνια; Έστω. Αλλά αρχίζουν σήμερα!).
Προσέξτε λοιπόν καλά τους αναρχικούς. Είναι οι αλαφροίσκιωτοι, οι ποιητές της κοινωνικής δράσης. Είναι οι άνθρωποι του μέλλοντος. (Αλίμονο μας και αν δεν είναι!). Δείχνουν το δρόμο. Άτσαλα, βάρβαρα, φανατικά. Είναι νέοι, δεν έχουν καλούς τρόπους (ευτυχώς!). Κάποια μέρα όμως, γι' αυτούς θα μιλάνε τα βιβλία μας — κι όχι για τους διάφορους μεγαλοσχήμονες, κυβερνήτες, κατακτητές, εξουσιαστές
Αν συμφωνούμε για την ελευθερία — πρέπει να συμφωνήσουμε και για τους αναρχικούς. Πώς είναι όχι μόνο χρήσιμοι αλλά αναγκαίοι. Ακουστέ το μήνυμα τους: έρχεται από το μέλλον. Που το θυσιάζουν καμιά φορά, στα δεκαπέντε τους χρόνια...
Νίκος Δήμου
Βία – μία αποτυχημένη μαμή. Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008
O Μαρξ έγραψε: «Η βία είναι η μαμή για κάθε παλιά κοινωνία που εγκυμονεί μία νέα». (Το τσιτάτο συνήθως αναφέρεται λανθασμένα: «η βία είναι η μαμή της ιστορίας»).
Είναι η βία μαμή; Και τι έχει ξεγεννήσει σε νέες κοινωνίες;
Πολύ λίγα πράγματα.
Η Γαλλική Επανάσταση γέννησε την «Τρομοκρατία» (Terreur), τον Ναπολέοντα και την Παλινόρθωση (με τους Βουρβόνους). Χρειάστηκαν εκατό χρόνια για να εφαρμοστούν στην πράξη ορισμένες αρχές της, στην ίδια την χώρα που τις γέννησε.
Η Ρωσική Επανάσταση έφερε τον Στάλιν, τους διαδόχους του, τα Γκούλαγκ και σαράντα εκατομμύρια θύματα. Χρειάστηκαν εβδομήντα χρόνια για να ξαναβρούν οι Ρώσοι την Δημοκρατία όπως είχε αρχίσει να την εφαρμόζει ο Κερένσκυ. Κι ακόμα την ψάχνουν.
Ακόμα χειρότερα ήταν τα πράγματα με τις επαναστάσεις του Μάο ή του Πολ Ποτ.
Αντίθετα αν δούμε πως εξελίχθηκε πολιτικά η Αγγλία ή πως οργανώθηκε η πρώτη σύγχρονη δημοκρατία, δώδεκα χρόνια πριν την Βαστίλη – στις Ηνωμένες Πολιτείες – θα διαπιστώσουμε πως η βία έπαιξε μικρό ή καθόλου ρόλο.
Ως μαμή, η βία δεν τα πήγε πολύ καλά. Ο κόσμος εξελίσσεται, προχωράει και προοδεύει (παρά τις Κασσάνδρες) αλλά αυτό επιτυγχάνεται με συνεχείς μικρές διορθώσεις πορείας, με μεταρρυθμίσεις και αναθεωρήσεις. Η μόνη θεωρία που ισχύει στην πολιτική, όπως και στην επιστήμη, είναι η μέθοδος της δοκιμής και του λάθους. (Trial and error – αγγλοσαξονικά). Οι μεγάλες απότομες αναστατώσεις φέρνουν εξίσου μεγάλες αντιδράσεις – έτσι που οι επαναστάσεις να οδηγούν σε δικτατορίες και απολυταρχίες. Η βία γεννάει βία.
Η αρχική μεγάλη διαμάχη κομμουνιστών και σοσιαλδημοκρατών αφορούσε το δίλημμα: «επανάσταση ή μεταρρύθμιση». Η ιστορία απάντησε. Η προοδευτική, κομμάτι-κομμάτι αλλαγή (αυτή που ο Karl Popper ονόμαζε piecemeal engineering) αποδείχθηκε ο μόνος τρόπος σταθερής και σίγουρης εξέλιξης.
Είναι τότε η βία εντελώς άχρηστη;
Καταρχήν είναι αναπόφευκτη γιατί φαίνεται ότι βρίσκεται μέσα στη φύση μας. Όλοι κάποιες στιγμές ασκούμε βία στον συνάνθρωπό μας, περισσότερη ή λιγότερη ανάλογα με την θέση και την ισχύ μας. Είναι συνηθισμένο μάλιστα αυτοί που υφίστανται βία (από τους ισχυρότερους) να ασκούν περισσότερη (προς τους αδύναμους). Η βία είναι το θηλυκό του βίος – έλεγαν οι παλιοί αναρχικοί.
