Στην φίλη και στην ανέλπιστη τύχη μας...

Στην Αγγέλα μας που έχει αύριο τη γιορτή της με πολύ αγάπη. Να τη χαιρόμαστε και μεις και η κυρία Γεωργία.

Ομπάμα

Είναι άλλες φορές που βλέπω τις φωτογραφίες μου και το πρώτο τραγούδι που μου'ρχεται στο νού ψάχνω να το βρώ και να το βάλω, άλλες φορές γίνεται αντίστροφα η διαδικασία και είναι και φορές που θέλω να πώ άλλα, όπως σήμερα για τον Ομπάμα αλλά καλύτερα να καταλαγιάσει το πράμα, χαίρομαι πάντος που βγήκε, χαίρομαι που η ανθρωπότητα ελπίζει...αυτόν τον τύπο τον συμπάθησα όταν πριν από 2 μήνες κατά την προεκλογική του εκστρατεία τον άκουσα να λέει "έχω σπουδάσει σε 2 πανεπιστήμια, αλλά την πραγματική γνώση την πήρα όταν δούλευα στις κοινωνικές οργανώσεις του Σικάγου, όταν μαζί με άλλους αγωνιζόμαστε κατά της φτώχειας, αυτή είναι η πραγματική μου γνώση" δε μπορεί να λέει ψέματα αυτός ο άνθρωπος? Τελικά θα ξεδιψάσει ο κόσμος?

Αη Γιώργης ο μεθυστής

Σήμερα 3 του Νοέμβρη είναι του Αη Γιώργη,αλλά όχι του κανονικού,εκείνου του άλλου.
Οι μνήμες οι δικές μου,παιδικές βέβαια,από αυτή την γιορτή έχουν να κάνουν με το καζάνι, που θα πεί με τον αποστακτήρα που βγάζει την τσικουδιά (ρακή) και που το είχε ο πατέρας σε ένα μικρό χώρο στην άκρη του χωριού,θυμάμαι ήταν παραγωγή ελεγχόμενη που θα πεί το καζάνι ήταν σφραγισμένο με βουλοκέρι που ερχόταν η αστυνομία και το ξεσφράγιζε για 3 μέρες, μέσα στις 3 αυτές μέρες έπρεπε να αποσταχθεί όλη η ποσότητα των στράφυλων (στέμφυλα= ότι μένει ύστερα από το πάτημα για παραγωγή κρασιού), όπως καταλαβαίνετε η δουλειά δεν σταματούσε μέρα-νύχτα, ήταν και η μάνα μαζί στη δουλειά, εκεί λοιπόν με γιόρταζε η μάνα μου με ενα κέρασμα απλό, λίγα μύγδαλα, κανένα καρύδι και τσικουδιά από κεί που έτρεχε. Μιά γιορτή χαμηλών τόνων στις αρχές του Νοέμβρη που πάντα τη θυμάμαι με μιά γλύκα στο νού.
ΚΥΡΙΑ ΓΙΩΡΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΜΙΚΡΗ ΓΙΟΡΤΟΥΛΑ ΜΑΣ.

Ύφος...

Η φωτογραφία είναι στημένη και τραβηγμένη από τον Ανδρέα Εμπειρίκο (και δημοσιευμένη φυσικά), το μοντέλο είναι ο ξενοδόχος εκείνου του καιρού στο Κόρθι της Άνδρου (μακαρίτης τώρα) και το ζητούμενο να πετύχει το ύφος που έπαιρνε όταν τα παιδιά του έκαναν φασαρία στους χώρους του ξενοδοχείου (δεν μπορούσε να τα μαλώσει δυνατά λόγω του χώρου) η φωτογραφία σε μεγάλο μέγεθος βρίσκεται πάνω από τη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου που λειτουργεί ακόμα και την ιστορία μου τη διηγήθηκε ο σημερινός ξενοδόχος (ένα από τα παιδια) κύριος Μανεσης. Σημερα δεν έχει μουσική! Το είδατε το ύφος!!!

Στην άκρη του κόσμου...

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Κάτι λέγαμε για το δικό μας περιθώριο, μην το κρίνουμε με τα σημερινά σταθμά της υποκρισίας και των light αισθημάτων.Το περιθώριο πάντα τρυφερό και σκληρό συγχρόνως, πάντα αυτοκαταστροφικό αλλά και πάντα αληθινό,σαν την ανατολή της φωτογραφίας.

Περί Τουρκοκρητικών

Ψάχνοντας για υλικό σχετικά με μιά εργασία, έπεσα πάνω στα παρακάτω, σας τα μεταφέρω παρ' όλο που δε χαϊδεύουν και πολύ τα αυτιά μας ημών την Κρητών


Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τους Τουρκοκρητες κι αυτά δεν ξεπερνούν χρονικά τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν πλέον, με την κορύφωση του Κρητικού ζητήματος, σχεδόν οι μισοί αναγκάστηκαν να εκπατριστούν. Οι άλλοι μισοί περίμεναν στην Κρήτη μέχρι το 1923, οπότε ανταλλάχτηκαν αναγκαστι­κά. Ελάχιστες οι αναφορές γι' αυ­τούς από κει και πέρα. Ακόμα κι αυτές οι διεθνείς Συμβάσεις-α­κολουθήματα της Συμφωνίας Α­νταλλαγής του 1923 (η 9η Δήλωσης, η Σύμβασης Αγκύρας του 1926, η Συμφωνία Αθηνών του 1926) μήτε που τους κατονομά­ζουν. Κι όμως, αποτελούν τη θυελ­λώδη σκιά σε όλα τα τραπέζια συ­ζητήσεων εκείνης της εποχής. Τι απέγιναν οι Τουρκοκρήτες; Ποια η δράση τους επάνω στην Κρήτη και αργότερα; Πού βρίσκονται σήμερα και τι σκέφτονται; Αυτοί τους οποίούς κανείς δε συσχέτι­σε τη συνολική τους ιστορία και τύχη με την τύχη του μικρασιατικού ελληνισμού...

Στις μελέτες του Πανεπι­στημίου Κολονίας (1989), βλέ­πούμε ότι στις εθνικές ομάδες πού σήμερα περικλείονται στα σύνορα της Δημοκρατίας της Τουρκίας (καταχωρούνται 47 γε­νεές κατηγορίες), οι Τουρκο­κρήτες, μαζί με τους Τουρκοκύ­πριους και τους Πόντιους Οφλή­δες, αποτελούν μειονότητα, με τον τίτλο "Ελληνόφωνοι Μου­σουλμάνοι εκτός Βαλκανίων". Οι Τουρκοκρήτες είναι εξισλαμι­σμένοι 'Έλληνες, διευκρινίζει η μελέτη, που μιλούν τα "κρητικά", μια ελληνική διάλεκτο του Νοτί­ου Αιγαίού, κι ενώ πολλοί απ' αυ­τούς εμφανίζονται στη Σμύρνη (το 1965) ως Μπεκτασήδες, μέ­σα από δείγμα 898 ατόμων, οι 262 δηλώνουν Χριστιανοί!