Όταν η «νόμιμη βία» που ασκεί το εκάστοτε κράτος (o Max Weber όρισε το κράτος ως το μονοπώλιο της βίας) ξεπεράσει τα όρια της νομιμότητας – η αντίδραση της κοινωνίας είναι εύλογα βίαιη. Το ξέσπασμα που ζήσαμε αυτές τις μέρες ήταν αντι-βία, όχι μόνο για τη βία μίας δολοφονίας, αλλά για τις ποικιλότροπες εκφάνσεις βίας που ασκούνται επάνω μας. Αν κάποιος ξέρει να ερμηνεύσει σωστά αυτή την αντίδραση, τότε η βία μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη για την πορεία της κοινωνίας μας. Αν και φοβάμαι πως οι ιθύνοντες δεν κατάλαβαν πολλά… ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ
ΠΟΥ ΜΕ ΒΙΑ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΗ ΓΗ... 24.11.1985
Όλοι είχαμε ακούσει, πως η βία φέρνει, βία — αλλά αυτές τις μέρες το ζήσαμε. Καταλάβαμε πως μπορεί ένας πυροβολισμός να φέρει μιαν εξέγερση.
Παράξενοι οι δρόμοι, της βίας. Από τους αλλοτριωμένους στους ελεύθερους. Από την εξουσία προς την αντιεξουσία. Γι' αυτό μια επανάσταση δεν είναι δράση. Είναι αντίδραση.
Και οι εφημερίδες — σκέτη ναυτία: "ΣΚΟΤΩΣΑΝ 15ΑΧΡΟΝΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ". Τι πλεονασμός! Κάθε δεκαπεντάχρονος είναι αναρχικός (αλίμονο αν δεν είναι!). Αυθόρμητη, καθαρή φύση.
Αλλά και κανένας δεκαπεντάχρονος δεν είναι συνειδητός και υπεύθυνος οπαδός του Μπλανκί η του Μπακούνιν. Ένα παιδί! Καθαρή φύση...
"Όμως η βία δεν ξεχωρίζει ποιότητες. Σκοτώνει. Έρχεται από το μηδέν και θέλει να μηδενίσει. Η βία μισεί το Είναι. Ο “νόμος και η τάξη” οδηγούν τελικά στους πιο εύτακτους, ασφαλείς και ήσυχους χώρους: τα κοιμητήρια.
Προσέξτε, προσέξτε καλά τους αναρχικούς. Είναι, το θερμόμετρο της κοινωνίας. Όταν αγανακτούν, σημαίνει πως η “νόμιμη” βία έχει ξεπεράσει τα όρια επιφυλακής.
Βέβαια οι περισσότεροι, αναγνώστες μου, άνθρωποι σοβαροί και ευπρεπείς, δεν θα δέχονταν υποδείξεις από έναν αναρχικό. "Όμως, στο βάθος, ο αναρχικός έχει, πιο πολλά να πει από τον μικροαστό. Όσο κι αν δεν σας είναι, συμπαθής, αξίζει να τον ακούτε από καιρό σε καιρό. Γιατί δείχνει προς τη σωστή κατεύθυνση.
Κάθε οργανωμένη κοινωνία προϋποθέτει —δυστυχώς— ένα ποσοστό ανελευθερίας. "Όσο μικρότερο αυτό το ποσοστό, τόσο υψηλότερο το επίπεδο της οργάνωσης. (Ως εδώ συμφωνούμε όλοι: Προτιμότερη η πιο ελεύθερη Αγγλία, από την καταπιεστική π.χ. Ουγκάντα).
Έ, λοιπόν, ο αναρχικός είναι αυτός που ζητάει να ελαχιστοποιήσει το ποσοστό ανελευθερίας. (Περισσότερο: να το μηδενίσει — ο ουτοπικός αναρχισμός!). Στην επιδίωξη του αυτή συμπίπτει και με τα πιο σοβαρά κόμματα. (Μόνον που αυτός το εννοεί). Και βλέπει την ανελευθερία, την κατάχρηση εξουσίας, εκεί που ελάχιστοι τις αντιλαμβάνονται.
Οι αναρχικοί είναι τα πιο ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας μας. Όταν αντιδρούν έχουν πάντα κάποιο δίκιο. "Όπως οι καλλιτέχνες σηματοδοτούν το αόρατο, έτσι και οι αναρχικοί διαμαρτύρονται για μορφές βίας που εμείς (στην αλλοτρίωση μας) δεν τις βλέπουμε. Τις έχουμε συνηθίσει. Αλλά δεν παύουν να είναι αυθαίρετες και ίσως περιττές.
Π. χ., σίγουρα θεωρείτε αυτονόητη την ύπαρξη της αστυνομικής ταυτότητας. Ξέρετε πως σε άλλα κράτη είναι άγνωστη; Και πως θα το θεωρούσαν προσβολή της προσωπικότητας αν έπρεπε να αποδείξουν το ποιοι είναι; Και ξέρετε ακόμα πως, όταν πριν μερικά χρόνια η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας θέλησε να εφοδιάσει όλους τους πολίτες με αριθμημένες ηλεκτρονικές ταυτότητες, ξεσηκώθηκε τέτοιος σάλος για το “φακέλωμα” που τελικά αποσύρθηκε το νομοσχέδιο;
Εμείς όμως αποκαλούμε τη Δυτική Γερμανία “αστυνομικό κράτος” (το έχω διαβάσει συχνά!), ενώ υποδεχόμαστε με αδιαφορία ένα παρόμοιο νομοσχέδιο, που θα μας φακελώσει, όλους ενάριθμα.