Η δημιουργία μιας ταυτότητας

Οι πληροφορίες αυτές ανοίγουν τις πόρτες σε θέματα που μόνο εν κλειστώ συζητούνται. 'Όπως στην Αλβανία, στην Κύπρο, αλλά και σε τόσα άλλα μέρη, έτσι και στην Κρήτη, ο μουσουλμανικός πληθυσμός δημιουργήθηκε χωρίς τη συρροή ξένων στη χώρα αλλά με μόνη την αποστασία. Όλοι οι μουσουλμάνοι της Κρήτης είναι „μπουρμαδες“, εξωμότες η παιδιά εξωμοτών, λέει το 1700 ο Τουρνεφόρ. Μαζικοί εξισλαμι­σμοί στην Κρήτη αρχίζουν πριν την πολιορκία του Χάνδακα. Το προσηλυτιστικό έργο των Δερβί­σικων ταγμάτων, που συνεκστρά­τευαν με τους Γαζήδες, βοηθή­θηκε από το εθνολογικό και κοι­νωνικό υπόστρωμα που βρήκαν στο νησί, μετά από αιώνες κατο­χής, εκμετάλλευσης και μετα­μορφώσεων από Σαρακηνούς, Βυζαντινούς και Ενετούς. Γιατί, και επί Αραβοκρατίας, πολυάριθ­μοι Κρητικοί αλλαξοπίστησαν, αν και επέστρεψαν στο Χριστιανι­σμό, όταν πήραν πίσω το νησί οι Βυζαντινοί. Θέατρο μαχών για τη Μεγάλη Εκκλησία υπήρξε ανέκαθεν η Κρήτη, όπου κραταιό αντίπαλο της αποτέλεσαν τα εγκόσμια πλεονεκτήματα που πρόσφεραν συμφέρον και ισλαμισμός. Μετά την κατάκτηση του νησιού απο τους Τούρκους οι Ενετικές γαίες γύρω από το Ρέθυμνο, το Ηράκλειο, τα Χανιά και τους δρόμους συγκοινωνίας του νησιού, έγιναν τιμάρια για τους αρχηγούς σπαχήδες και τους εξι­σλαμισμένους Κρήτες που πολέ­μησαν στο πλευρό των Τούρκων - αν και γνωρίζουμε πως πολλοί Κρήτες πολέμησαν μες απ' τα κά­στρα, στο πλευρό των Ενετών. Ο πληθυσμός εixε κιόλας διαιρεθεί. Οι χριστιανοί απωθήθηκαν προς τα τρία μεγάλα βουνά και τις α­κτές Σφακιών και Μιραμπέλου. "Ξεκουκούλωτους" αποκαλού­σαν στις δυτικές επαρχίες αυτούς τους εξισλαμισμένους Κρη­τικούς γενίτσαρους, με την έν­νοια του αδιάντροπου, του ανθρώπου πέρα από τα όρια, χαρακτη­ρισμός που αγκάλιαζε κι απόψεις των Οθωμανών -ελάχιστων και πά­ντα περαστικών απ' το νησί- γι' αυτούς τους ιδιόρρυθμους μου­σουλμάνους της Κρήτης. Περιγράφο­νται ως θρη­σκευτικά α­διάφοροι, να πίνουν κρασί (που άλλωστε παράγουν), να μην ξέρουν ούτε μα λέξη Τουρκικά. Από τους γά­μους τους με χριστιανές προκύπτουν "μικτές" οικογένειες, για­τί οι γυναίκες τους δεν υποχρεώ­νονται ν' αλλάξουν δόγμα. Βαφτίζουν παιδιά φίλων και συγγενών τους χριστιανών και αλληλοαπο­καλούνται "σύντεκνοι". Κυριολε­κτικά ανεξέλεγκτοι από την Πύ­λη, μετέτρεψαν την Κρήτη στην πιο κακοδιοικούμενη επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ενδιαφέρουσα είναι η Ιστορία του Γενιτσαρισμού στο νησί και απο­καλυπτικές εκείνες οι σελίδες της που έχουν καταχωρισθεί στα Οθωμανικά Αρχεία του νησιού. Α­δέλφια με διαφορετικό θρήσκευ­μα, οικογένειες ετερόθρησκες, δεμένες με κληρονομικούς και επιχειρηματικούς δεσμούς, με δεσμούς αίματος. "Όλοι επιζη­τούσαν τη γνωριμία των Γενίτσά­ρων, γιατί έτσι αποκτούσαν προ­στασία, αλλά και... τη δυνατότητα να γραφτούν κι οι ίδιοι στον "Ορ­τά", να απαλλαγούν δηλαδή από φορολογίες, να προωθήσουν τα συμφέροντά τους. Η Πύλη δεν τα έλεγχε όλα αυτά. Το 1813 επέλε­ξε έναν εξωμότη Χριστιανό, τον Χατζή Οσμάν Πασά, με μυστική εντολή, να καταπνίξει τους πιο α­νυπότακτους γενίτσαρους, στηρι­ζόμενος στη βοήθεια των ντόπιων χριστιανών. Η αποστολή του εντε­ταλμένου αξιοθαύμαστα εκτελέ­στηκε, με εξαίρεση το Ηράκλειο, όπου οι Τουρκοκρήτες δεν του επέτρεψαν να πατήσει ποτέ. Δεν ήταν άλλωστε δύσκολο στις τόσο ρευστές εκείνες εποχές να δια­βάλουν το Χατζή Οσμάν Πασά που τελικά απαγχονίστηκε στην Προύσα. Πολλά έχουν γραφεί α­πό περιηγητές και Χριστιανοκρή­τες - πρέπει να ομολογήσουμε – ως επí το πλείστον ιστορικούς για τις αυθαιρεσίες, τα αιμοβόρα εγκλήματα των γενιτσάρων Κρητών σε βάρος των χριστιανών, την ε­ξαθλίωση των τελευταίων και την απώθησή τους μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα στις ορεινές περιο­χές και στα έρημα κορφοβού­νια του νησιού με τα κρησφύγετα των Χαϊνηδων οι οποίοι έκαναν κλεφτοπόλεμο εναντίον των Γε­νίτσάρων. Η εικόνα όμως συμπλη­ρώνεται υποχρεωτικά με τα εξί­σου ειδεχθή εγκλήματα χριστια­νών και με το φόβο, εντέλει, που ενέσπειραν στους φιλήσυχους αλλά ιδίως στους πλούσιους κα­τοίκους του νησιού, Μουσουλμά­νους και Χριστιανούς, οι εξεγερ­μένες ομάδες των παλικαράδων με το ζωηρό ταμπεραμέντο.