Να σε τι χρειάζονται οι αναρχικοί. Αποτελούν τη ζωντανή συνείδηση της κοινωνίας μας. Υπενθυμίζουν συνεχώς, με την παρουσία και τη δράση τους, ότι ο δρόμος οφείλει να οδηγεί προς την περισσότερη ελευθερία!
—Μα προκαλούν! (Είναι μέσα στο ρόλο τους).
—Μα υπερβάλλουν ! (Μήπως η άλλη πλευρά;).
—Μα επιτίθενται! (Σχεδόν ποτέ. Είναι μόνιμα σε άμυνα. Αλλά δεν μαθαίνουμε τη δική τους άποψη !).
—Μα βάζουν βόμβες!
Προσοχή: Μίλησα για αναρχικούς — όχι για τρομοκράτες (η προβοκάτορες !). "Όποιος τους συγχέει πάσχει από νοητική μυωπία. Διότι είναι πόλοι αντίθετοι. Αυτός που ζητάει ελευθερία δεν μπορεί να χρησιμοποιεί βία — έστω και σαν μέσο. Η βία φέρνει μόνο καταπίεση — ποτέ αυτονομία.
Οι αναρχικοί βλέπουν μακριά. Το ζητούμενο είναι μια κοινωνία ελευθερίας — από την αλλοτρίωση , την ανάγκη, την καταπίεση κάθε μορφής. Η εξουσία όποια κι αν είναι, πρέπει να συρρικνωθεί στο ελάχιστο. Γιατί από τη φύση της είναι απάνθρωπη. Εξουσιάζω σημαίνει δυναστεύω. Καλή εξουσία δεν υπάρχει. Είναι ένα αναγκαίο κακό, που θα εξαφανισθεί όταν περάσουμε σε άλλες, ανώτερες μορφές οργάνωσης. (Σε χίλια χρόνια; Έστω. Αλλά αρχίζουν σήμερα!).
Προσέξτε λοιπόν καλά τους αναρχικούς. Είναι οι αλαφροίσκιωτοι, οι ποιητές της κοινωνικής δράσης. Είναι οι άνθρωποι του μέλλοντος. (Αλίμονο μας και αν δεν είναι!). Δείχνουν το δρόμο. Άτσαλα, βάρβαρα, φανατικά. Είναι νέοι, δεν έχουν καλούς τρόπους (ευτυχώς!). Κάποια μέρα όμως, γι' αυτούς θα μιλάνε τα βιβλία μας — κι όχι για τους διάφορους μεγαλοσχήμονες, κυβερνήτες, κατακτητές, εξουσιαστές
Αν συμφωνούμε για την ελευθερία — πρέπει να συμφωνήσουμε και για τους αναρχικούς. Πώς είναι όχι μόνο χρήσιμοι αλλά αναγκαίοι. Ακουστέ το μήνυμα τους: έρχεται από το μέλλον. Που το θυσιάζουν καμιά φορά, στα δεκαπέντε τους χρόνια...
Νίκος Δήμου
Βία – μία αποτυχημένη μαμή. Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008
O Μαρξ έγραψε: «Η βία είναι η μαμή για κάθε παλιά κοινωνία που εγκυμονεί μία νέα». (Το τσιτάτο συνήθως αναφέρεται λανθασμένα: «η βία είναι η μαμή της ιστορίας»).
Είναι η βία μαμή; Και τι έχει ξεγεννήσει σε νέες κοινωνίες;
Πολύ λίγα πράγματα.
Η Γαλλική Επανάσταση γέννησε την «Τρομοκρατία» (Terreur), τον Ναπολέοντα και την Παλινόρθωση (με τους Βουρβόνους). Χρειάστηκαν εκατό χρόνια για να εφαρμοστούν στην πράξη ορισμένες αρχές της, στην ίδια την χώρα που τις γέννησε.
Η Ρωσική Επανάσταση έφερε τον Στάλιν, τους διαδόχους του, τα Γκούλαγκ και σαράντα εκατομμύρια θύματα. Χρειάστηκαν εβδομήντα χρόνια για να ξαναβρούν οι Ρώσοι την Δημοκρατία όπως είχε αρχίσει να την εφαρμόζει ο Κερένσκυ. Κι ακόμα την ψάχνουν.
Ακόμα χειρότερα ήταν τα πράγματα με τις επαναστάσεις του Μάο ή του Πολ Ποτ.
Αντίθετα αν δούμε πως εξελίχθηκε πολιτικά η Αγγλία ή πως οργανώθηκε η πρώτη σύγχρονη δημοκρατία, δώδεκα χρόνια πριν την Βαστίλη – στις Ηνωμένες Πολιτείες – θα διαπιστώσουμε πως η βία έπαιξε μικρό ή καθόλου ρόλο.
Ως μαμή, η βία δεν τα πήγε πολύ καλά. Ο κόσμος εξελίσσεται, προχωράει και προοδεύει (παρά τις Κασσάνδρες) αλλά αυτό επιτυγχάνεται με συνεχείς μικρές διορθώσεις πορείας, με μεταρρυθμίσεις και αναθεωρήσεις. Η μόνη θεωρία που ισχύει στην πολιτική, όπως και στην επιστήμη, είναι η μέθοδος της δοκιμής και του λάθους. (Trial and error – αγγλοσαξονικά). Οι μεγάλες απότομες αναστατώσεις φέρνουν εξίσου μεγάλες αντιδράσεις – έτσι που οι επαναστάσεις να οδηγούν σε δικτατορίες και απολυταρχίες. Η βία γεννάει βία.
Η αρχική μεγάλη διαμάχη κομμουνιστών και σοσιαλδημοκρατών αφορούσε το δίλημμα: «επανάσταση ή μεταρρύθμιση». Η ιστορία απάντησε. Η προοδευτική, κομμάτι-κομμάτι αλλαγή (αυτή που ο Karl Popper ονόμαζε piecemeal engineering) αποδείχθηκε ο μόνος τρόπος σταθερής και σίγουρης εξέλιξης.
Είναι τότε η βία εντελώς άχρηστη;
Καταρχήν είναι αναπόφευκτη γιατί φαίνεται ότι βρίσκεται μέσα στη φύση μας. Όλοι κάποιες στιγμές ασκούμε βία στον συνάνθρωπό μας, περισσότερη ή λιγότερη ανάλογα με την θέση και την ισχύ μας. Είναι συνηθισμένο μάλιστα αυτοί που υφίστανται βία (από τους ισχυρότερους) να ασκούν περισσότερη (προς τους αδύναμους). Η βία είναι το θηλυκό του βίος – έλεγαν οι παλιοί αναρχικοί.
Όταν η «νόμιμη βία» που ασκεί το εκάστοτε κράτος (o Max Weber όρισε το κράτος ως το μονοπώλιο της βίας) ξεπεράσει τα όρια της νομιμότητας – η αντίδραση της κοινωνίας είναι εύλογα βίαιη. Το ξέσπασμα που ζήσαμε αυτές τις μέρες ήταν αντι-βία, όχι μόνο για τη βία μίας δολοφονίας, αλλά για τις ποικιλότροπες εκφάνσεις βίας που ασκούνται επάνω μας. Αν κάποιος ξέρει να ερμηνεύσει σωστά αυτή την αντίδραση, τότε η βία μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη για την πορεία της κοινωνίας μας. Αν και φοβάμαι πως οι ιθύνοντες δεν κατάλαβαν πολλά… ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ
Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2008
Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008
Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2008
Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2008
Περίληψη
Η Αγγέλα ματώνει και μας ματώνει. Η Αναστασία τα λέει από τα μέσα όπως τα ζεί. Η Μέρη με λόγια λίγα δεν απορεί. Ο Αντώνης αποκαλύπτει τους αληθινούς κουκουλοφόρους. Η Αννά δε δυσκολευεται να πεί τα πράγματα με το όνομα τους.Η Χαρούλα μεταφέρει μια πρόταση. Οι ξεσηκωμένοι δε μασούν τα λόγια τους, ακούστε τους...
"Δεν είμαστε τρομοκράτες, 'κουκουλοφόροι', 'γνωστοί - άγνωστοι'. Είμαστε τα παιδιά σας. Αυτοί, οι γνωστοί- άγνωστοι... Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας! Έχουμε ορμή -μη σταματάτε την ορμή μας. Θυμηθείτε. Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς. Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη 'βιτρίνα', παχύνατε, καραφλιάσατε, ξεχάσατε.
» Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε. Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε, να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους. Μάταια. Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι και περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε. Δεν φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε, δεν δημιουργείτε! Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε. Υλη παντού. Αγάπη πουθενά. Πού είναι οι γονείς; Πού είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δεν βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν; μας σκοτώνουν. Βοηθήστε μας...».
Αν η ελπίδα δεν είναι αυτή η γενική έννοια που μάθαμε στα σχολεία,αλλά η δύναμη των ανθρώπων,και μάλιστα των νέων τότε αυτός ο τόπος έχει ελπίδες φίλοι.
"Δεν είμαστε τρομοκράτες, 'κουκουλοφόροι', 'γνωστοί - άγνωστοι'. Είμαστε τα παιδιά σας. Αυτοί, οι γνωστοί- άγνωστοι... Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας! Έχουμε ορμή -μη σταματάτε την ορμή μας. Θυμηθείτε. Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς. Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη 'βιτρίνα', παχύνατε, καραφλιάσατε, ξεχάσατε.
» Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε. Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε, να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους. Μάταια. Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι και περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε. Δεν φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε, δεν δημιουργείτε! Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε. Υλη παντού. Αγάπη πουθενά. Πού είναι οι γονείς; Πού είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δεν βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν; μας σκοτώνουν. Βοηθήστε μας...».
Αν η ελπίδα δεν είναι αυτή η γενική έννοια που μάθαμε στα σχολεία,αλλά η δύναμη των ανθρώπων,και μάλιστα των νέων τότε αυτός ο τόπος έχει ελπίδες φίλοι.
|
Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2008
Για να ακουμπήσουμε τη λύπη
«Μια μωβ σκιά»...
Αρθρο του ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ για τα επεισόδια που έγιναν τον Μάιο του 1986... Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Το Τέταρτο»
«...Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Οσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Ελληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ' τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.
Εξύβριση αρχής - έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής - έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια - όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.
Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν' αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου... κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν... ανακαλύπτονται.
Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ' όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (...) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 09/12/2008
Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2008
Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2008
Όμορφη νύχτα
"Όμορφη νύχτα" έτσι το λένε το βιβλίο που μόλις έβγαλε ο φίλος και δικος μας ο Θωμάς Κοροβίνης στις εκδόσεις "Αγρα". Μέσα στις σελίδες του είχα χαθεί τις τελευταίες τρείς μέρες, όταν βγήκα είχα, (και έχω) μια γλυκειά ζαλάδα σαν αυτή που περιγράφει ο ίδιος όταν τα ξημερώματα έβγαινε ο κόσμος από την "Όμορφη Νύχτα" Την ιστόρησε την πόλη μας ο Θωμάς όπως της αξίζει ή όπως μας αξίζει, σαν τεχνίτης αγιογράφος που δεν άφησε κανένα τόξο, καμιά καμάρα και κανένα θόλο χωρίς να βάλει πάνω του τους αγίους και τους αμαρτωλούς μιας πόλης που πληγώνει και μαζί χαϊδέυει τις πληγές που μας προκαλεί. Το βιβλίο αυτό μην σπέυσετε να το αγοράσετε, θα σας το κάνω δώρο και θα σας ενημερώσω για τα σχετικά πως και τί. Το μουσικό κομμάτι είναι πάλι του Θωμά (που το τραγουδά μαζί με το Δ.Ζερβουδάκη) και το έχει αφιερώσει στον ποιητή και αγωνιστή Μ. Αναγνωστάκη. Ο λόγος του είναι όπως και το τραγούδι του, απλός, τίμιος, χωρίς δήθεν,μια αλήθεια που την χρειαζόμαστε.... Θωμά να είσαι γερός και δυνατός, σ'ευχαριστώ πολύ.
|
Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2008
Η παραγγελία ήρθε...
|
Στον φίλο που ζήτησε ξανθιά, δυσκολεύτηκα αλλά τα κατάφερα, την βρήκα, μιλούν και την ίδια γλώσσα, ελπίζω να συνεννοηθούν, εδώ τα κατάφεραν και συνεννοήθηκαν οι του ανεκδότου.
Σάββατο 29 Νοεμβρίου 2008
Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2008
Απολογούμαι κι όταν με ξαναδείτε γράψτε μου...
|
Σας καταθέτω το απολογητικό υπόμνημα που σας είχα υποσχεθεί, δε θα δεχθώ ερωτήσεις, την ευλογία μου να έχετε. Τώρα που θα πάω στο Φανάρι για να ενημερώσω το πατριαρχείο για την υπόθεση, γιατί μου περνά από το νου να πάω στη συνέχεια στη νότια Αμερική? Ύπαγε οπίσω μου... Αρσένιε...
Σάββατο 22 Νοεμβρίου 2008
Ταξίδι στη Δαμασκό
Πρίν σπεύσουν διάφοροι-ες κακόπιστοι-ες να μιλήσουν για τις χαρές της μοναξιάς δίνω το χτεσινοβραδυνό μου στίγμα, να έχουν τουλάχιστον τα στοιχεία.
Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2008
Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2008
Λίγος Μάης
|
Δύσκολη μέρα σήμερα, δε βρήκα άλλο τρόπο να την στολίσω από μιά σταγόνα Μάη και ένα αγαπημένο κομμάτι Καλησπέρα.
Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2008
Ωδή στον Αρσένιο
Είναι φορές που θέλουμε να παίξουμε,να μην πούμε άλλα "σοβαρά" η έστω να τα γελιοποιήσουμε. Ετσι για την άμυνά μας
Αρσένιο σε λέγανε εκεί στο μοναστήρι
υπηρετούσες το Θεό, είχε και μπανιστήρι
μπάνιζες τις περιοχές που είχαν ενδιαφέρον
οικόπεδα,αρτιότητα,εξέλιξη και μέλλον.
Είχες ηγούμενο άξιο,γνώση στις επενδύσεις
μα τώρα γίνατε γνωστοί και μέσα απ'τις ειδήσεις.
Με τέτοια ικανότητα ω άγιε πατέρα
θα ήσουν άξιος υπουργός για τη δική μας terra.