Κάτω από την Οθωμανική Διοί­κηση, η Μεγάλη Εκκλησία απο­κατέστησε τη θρησκευτική ιεραρχία, που είχαν καταλύσει οι Ενε­τοί, και η Κρήτη συνδέθηκε με την ιερή κοινότητα του Άθω, μέσω της οποίας η Ρωσία διατηρούσε επαφή με τους ορθόδοξους υπηκό­ους της Πύλης. Η προπαγάνδα αυτή συνοδευόταν από τα μηνύ­ματα, τους θρύλούς και τη μεγά­λη προσδοκίας για μια απελευθέ­ρωση, που θα ερχόταν από το Μόσκοβα, αλλά και από προσφορά χρημάτων και πολεμοφοδίων. Ξε­χώρισαν λοιπόν σύντομα οι Κρή­τες οπλαρχηγοί και συγκέντρω­σαν τα "παλικαριά" τους και, όπως κάθε τόσο έφθαναν όπλα και άφθονα χρήματα απ' τη Ρωσία στο νησί, οι οπαδοί της Προσδοκίας αυτής επαναστατούσαν με συχνότητα κάθε δέκα χρόνια. Η ι­διότητα του επαναστάτη δεν ήταν μόνο τιμητική αλλά και προσοδοφόρα. Κάτω από το πρίσμα αυτό θα πρέπει να ξαναδεί κανείς τη συρροή ενόπλων ομάδων και από άλλες περιοχές στην Κρήτη.

Η αναμέτρηση

Από τις αρχές του 19ου αιώνα αρ­χίζουν να συσσωρεύονται, η μια μετά την άλλη, οι αιτίες που εν τέλει θα οδηγήσουν τις δυο κοι­νότητες στην τελική αναμέτρηση:

α) Τα μέτρα που έλαβε από το 1822 ο Μωχάμετ-Άλη της Αιγύπτου για την ιδιοκτησία και εκμε­τάλλευσή της, έβλαψαν ιδιαίτερα και ποικιλότροπα τους Τουρκο­κρήτες, ώστε, μετά το 1828-29, αλ­λάζει ο χάρτης εγκατάστασης των κοινοτήτων στο νησί. Οι Μουσουλμάνοι περιορίζονται στην Κεντρική Κρήτη και στις μεγάλες πόλεις.

β)Στις πόλεις δημιουργείται έ­νας νέος αστικός πληθυσμός α­πό μουσουλμάνους πρώην αγρό­τες που αποκτούν εμπορικά ε­παγγέλματα αλλά και από χριστια­νούς των οποίων η εμπορική δρα­στηριότητα ευνοείται μετά τη Συνθήκη Κιουτσούκ-Καϊναρτζή.

Ενώ λοιπόν στις πόλεις, α­νάμεσα στις δυο κοινότητες, κά­τω απο τους συνεχώς αυξανόμε­νους δεσμούς αίματος και συμ­φερόντων (μικτές οικογένειες, συνεταιρισμοί), δρουν συμφιλιω­τικές δυνάμεις, οι μόνιμα επανα­στατημένοι χριστιανοί της υπαί­θρού συμβάλλουν στη σταδιακή συρρίκνωση της μουσουλμανικής κοινότητας. Η βιβλιογραφία προ­σφέρει τους παρακάτω αριθμούς: από 200-220.000 μουσουλμάνους και 60.000 χριστιανούς, το 1770, σε εκατό περίπου χρόνια υπάρχουν 65.000 μουσουλμάνοι και 250.000 χριστιανοί. Πρέπει ακόμα να σημειώσουμε ότι αδιευκρίνιστος α­ριθμός Τουρκοκρητών, κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα του 1821, επέστρεψε στη χριστιανική πίστη, όπως για παρά­δειγμα η οικογένεια των κρυπτο­χριστιανών Κουρμούληδων.

Η νέα πραγματικότητα συ­νοδευόταν από οράματα για οικο­νομική ανάπτυξη, αφού το νησί έ­μεινε για δυο περίπου αιώνες, υ­πό τη διακυβέρνηση της Πύλης, χωρίς έργα, συγκοινωνίες, σύγ­χρονη διοίκηση. "Οι Κρήτες δεν είναι μόνο παλικαριά, έχουν και άλλες φιλοδοξίες..." μας βεβαιώ­νουν παρατηρητές. Οι μεγάλες πλουτοπαραγωγικές αλλά εγκα­ταλελειμμένες πεδιάδες του νη­σιού, ιδιοκτησίες των αγάδων ή μουσουλμανικών τεμένων , απο­τελούσαν πειρασμό και οι Κρήτες χριστιανοί επιθυμούσαν την αξιο­ποίησή τους. Φυσικά απαιτούντο και τα κεφάλαια. Το σχέδιο για τη δημιουργια μιας Κρητικής κτημα­τικής Τραπεζας (που Θα προκα­τέβαλε για τις μουσουλμανικές γαίες και θα τις διέθετε έναντι δανείου εξοφλητέου σε δεκαετία) ωριμάζει παράλληλα με τη σκέ­ψη για αποδημία (ή και απέλαση) των μουσουλμάνων Κρητών.