Μ' ένα καλό πρωθυπουργό να οδηγεί το άρμα
θα ζούσαμε το όραμα και το δικό μας θαύμα
Μια χώρα όλο κτίρια,γεμάτη μαιζονέτες
που θα θελαν συντήρηση, πληθώρα υπηρέτες.
Ετσι θα είχαμε δουλειές με του Θεού τη χάρη
και τη δική σου συμβολή άγιο μου παλικάρι.
Αρσένιε με όνομα πλήρες τεστοστερόνης
είσαι για μας παράδειγμα πλεονασμού ορμόνης
Αρσένιο σε λέγανε εκεί στο μοναστήρι
υπηρετούσες το Θεό, είχε και μπανιστήρι
μπάνιζες τις περιοχές που είχαν ενδιαφέρον
οικόπεδα,αρτιότητα,εξέλιξη και μέλλον.
Είχες ηγούμενο άξιο,γνώση στις επενδύσεις
μα τώρα γίνατε γνωστοί και μέσα απ'τις ειδήσεις.
Με τέτοια ικανότητα ω άγιε πατέρα
θα ήσουν άξιος υπουργός για τη δική μας terra.
Μ' ένα καλό πρωθυπουργό να οδηγεί το άρμα
θα ζούσαμε το όραμα και το δικό μας θαύμα
Μια χώρα όλο κτίρια,γεμάτη μαιζονέτες
που θα θελαν συντήρηση, πληθώρα υπηρέτες.
Ετσι θα είχαμε δουλειές με του Θεού τη χάρη
και τη δική σου συμβολή άγιο μου παλικάρι.
Αρσένιε με όνομα πλήρες τεστοστερόνης
είσαι για μας παράδειγμα πλεονασμού ορμόνης
|
Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2008
επίκαιρο και διαχρονικό...
Εδώ... Κορυδαλλός
Τρυφερά τετ α τετ στο Ψυχιατρείο Κορυδαλλού. «Μπλε» δωμάτια. «Φυτεμένοι». Ανθρωποι δεμένοι στον μαρμάρινο «σταυρό» που οι ακαθαρσίες τους ξεπλένονται με μάνικες. Αμήχανοι ένστολοι σωφρονιστικοί υπάλληλοι που αγωνιούν για ένα σωφρονιστικό σύστημα, που, με μια λάθος κίνηση, είναι έτοιμο να εκραγεί στον αέρα. Αυτή είναι η πραγματικότητα των όσων συμβαίνουν στις φυλακές της χώρας.
*Την ώρα που ο υπουργός Σ. Χατζηγάκης προσπαθούσε να ανακαλύψει τη «χρυσή» τομή για να υποσχεθεί καλύτερες συνθήκες και ικανοποίηση κάποιων από τα αιτήματα των κρατουμένων, οι «κρατούντες» έκοψαν για ώρες την επικοινωνία των κρατουμένων στον Κορυδαλλό με τον έξω κόσμο. Κι αυτό για να αποφύγουν, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, τις ζωντανές... αναμεταδόσεις στα κανάλια.
*«Εγώ με τα χέρια μου έχω ξεκρεμάσει τέσσερις», μας περιγράφει κρατούμενος του Κορυδαλλού. Μια γελάει και μια του έρχεται να βάλει τα κλάματα. Γιατί, «δε θέλουμε να μας έχουν στα πούπουλα αλλά όχι και αυτή η τελειωμένη ισοπέδωση». «Ο κόσμος κοιμάται στα πατώματα», επισημαίνει ένας άλλος. «Αν αντέχουν, ας αφήσουν ανοιχτές τις φυλακές σε αιφνιδιαστικούς ελέγχους ανεξάρτητων φορέων».
*Ηδη έγιναν εκατοντάδες μεταγωγές κρατουμένων που θεωρήθηκαν από τις κατά τόπους διευθύνσεις ως υπεύθυνοι «στρατολόγησης». Φαίνεται, όμως, πως τα πράγματα πλέον είναι αρκετά δύσκολα. Κέρκυρα, Πάτρα, Αλικαρνασσός... «μεσαιωνικές φυλακές», μας περιγράφουν. Τι σημαίνει αυτό; Να κοιμάσαι και να πέφτει ο τοίχος πάνω στο κεφάλι σου. Να θέλεις να πλυθείς και να μην έχεις νερό.
*«Εμεινα στο ψυχιατρείο των Φυλακών Κορυδαλλού για τεσσεράμισι χρόνια. Εκεί, αν πάει κάποιος απροειδοποίητα θα κάνει έναν μήνα για να συνέλθει. Κυκλοφορούν ξεβράκωτοι, τα κάνουν πάνω τους. Νοσοκόμοι και γιατροί τούς τσακίζουν, τους φυτεύουν ενέσεις κοκτέιλ, τους δένουν. Δικαιολογούν τους θανάτους όπως θέλουν. Γιατί στο Δαφνί ή σε κάποιο άλλο ψυχιατρείο δεν έχουμε τόσες πολλές αυτοκτονίες; Εγώ έχω ξεκρεμάσει τέσσερις, γιατί οι νοσηλευτές σιχαίνονταν να το κάνουν. Αυτοκτονούν εξαιτίας των συνθηκών και της φαρμακοληψίας. Ολα αυτά δεν πρέπει να ελεγχθούν κάποια στιγμή;», αναρωτιέται κρατούμενος.
*Οσο για τα «μπλε» δωμάτια, οι μαρτυρίες που συλλέγουμε από τον Κορυδαλλό αναφέρουν ότι υπάρχουν, παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις. Οπως μας είπαν χαρακτηριστικά:
«Τα μπλε δωμάτια, οι απομονώσεις, είναι κυριλέ. Οι τοίχοι είναι καλυμμένοι με μπλε αφρολέξ. Σε κάθε δωμάτιο υπάρχει και ένα air condition. Τι κάνουν; Αυξομειώνουν τη θερμοκρασία για να... συνετίσουν τον απείθαρχο κρατούμενο».
*Οι άνθρωποι που μας μίλησαν διερωτώνται... «για ποιο σωφρονισμό μιλάμε;» Και συμπληρώνουν... «δεν σας κάνει εντύπωση ότι στις φυλακές ανακυκλώνονται οι ίδιοι και οι ίδιοι; Εμείς ξέρετε τί λέμε κάθε φορά που βλέπουμε κάποιον γνωστό στη φυλακή; Ολες οι αλεπούδες στο τομαράδικο»!
(Αλλες μαρτυρίες-σοκ στο ΕΨΙΛΟΝ).
Γ. ΛΙΝΑΡΔΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 16/11/2008
Τρυφερά τετ α τετ στο Ψυχιατρείο Κορυδαλλού. «Μπλε» δωμάτια. «Φυτεμένοι». Ανθρωποι δεμένοι στον μαρμάρινο «σταυρό» που οι ακαθαρσίες τους ξεπλένονται με μάνικες. Αμήχανοι ένστολοι σωφρονιστικοί υπάλληλοι που αγωνιούν για ένα σωφρονιστικό σύστημα, που, με μια λάθος κίνηση, είναι έτοιμο να εκραγεί στον αέρα. Αυτή είναι η πραγματικότητα των όσων συμβαίνουν στις φυλακές της χώρας.
*Την ώρα που ο υπουργός Σ. Χατζηγάκης προσπαθούσε να ανακαλύψει τη «χρυσή» τομή για να υποσχεθεί καλύτερες συνθήκες και ικανοποίηση κάποιων από τα αιτήματα των κρατουμένων, οι «κρατούντες» έκοψαν για ώρες την επικοινωνία των κρατουμένων στον Κορυδαλλό με τον έξω κόσμο. Κι αυτό για να αποφύγουν, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, τις ζωντανές... αναμεταδόσεις στα κανάλια.
*«Εγώ με τα χέρια μου έχω ξεκρεμάσει τέσσερις», μας περιγράφει κρατούμενος του Κορυδαλλού. Μια γελάει και μια του έρχεται να βάλει τα κλάματα. Γιατί, «δε θέλουμε να μας έχουν στα πούπουλα αλλά όχι και αυτή η τελειωμένη ισοπέδωση». «Ο κόσμος κοιμάται στα πατώματα», επισημαίνει ένας άλλος. «Αν αντέχουν, ας αφήσουν ανοιχτές τις φυλακές σε αιφνιδιαστικούς ελέγχους ανεξάρτητων φορέων».
*Ηδη έγιναν εκατοντάδες μεταγωγές κρατουμένων που θεωρήθηκαν από τις κατά τόπους διευθύνσεις ως υπεύθυνοι «στρατολόγησης». Φαίνεται, όμως, πως τα πράγματα πλέον είναι αρκετά δύσκολα. Κέρκυρα, Πάτρα, Αλικαρνασσός... «μεσαιωνικές φυλακές», μας περιγράφουν. Τι σημαίνει αυτό; Να κοιμάσαι και να πέφτει ο τοίχος πάνω στο κεφάλι σου. Να θέλεις να πλυθείς και να μην έχεις νερό.
*«Εμεινα στο ψυχιατρείο των Φυλακών Κορυδαλλού για τεσσεράμισι χρόνια. Εκεί, αν πάει κάποιος απροειδοποίητα θα κάνει έναν μήνα για να συνέλθει. Κυκλοφορούν ξεβράκωτοι, τα κάνουν πάνω τους. Νοσοκόμοι και γιατροί τούς τσακίζουν, τους φυτεύουν ενέσεις κοκτέιλ, τους δένουν. Δικαιολογούν τους θανάτους όπως θέλουν. Γιατί στο Δαφνί ή σε κάποιο άλλο ψυχιατρείο δεν έχουμε τόσες πολλές αυτοκτονίες; Εγώ έχω ξεκρεμάσει τέσσερις, γιατί οι νοσηλευτές σιχαίνονταν να το κάνουν. Αυτοκτονούν εξαιτίας των συνθηκών και της φαρμακοληψίας. Ολα αυτά δεν πρέπει να ελεγχθούν κάποια στιγμή;», αναρωτιέται κρατούμενος.