Σε όλη την κρίσιμη περίο­δο για το Κρητικό Ζήτημα από την επιβολή του Χάρτη της Χαλέ­πας(1868-1889)), οι Κρητικοί βρέθηκαν διαιρεμένοι σε δύο πολιτικά κόμματα, τους Συντηρητικούς και τους Φιλελεύθερους, με α­ντίστοιχους αρχηγούς τον Ι. Κούν­δουρο και τον νεαρό δικηγόρο Ε­λευθέριο Βενιζέλο. " Ε υ ρ ω π α ι σ τ έ ς " θεωρήθηκαν οι Κρήτες που ονειρεύονταν μια οικονομι­κή ανάπτυξη βασισμένη σε δανει­σμό ευρωπαϊκών κεφαλαίων τα ο­ποία ήδη εκδήλωναν το ενδιαφέ­ρον τους. Στις τάξεις των Ευρω­παϊστών βέβαια ανήκαν και πολ­λοί μουσουλμάνοι και πάνω σ' αυ­τήν την κοινή προσδοκία στηρί­χτηκε αρχικά το κόμμα των Φιλε­λευθέρων το οποίο, όπως άλλω­στε και η Αγγλική πολιτική, προω­θούσε αυτονομιστικές λύσεις για την Κρήτη. Οι αυτονομιστές απο­δέχονταν να παραμείνουν οι μου­σουλμάνοι στην Κρήτη και να ζή­σουν από κοινού ειρηνικά. Είναι αλήθεια ότι ο Βενιζέλος πολλούς μουσουλμάνους έκανε να πιστέ­ψουν πως "θα συνευδαιμονήσουν ως τέκνα μιας και της αυτής γης", εάν κάποτε υπαχθούν σε νόμους δίκαιους, ή ότι αυτό που αντιστρά­τευε μέχρι στιγμής τις δυο κοι­νότητες στην Κρήτη συνίστατο σε απλές "διαιρούσες προλήψεις". Υπήρχε βέβαια κει το παράδειγ­μα της Θεσσαλίας πού, όταν το 1881 προσαρτήθηκε στην Ελλάδα, πολλοί μουσουλμάνοι άλλαξαν θρήσκευμα και παρέμειναν. Ίσως λοιπόν να επικρατούσε η εντύπω­ση ότι και στην Κρήτη θα συνέ­βαινε εύκολα το ίδιο με τους ελ­ληνόφωνους μουσουλμάνους. Απεδείχθη ότι ήταν μια τακτική προσεταιρισμού, που όμως πολ­λά προβλήματα δημιούργησε α­νάμεσα στους χριστιανούς που εί­χαν νοιώσει ότι αδικούνται από το φιλομουσουλμανισμό του Βενιζέ­λου. Αναμφίβολα μια μεγάλη με­ρίδα μουσουλμάνων της Κρήτης έψαχνε να βρει μια πολιτική έκ­φραση πότε στους Βενιζελικούς και πότε στους Ενωτικούς, χωρίς να το πετυχαίνει, γιατί η Αγγλική πολιτική υπέθαλπε άλλοτε ταυτό­χρονα τους στόχους της Πύλης και των Αυτονομιστών και άλλοτε προωθουσε θέσεις των Ενωτικών, σύμφωνα με το ρητό "διαίρει και βασίλευε". Την εμπιστοσύνη τους στο Βενιζέλο απέσυραν οι μουσουλμάνοι Κρήτες, όταν κατά την προεδρεία του στη Συνέλευση των Αρχανών κατηγορήθηκε ως πράκτωρ της Εθνικής Εταιρείας (Οκτ. 1897). 'Άλλωστε μέχρι τα τέ­λη του 1898 ο Βενιζέλος απαιτούσε από τις Μεγάλες Δυνάμεις να εφαρμόσουν ανένδοτο αποκλει­σμό των συγκεντρωμένων μου­σουλμάνων που εixαν καταφύγει στις πόλεις και τις παραλίες του νησιού, με στόχο να τους κρατά μακριά από τις περιουσίες τους. Το 1897, η διαιρετική τακτι­κή της Πύλης έφερε τις Προστά­τιδες δυνάμεις στο νησί, για να επιβάλουν την ειρήνη και τα γε­γονότα οδήγησαν την Κρήτη σε ένα είδος "καντονοποιησης ". Οι Άγγλοι που κατέλαβαν τότε το Κεντρικό τμήμα της βρήκαν ευκαιρία και υπέθαλψαν στο Η­ράκλειο τον βασιβουζουκισμό (άτακτοι αντάρτες) των μουσουλμάνων που οπλίζονταν από τα Τουρκικά στρατόπεδα και κρα­τούσαν έτσι μόνιμα ταραγμένη την εικόνα που εμφάνιζε το νη­σι. Η "Διεθνοποίηση" του Κρητικού Ζητήματος αποτελεί έναν έ­ξυπνο ελιγμό της Πύλης, μόλις διαπίστωσε ότι δεν εixε ελπίδες να κρατήσει για πολύ ακόμα την Κρήτη για όλες οι παραπέρα ενέρ­γειες της είναι αυτές μιας σο­φής απαγκίστρωσης.

Μετά την παραχώρηση του Χάρτη της Χα­λέπας(1868) προσπάθησε να προωθήσει τα συμφέροντά της μέσα από πολιτικούς μηχανι­σμούς. Ενώ λοιπόν ο προσφερό­μενος κοινοβουλευτισμός άνοι­γε για τη χριστιανική κοινότητα τους ασκούς μιας λυσσαλέας κομματικής αντιπαλότητας (δεν έλειψαν οι μεταξύ των αρχηγών των κομμάτων αλληλοκατηγορί­ες ότι υποκινούντο από τη μια ή την άλλη αρχή), η Πύλη μεταμόρ­φωσε σε βουλευτές τους πα­λιούς μπέηδες και αγάδες ένα­ντι μισθού. Ελάχιστη επιτυχία θα εixε πάντως χωρίς την παρελκυ­στική πολιτική της Αγγλίας η ο­ποία για να απομακρύνει από την Αίγυπτο και τη Μ. Ανατολή το εν­διαφέρον των υπολοίπων Δυνά­μεων, συνέβαλε δραστήρια στη διαιρετική τακτική που έθεσε σε εφαρμογή η Πύλη. Δό­λια η Πύλη, με τη βοήθεια των Μουσουλμανικών Κομιτάτων και διαφόρων δημεγερτών, εντό­πιων, αλλά και ξένων γνωστής δράσης από τις σφαγές των Αρ­μενίων, φανάτισε και εκφόβισε τους μουσουλμάνους του νη­σιού, και τελικά κατάφερε να τους πείσει ομαδικά ότι έπρεπε να συρρεύσουν στις μεγάλες πό­λεις. 60.000 μουσουλμάνοι ε­γκλωβίστήκαν στο Ηράκλειο (Αγ­γλικός τομέας κατοχής) καθώς και στις υπόλοιπες πόλεις. Πε­ριεφέροντο ξαθλιωμένοι, εξαρ­τημένοι από τα συσσίτια τροφί­μων που τους παρείχε η Τουρκι­κή Κυβέρνηση, ενώ οι επίτηδες απλήρωτοι και δυσαρεστημένοι Τούρκοι χωροφύλακες τους πα­ρέσυραν σε έκτροπα και εμπρη­σμούς. Τα έκτροπα έδωσαν την α­φορμή να καταπατηθούν μου­σουλμανικές περιουσίες και να γίνουν οι πιο άγριες σφαγές με θύματα κυρίως μουσουλμάνους γεωργούς. Χαρακτηριστικό παρά­δειγμα είναι οι χωρίς αιτία σφα­γές των φιλήσύχων Τουρκοκρη­τών της Σητείας (μουσουλμανο­φανείς). Στην Κεντρική Κρήτη καταστράφηκαν ολοσχερώς και τα 80 μουσουλμανικά χωριά. Τις σφαγές εκτέλεσαν ορεσίβιοι κατ' εντολή χριστιανών εμπόρων και έτσι εξουδετερώθηκαν όλοι οι μουσουλμάνοι ελαιοπαραγω­γοί τον νησιού. Οι μελετητές χα­ρακτηρίζουν την εποχή αυτή ως "εποχή ασάφειας", δεδο­μένου ότι οι Χριστιανοκρήτες, κι­νούμενοι ελεύθερα στην ύπαιθρο καταστρέφουν ή τροποποιούν κάθε είδους στοιχείο που επιθυ­μούν. Τα αμοιβαία έκτροπα έδω­σαν στην Πύλη επιχειρήματα για την ανάγκη διατήρησης μέρούς τον στρατού της στην Κρήτη για την προστασία των μουσουλμά­νων. Οι χριστιανοί παραμέρισαν τα μαχαίρια και περιορίστηκαν στις πολιτικές διαπραγματεύσεις με τις Προστάτιδες Δυνάμεις ε­νώ συνέχιζαν να δρουν οι "άτα­κτοι" Τουρκοκρήτες με την κά­λύψη και υποστήριξη των Άγγλων.