*Οσο για τα «μπλε» δωμάτια, οι μαρτυρίες που συλλέγουμε από τον Κορυδαλλό αναφέρουν ότι υπάρχουν, παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις. Οπως μας είπαν χαρακτηριστικά:
«Τα μπλε δωμάτια, οι απομονώσεις, είναι κυριλέ. Οι τοίχοι είναι καλυμμένοι με μπλε αφρολέξ. Σε κάθε δωμάτιο υπάρχει και ένα air condition. Τι κάνουν; Αυξομειώνουν τη θερμοκρασία για να... συνετίσουν τον απείθαρχο κρατούμενο».
*Οι άνθρωποι που μας μίλησαν διερωτώνται... «για ποιο σωφρονισμό μιλάμε;» Και συμπληρώνουν... «δεν σας κάνει εντύπωση ότι στις φυλακές ανακυκλώνονται οι ίδιοι και οι ίδιοι; Εμείς ξέρετε τί λέμε κάθε φορά που βλέπουμε κάποιον γνωστό στη φυλακή; Ολες οι αλεπούδες στο τομαράδικο»!
(Αλλες μαρτυρίες-σοκ στο ΕΨΙΛΟΝ).
Γ. ΛΙΝΑΡΔΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 16/11/2008
Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2008
Μια αντιγραφή μόνο έκανα...μετά λύπης μου.
Πιστοποιητικά εθνικών φρονημάτων;
Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2008
Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος είναι ένας ελευθερόφρων (που η πλειοψηφία αποκαλεί αιρετικό) ο οποιος επιβιώνει μέσα στην ασφυκτική επαρχιώτικη ατμόσφαιρα της χώρας μας, χάρη στο θάρρος και την αναμφισβήτητη ευφυΐα του. Ακόμα και όσοι διαφωνούν με τις απόψεις του θα έπρεπε να τιμούν το σθένος του να είναι ο εαυτός του. Είναι ακριβώς το αντίθετο του λαϊκιστή.
Γνωστές οι αιρετικές απόψεις του για πολλά θέματα. Ανάμεσα σε αυτά και τα αποκαλούμενα «εθνικά».
Ειδικά αυτές, για το «Μακεδονικό ζήτημα» και τις μειονότητες στην Ελλάδα, τις έχει εκφράσει στις εκπομπές του, στα άρθρα του, στο πρόσφατο βιβλίο του – ακόμα και στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, το 2005, όταν χειροκροτήθηκε μιλώντας για τους αποκλεισμένους Έλληνες. (Ναι, ανάμεσά τους είχε αναφέρει και τους: «συμπολίτες μας Μακεδόνες»).
Τις ίδιες απόψεις εξέθεσε προχθές και σε ερώτηση μικρού τηλεοπτικού καναλιού. Διευκρινίζοντας ότι είναι προσωπικές και δεν εκφράζουν το ΠΑΣΟΚ στο οποίο εργάζεται ως σύμβουλος επικοινωνίας.
Και ξαφνικά, την άλλη μέρα, απολύεται από τον Γιώργο Παπανδρέου. Η ανακοίνωση του κόμματος λέει: «Μετά τις πρόσφατες δηλώσεις του Γρηγόρη Βαλλιανάτου, με τις οποίες εξέφρασε προσωπικές πολιτικές του θέσεις για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, λόγοι δεοντολογίας επιβάλλουν τη διακοπή της επαγγελματικής σχέσης του με το ΠΑΣΟΚ».
Αδιανόητο! Απολύεται κάποιος επειδή «εξέφρασε προσωπικές θέσεις» που δεν άρεσαν στον εργοδότη. Ο οποίος (τι υποκρισία!) τις γνώριζε ήδη πολύ καλά.
Νέο εργασιακό ήθος. Ο συνεργάτης κρίνεται, όχι για την επαγγελματική του επάρκεια, αλλά για τις απόψεις του. Δεν μένει παρά να επανέλθουν τα πιστοποιητικά κοινωνικών (τώρα εθνικών) φρονημάτων.
Και να σκεφθεί κανείς ότι κάποτε είχα επαινέσει τον Γιώργο Παπανδρέου για το ανοιχτό του μυαλό και το ήθος του. Τώρα, λαϊκιστής. Τι κατάντια!
Υ. Γ. Και μη μου πείτε ότι το 90% των Ελλήνων διαφωνεί με τον Γρηγόρη Βαλλιανάτο. Η δημοκρατία φαίνεται ακριβώς εκεί!
© Nίκος Δήμου Κείμενα - Φωτογραφίες: Νίκος Δήμου
Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2008
Δώρο μικρό...
Ακούστε το όλοκληρο, δεν είναι απλά ένα τραγούδι της εφηβείας (μας), είναι μια καταπληκτική εκτέλεση που τη χαρίζω σε όσους νιώθουν χάλια.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