Άγνωστο είναι ποια εξέλι­ξη θα εixαν ευνοήσει οι Άγγλοι εάν δεν συνέβαινε το μοιραίο λά­θος. Οι Τουρκοκρήτες αρχηγοί Κοτσιφόν, Κικιρίδας και Ντελή Αχμετάκης, προσπαθώντας να ε­μποδίσουν τη συνδιαχείρηση με χριστιανούς υπαλλήλους του πλουτοφόρου γι αυτούς Τελω­νείου Ηρακλείου, τους κατέσφα­ξαν μαζί με τους Άγγλους στρα­τιώτες και τον Άγγλο Πρόξενο. Το περιστατικό εξόργισε τον Άγ­γλο Ναύαρχο και μέχρι τις 3 Νο­εμβρίου 1898 δεν απόμεινε ούτε ένας Τούρκος στρατιώτης επά­νω στο νησί. Η απομάκρυνση του Τουρκικού στρατού σηματοδότη­σε και την αποδημία του μισού περίπου μουσουλμανικού πληθυσμού (44.000 άτομα περ.), λίγο πριν φτάσει στην Κρήτη ο Πρίγκιπας της Ελλάδος Γεώργιος, ως Αρμοστής.

Η εγκατάσταση στη Μικρά Ασíα

Πολλές συζητήσεις εixαν προη­γηθεί μεταξύ των ενδιαφερομέ­νων και των Δυνάμεων για τον τό­πο μεταφοράς και εγκατάστασης των Τουρκοκρητών. Εναλλακτικά εixαν εξεταστεί η Ρ ό δ ο ς, που κατά τα 3/4 ήταν τότε έρημη κα­τοiκων, το Δ ά λ ι της Κυπρου - επαρχ. Λευκωσίας - πλάι στους επίσης ελληνόφωνους (και ελλη­νικής καταγωγής) μουσουλμά­νους της Πελοποννήσου που εί­χαν μεταφερθεί εκεί μετά την ε­πανάσταση του 1821, ενώ για τους μουσουλμάνους σφουγγα­ράδες της Σητείας ζητήθηκε η περιοχή της Β ε γ γ ά ζ η ς που όμως δεν εγκρίθηκε από τους Γάλλους. Τελικά, εκτός από ό­σους αμείφθηκαν με αξιώματα για τις υπηρεσίες που εixαν προ­σφέρει προς την Πύλη και κατοίκησαν στην Κωνσταντινούπολη, οι υπόλοιποι, πένητες και ταλαιπω­ρημένοι, εγκαταστάθηκαν κυρί­ως στη Σμύρνη και την ευρύτε­ρη περιοχή της.

Όταν τελείωσε ο ρόλος των μουσουλμάνων Κρητών επάνω στο νησί, οι Τούρκοι, ταλαντού­χοι στην μετακίνηση πληθυσμών, τους εμφύτευσαν σαν μοχλό πί­εσης ανάμεσα στους χριστιανι­κούς πληθυσμούς που ζούσαν στο Μικρασιατικό έδαφος. Η ε­γκατάσταση των Τουρκοκρητών, καθώς και άλλων προσφύγων μουσουλμάνων από τα Βαλκάνια στην περιοχή αυτή, άλλαξε ρα­γδαία τη φυσιογνωμία της και τη μετέτρεψε σε χώρο αντυπαλότη­τας με θύματα τους μικρασιάτες Έλληνες. Ειδικότερα στη Μικρά Ασία μουσουλμάνοι Κρήτες έδρασαν:

1. ως μονάδες οικονομικής πίεσης: Κινδυνεύει ο Ελληνισμός της Ιωνίας από τους Τουρκοκρή­τες και τον οικονομικό τους α­νταγωνισμό, γράφει στις ταξιδιω­τικές του εντυπώσεις από τη ΜΑ ο Α Μ. Ανδρεάδης το 1909.

2. ως μέλη συμμοριών που ε­ξόντωναν και τρομοκρατούσαν φιλήσυχους χριστιανούς αγρό­τες με σκοπό να εξαναγκαστούν σε φυγή, για να αλλοιωθεί η πλη­θυσμιακή φυσιογνωμία των παρα­λίων. Η δράση τους αυτή έγινε εντονότερη κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών και του Α' Παγκ. πο­λέμου. Γνωστό είναι ότι το 1911 σχεδίαζαν τη δολοφονία του Μη­τροπολίτου Σμύρνης Χρυσοστό­μου καθώς και του Μητροπολί­του Εφέσου, ενώ επίσης υπάρ­χουν μαρτυρίες ότι το 1916 πρω­τοστάτησαν στον εμπρησμό της Ελληνικής συνοικίας της Νέας Εφέσου (Κουσάντασι).

3. ως προβοκάτορες για την προώθηση συγκεκριμένων σχε­δίων. Για παράδειγμα καταγγέλ­λεται από το Πατριαρχείο στις 25 Φεβρ. 1914 ότι το Τουρκικό Κο­μιτάτο χρησιμοποιούσε Τουρκο­κρήτες οι οποίοι παρίσταναν τους πράκτορες της Ελληνικής Κυβέρνησης που προέτρεπαν 'Έλληνες Μικρασιάτες να εγκα­ταλείψουν τις εστίες τους και να μεταναστεύσουν στις Νέες Χώ­ρες της Ελλάδος (Μακεδονία, Θράκη).

Πρέπει πάντως να σημειωθεί ότι και οι Τούρκοι της Μικράς Α­σίας τους αντιμετώπισαν με επι­φύλαξη, σε πολλές περιπτώσεις με εχθρότητα αλλά και φόβο, γιατί διέκριναν σ' αυτούς φανατισμό και εριστικό πνευμα. Το στοιχεί­ο του φανατισμού αξιοποιήθηκε από το Τουρκικό κράτος και με την αθρόα στρατολόγησή τους κατά τη διάρκεια του Α' Παγκ. πολέμου. Τους παρέταξαν στην πρώτη γραμμή στα Δαρδανέλια και στον Καύκασο με αποτέλε­σμα πολλοί να σκοτωθουν. Ενώ λοιπόν αυτοί ιδιαίτερα ταλαιπω­ρήθηκαν και υπέφεραν, οι ειδή­σεις και οι επιστολές που λάβαι­ναν από την Κρήτη μαρτυρούσαν πως οι αδελφοί και συμπατριώ­τες τους ευδαιμονούσαν.

Η δράση τους το 1922

Η στρατολόγηση πολλών Τουρ­κοκρητών στο Σύνδεσμο Εφέ­δρων Αξιωματικών από τον τότε Βαλή Σμύρνης Νουρεντίν Πασά, που το 1922 πρωτοστάτησε στη δολοφονία του Χρυσοστόμου Σμύρνης, τους συνέδεσε με τη δράση των Νεοτούρκων καθώς και των ομάδων των "τσετών". Μαγνησία, Σώκια, Κουσάντασι, Μούγλα, Κιουλούκι... χάρη στη δράση αυτή απέβησαν κέντρα του αντιχριστιανικού κινήματος, ιδίως μετά το 1912, όταν η Κρήτη προσαρτήθηκε στην Ελλάδα και η Τουρκική Κυβέρνηση τους χα­ρακτήρισε επίσημα "πληγέντες". Το βέβαιο λοιπόν είναι πως την προσάρτηση της Κρήτης την πλή­ρωσε ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας με άφθονο αίμα.

Οι βρακοφόροι Τουρκοκρή­τες που το 1919, κάτω από τα πλα­τάνια της πλατείας Τιρκιλικ στη Σμύρνη, υποδέχτηκαν σαν θεό τους τον Κρητικό βουλευτή Μix. Μακράκη (απεσταλμένο από τον Ελευθ. Βενιζέλο) και τον άκου­σαν να τους συμβουλεύει να μην παρασύρονται από το Συνδικάτο των Νεοτούρκων και να μείνουν αμέτοχοι σε όσα συμβούν, ερευ­νητέο είναι το π ώ ς σκέφτηκαν και έδρασαν κατά τη διάρκεια της Ελληνικής κατοχής. Πάντως στο στρατό που αποβιβάστηκε σε λίγο στη Σμύρνη θα αναγνώρισαν και παλιούς αντιπάλους τους να υπηρετούν στο 8ο Σύνταγμα Κρητών, ίσως όμως και φίλους και συγγενείς. Επίσης γνωστή τους ήταν και η σκαιά προσωπικότητα τον Υπάτού Αρμοστή Σμύρνης Α. Στεργιάδη, έμπιστου τον Ελ. Βε­νιζέλου, συνεργάτη τον απ' τον καιρό τον Θέρισου, που έσπευ­σε να επανδρώσει τις οικονομι­κές και διοικητικές υπηρεσίες της Αρμοστείας Σμύρνης κατά προτίμηση με Κρήτες (Αρχείο Ροδά). Όπως είναι γνωστό, η Σύμβαση Ανταλλαγής του 1923 περιέ­λαβε και τους υπόλοιπούς μου­σουλμάνους Κρήτες οι οποίοι με­τεγκαταστάθηκαν στη Μικρά Α­σία. Δεν μας είναι γνωστός ο ακριβής αριθμός τους αλλά άγνω­στος είναι κι ο αριθμός των προ­σφύγων μικρασιατών πού σύμφω­να με την εν λόγω Σύμβαση ε­γκαταστάθηκαν κι αποκαταστά­θηκαν αντίστοιχα στην Κρήτη. Η Κοινωνία των Εθνών στην επίση­μη έκθεσή της τον 1926 βεβαιώ­νει ότι στην Κρήτη τελικά εγκα­ταστάθηκαν μόνο 4000 οικογέ­νειες προσφύγων, κυρίως στην περιοχή Χανίων, κοντά στην πό­λη. Ο αριθμός αυτός είναι οπωσ­δήποτε δυσανάλογα μικρός σε σχέση με τον συνολικό αριθμό των Τουρκοκρητών πού αποχώ­ρησαν από το νησί από το 1897 μέχρι το 1923. Αυτό σημαίνει ότι από τις ιδιοκτησίες που εγκατα­λείφθηκαν από αυτούς, ένα μι­κρό μόνο ποσοστό αποδόθηκε ως ανταλλάξιμη περιουσία στους Μικρασιάτες. „Ορθόν αληθεί αει“.

Η σημερινή κατάσταση

Οι Τουρκοκρήτες είναι σήμερα ενταγμένοι στη σύγχρονη Τουρκική Κοινωνία. Κατοικούν σε με­γάλο αριθμό πόλεων, κωμοπόλε­ων και χωριών που εκτείνονται από την Κωνσταντινούπολη μέχρι τη Νοτιοδυτική επαρχία Χατάϋ. Σε πολλές από αυτές αποτε­λούν την πλειοψηφία του πληθυ­σμού, όπως χαρακτηριστικά στο Μαρμαρά, στο Αϊβαλί, τον Τσε­σμέ, το Δικιλί, το Νταβουτλάρ και τα χωριά Αχμέντιγε και Σελίμιγε της περιοχής Αντάλειας. Σε άλ­λες κωμοπόλεις αποτελούν μειο­νότητα, όπως στο Κουσάντασι, τα Σώκια, τα Μούγλα, την Αλικαρ­νασσό (Μποντρούμ), το Τσανάκαλε και τη Μαρμαρίδα, ενώ ο αριθμός τους στις μεγάλες πό­λεις (Κωνσταντινούπολη, Σμύρ­νη, Αδάνα), αν και απροσδιόρι­στος φαίνεται αξιοσημείωτος. Συχνά τους εντοπίζουμε στις παρυφές πόλεων, σε χωρι­στές συνοικίες, με μικρά λευκο­βαμμένα σπίτια. Στα σπίτια αυτά ζουν από το 1913, όταν η Οθωμα­νική Κυβέρνηση τους Θεώρησε επίσημα "πρόσφυγες" και τους παραχώρησε μικρές ιδιοκτησίες για την εγκατάστασή τους. Μια τέτοια συνοικία, γνωστή με το ό­νομα "τα Κρητικά", συναντάμε στην είσοδο της πόλης των Σω­κίων, ακριβώς απέναντι από την παλιά Ελληνική γειτονιά.

Παραδέχονται πως οι πρόγο­νοί τους ήταν ελληνικής καταγω­γής, αφού άλλωστε κι οι περισ­σότεροι απ' τους νεότερους μι­λούν ακόμα τη χαρακτηριστική "κρητική" διάλεκτο ή το λιγότε­ρο "καταλαβαίνούν" Ελληνικά. Σε συζητήσεις αποφεύγουν να θίξουν το ταραγμένο παρελθόν και τις ιδιαίτέρες συνθήκες που οδήγησαν στη νέα τάξη πραγμά­των της ευρύτερης περιοχής. Δεν παραλείπουν πάντως μερι­κοί από αυτούς να εξάρουν το ρόλο των Τουρκοκρητών κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πο­λέμου στην περίθαλψη και διά­σωση πολλών Ελλήνων που διέ­φευγαν μέσω Τουρκίας και την Παλαιστίνη.

Διακρίνονται για την ιδιαίτερη πολιτισμική τους ταυτότητα, χω­ρίς να αποτελούν βέβαια εξαίρε­ση για το λόγο αυτό, δεδομένού ότι και άλλες μειονότητες εμφα­νίζουν πολιτισμικές ιδιαιτερότη­τες μέσα στο πληθυσμιακό μω­σαïκό της Τουρκίας. Στην περί­πτωση όμως των Τουρκοκρητών, πέρα από τα οικογενειακά ήθη και έθιμα, τους τρόπούς διασκέ­δασης, το χιούμορ, τις συνήθειες στο φαγητό, κλπ, αυτό που τους καθιστά μια ξέχωρη μειονότητα είναι ότι όλοι ανεξαιρέτως δια­τηρούν τη μνήμη της κρητικής τους καταγωγής και επιθυμούν να επισκεφτούν την Κρήτη και τα χωριά των παππούδων τους. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η ισχυρή εκτίμηση και ο σεβα­σμός πού τρέφουν απέναντι στους δεσμούς αίματος, η αυτό άλλωστε διατηρούν στενές τις οι­κογενειακές σχέσεις. Βέβαια οι ισχυροί οικογενειακοί δεσμοί παρατηρούνται σε όλες τις μειο­νότητες της Τουρκίας, γιατί αποτελούν "δύναμη συντήρησης" σε περιβάλλον όπου ασκούνται συ­νεχείς πιέσεις και είναι όλα επισφαλή και ρευστά. Στην περίπτω­ση των Τουρκοκρητών οι οικογε­νειακοί δεσμοί ίσως υπήρξαν το αντιστάθμισμα στην αδυναμία τους να εκφραστούν συλλογικά όπως, για παράδειγμα, μέσα από Συλλόγους και Σωματεία. Κάτω από άλλες συνθήκες, κοινωνι­κές και πολιτικές, είναι βέβαιο ότι οι Τουρκοκρήτες θα είχαν οργανωθεί σε τέτοιους φορείς μνήμης, όπως οι Μικρασιάτες στην Ελλάδα.

Περί εμμονών (όχι Μονών)

Μου είπατε πως έχω εμμονή, όλοι έχουμε και δεν κάνουμε τίποτα περισσότερο από το να τις αναρτούμε και να τις υπερασπιζόμαστε. Το αυτό επιθυμώ και δι υμάς

Ακριβή απουσία 3

Η ερώτηση μέσα στην σχολική τάξη. "τον έχετε ακουστά τον Μ. Χατζιδάκι?" και η απάντηση "Χατζηγιάννης λέγεται κυρία!" Γιατί υποψιάζομαι πως αυτό το μπέρδεμα θα τον διασκέδαζε? Άλλη ερώτηση "γνωρίζετε τη Μελίνα Μερκούρη?" η απάντηση "Ναι αλλά Ειρήνη τη λένε κυρία!" γιατί υποψιάζομαι πως αυτή η απάντηση θα τον έκανε έξαλλο ενάντια σε όλους μας?

Ακριβή απουσία 2

Όσοι είχαν την τύχη εκείνα τα χρόνια, μέσα στη νιότη των 18-20 χρόνων, να ακούνε αυτόν το λόγο, έχουν καλές αποσκευές, μην τους φοβάστε.

Ακριβή απουσία 1

Έχει ξαναμπεί αυτό το κομμάτι αλλά όχι με τον Σ.Σακκά, επί πλέον στις 23 του μήνα θα ήταν τα γεννέθλια του Μ. Χατζιδάκι, οι αναρτήσεις των επόμενων ημερών θα προσπαθήσουν να φέρουν τον λόγο του και τον τρόπο σκέψης του λίγο πιό κοντά μας.

Πως?

Πως μια παλιά πρόσοψη, μπορεί να είναι ακόμα γοητευτική?
Πώς ένας νέος μουσικός, συναντά τον Κ.Παλαμά?

Σημερα θα ήταν 88 χρονών

jacques Brel- Amsterdam

Το περιθώριο, ο έρωτας, το λιμάνι, μέσα απο τους στίχους του jacques Brel.

Θα έρθουμε και στα δικά μας, υπομονή.

jethro tull "aqualung"

Ας συνεχίσουμε το αφιέρωμα στο περιθώριο

Sitting on a park bench
Eyeing idle girls with bad intent.
Snot running down his nose
Greasy fingers smearing shabby clothes.
Aqualung my friend, don't you start away uneasy
Drying in the cold sun
Watching as the frilly panties run.
Aqualung my friend
Feeling like a dead duck
Spitting out pieces of his broken luck.
Aqualung my friend, don't you start away uneasy.

Sun streaking cold
An old man wandering lonely.
Taking time
The only way he knows.
Leg hurting bad,
As he bends to pick a dog-end
He goes down to the bog
And warms his feet.

Feeling alone
The army's up the road
Salvation a la mode and
A cup of tea.
Aqualung my friend
Don't start away uneasy
You poor old sod, you see, it's only me.

Do you still remember
December's foggy freeze?
When the ice that
Clings on to your beard was
Screaming agony.
And you snatch your rattling last breaths
With deep-sea-diver sounds,
And the flowers bloom like
Madness in the spring.

Sun streaming cold,
An old man wandering lonely
Taking time the only way he knows
Leg hurting bad
As he bends to pick a dog-end
he goes down to the bog and warms his feet

Ohohoho

Feeling alone
The army's up the road
Salvation a la mode and
A cup of tea.
Aqualung my friend
Don't start away uneasy
You poor old sod, you see, it's only me.

GEE, OFFICER KRUPKE

Μουσική από το west side story, η φωνή των νέων της δεκαετίας του 50 στην Αμερική, η φωνή των παιδιών από οικογένειες μεταναστών που ψάχνουν ταυτότητα στη "γη της επαγγελίας",η φωνή που γελοιοποιεί το σύστημα,η φωνή που έχει για φυσικό της χώρο τους δρόμους.Δεν είναι φωνή είναι κραυγή...

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

GEE, OFFICER KRUPKE
ACTION
Dear kindly Sergeant Krupke,
You gotta understand,
It's just our bringin' up-ke
That gets us out of hand.
Our mothers all are junkies,
Our fathers all are drunks.
Golly Moses, natcherly we're punks!

ACTION AND JETS
Gee, Officer Krupke, we're very upset;
We never had the love that ev'ry child oughta get.
We ain't no delinquents,
We're misunderstood.
Deep down inside us there is good!

ACTION
There is good!

ALL
There is good, there is good,
There is untapped good!
Like inside, the worst of us is good!

SNOWBOY: (Spoken) That's a touchin' good story.

ACTION: (Spoken) Lemme tell it to the world!

SNOWBOY: Just tell it to the judge.

ACTION
Dear kindly Judge, your Honor,
My parents treat me rough.
With all their marijuana,
They won't give me a puff.
They didn't wanna have me,
But somehow I was had.
Leapin' lizards! That's why I'm so bad!

DIESEL: (As Judge) Right!

Officer Krupke, you're really a square;
This boy don't need a judge, he needs an analyst's care!
It's just his neurosis that oughta be curbed.
He's psychologic'ly disturbed!

ACTION
I'm disturbed!

JETS
We're disturbed, we're disturbed,
We're the most disturbed,
Like we're psychologic'ly disturbed.

DIESEL: (Spoken, as Judge) In the opinion on this court, this child is depraved on account he ain't had a normal home.

ACTION: (Spoken) Hey, I'm depraved on account I'm deprived.

DIESEL: So take him to a headshrinker.

ACTION (Sings)
My father is a bastard,
My ma's an S.O.B.
My grandpa's always plastered,
My grandma pushes tea.
My sister wears a mustache,
My brother wears a dress.
Goodness gracious, that's why I'm a mess!

A-RAB: (As Psychiatrist) Yes!
Officer Krupke, you're really a slob.
This boy don't need a doctor, just a good honest job.
Society's played him a terrible trick,
And sociologic'ly he's sick!

ACTION
I am sick!

ALL
We are sick, we are sick,
We are sick, sick, sick,
Like we're sociologically sick!

A-RAB: In my opinion, this child don't need to have his head shrunk at all. Juvenile delinquency is purely a social disease!

ACTION: Hey, I got a social disease!

A-RAB: So take him to a social worker!

ACTION
Dear kindly social worker,
They say go earn a buck.
Like be a soda jerker,
Which means like be a schumck.
It's not I'm anti-social,
I'm only anti-work.
Gloryosky! That's why I'm a jerk!

BABY JOHN: (As Female Social Worker)
Eek!
Officer Krupke, you've done it again.
This boy don't need a job, he needs a year in the pen.
It ain't just a question of misunderstood;
Deep down inside him, he's no good!

ACTION
I'm no good!

ALL
We're no good, we're no good!
We're no earthly good,
Like the best of us is no damn good!

DIESEL (As Judge)
The trouble is he's crazy.

A-RAB (As Psychiatrist)
The trouble is he drinks.

BABY JOHN (As Female Social Worker)
The trouble is he's lazy.

DIESEL
The trouble is he stinks.

A-RAB
The trouble is he's growing.

BABY JOHN
The trouble is he's grown.

ALL
Krupke, we got troubles of our own!

Gee, Officer Krupke,
We're down on our knees,
'Cause no one wants a fellow with a social disease.
Gee, Officer Krupke,
What are we to do?
Gee, Officer Krupke,
Krup you!

Music by Leonard Bernstein, lyrics by Stephen Sondheim.
© 1956, 1957 Amberson Holdings LLC and Stephen Sondheim. Copyright renewed.
Leonard Bernstein Music Publishing Company LLC, Publisher.

Αντί σχολίου

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Η συγκίνηση δε μπορεί εύκολα να σχολιαστεί. Αντί σχολίου λοιπον.

Εσύ ρε με ποιόν είσαι????????????????

Ετσι λέει έγινε ειρήνη, από τότε η φυλή πορεύεται την οδό της ενότητος.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Θεσσαλονίκη

Οι πόλεις μας δεν είναι όμορφες σήμερα,δεν είναι μέσα στα ανθρώπινα μέτρα,όταν όμως έχεις τον Όλυμπο απέναντι,είναι Κυριακή πρωί και η ατμόσφαιρα με τη βοήθεια του Βαρδάρη είναι σαν τον Αττικό ουρανό, τότε έχουμε αυτό το αποτέλεσμα.

Ημερολόγιο μιάς εποχής

Άγγελου Σικελιανού ΤΟ ΑΓΙΟΡΕΊΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ Ακαδημία Αθηνών, ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη (Αντιγράφω τα παρακάτω)
Θεσσαλονίκη
Αγιά Σοφιά.
Άγιος Δημήτριος.
Των Δώδεκα Αποστόλων.
Ναοί Θεσσαλονίκης.
Στον Άι Δημήτρη
το βαφτίσι.
Αγιά Σοφιά,το
μωσαϊκό του θόλου- η Παναγιά.
Άγιοι Απόστολοι,
Άγια Αικατερίνη.
Οί πρόσφυγες-οί αργαλειοί.
Τα βοδάμαξα
στα καλντερίμια
(στα πλακόστρωτα).
(κουβέντα για τη μουσική.)
Οί Εβραίοι
Η ανεξιθρησκεία
των Ρωμιών.
Μελλοντική ενότητα της φυλής(;)
Οι γλάροι στο καράβι.
Το λιμάνι.
Τα καίκια κοκκινόπλωρα (Όμηρος)
στοιχεία παράδοσης
Ο Άι Γιώργης-
η ηχητική του,
τα μωσαϊκά τού θόλου,
του βωμού,κάτου
απ'τις καμάρες.
Ό στρατός στην εκκλησιά.
Η Αγία Παρασκευή.
Οι πρόσφυγες-
σαν πευκί (tapis-
serie) οι συντρο-
φιές των παιδιών
Οί καπνοί απ'τις
στιές. Οι γριές.
Μητρόπολη (νέα
εκκλησιά). Ο επίσκο-
πος κηρύττει,ξερός
κτλ.
Φροντίδα για τους άλλους.
Δόσιμο
του εαυτού μας.
Αρτια συγκέντρωση.
Στοιχεία φιλοξενείας
στον Ελληνισμό.
Στοιχεία εθνισμού.
(Στην Ήπειρο:Πατέρα,
έρθε! ο γέρος στον
τάφο του πατέρα του.)
Περίπατος στο
Κάστρο. Το κοι-
μητήριο-οι ορτές πλάκες.
Τα δυό κυπαρίσσια.
Οι κουρούνες. Τα
πλατάνια.Αίσθημα
αιωνιότητος-ο
ήλιος-τόπος χλοερός.
Βοδενά.Μίδας και
Σιληνός.
Πρέπει να ξανακοι-
τάξεις τα γράμμα-
τά σου, και στη μονα-
ξιά(σε απόλυτη
μοναξιά) να
ζωντανέψεις θεία
(σε θείο σύνολο)
τα στοιχεία της
ζωής σου.

Αντεγραψα 9 συνεχόμενες σελίδες του ημερολογίου που έγραψε ο ποιητής κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του μαζί με τον Καζανζάκη από τις 15 Νοεμβρίου μέχρι τις 25 Δεκεμβρίου 1914.Η Θεσσαλονίκη (ενδιάμεσος σταθμός στη διαδρομή, είχε μόλις 2 χρόνια πριν απελευθερωθεί και ενταχθεί στο Ελληνικό Κράτος.

ελάτε δε θέλω μπλιάχ και αηδίες.

Πού θα την αναζητήσετε
Δεν είναι πολύ εύκολο να βρείτε μύκητα κομπούχα στο εμπόριο. Κάποια μεγάλα και εξοπλισμένα καταστήματα βιολογικών ειδών φέρνουν κατά καιρούς και ενδεχομένως μπορείτε να τον παραγγείλετε. Ένας άλλος τρόπος είναι να τον παραγγείλετε μέσω του Διαδικτύου. Το καλύτερο από όλα, βέβαια, είναι να σας τον χαρίσει κάποιος φίλος. Πάντως, θα βρείτε στα βιολογικά προϊόντα έτοιμο ρόφημα κομπούχα, σε περίπτωση που δεν βρίσκετε το μύκητα ή δεν έχετε χρόνο να το παρασκευάσετε μόνοι σας.
Η αναπαραγωγή
Με καθαρά χέρια, αφαιρέστε τον παλιό και το νέο μύκητα από το μείγμα και βάλτε τους σε ένα καθαρό πιάτο. Θυμηθείτε να κρατήσετε περίπου 400 ml από το υγρό σαν μαγιά για τη νέα κομπούχα που θα φτιάξετε στη συνέχεια, χρησιμοποιώντας και τους δύο μύκητες. Μπορείτε πάντα να χαρίσετε το μικρό κομπούχα σε ένα αγαπημένο σας πρόσωπο! (κάθε μύκητας έχει ένα κύκλο ζωής που δεν ξεπερνά τις 6 με 8 χρήσεις). Το ρόφημα που παρασκευάσατε θα είναι αφρώδες, ιδιότητα που θα ενισχυθεί αν το αφήσετε εκτός ψυγείου τις επόμενες μέρες.( ως εδώ είναι το κείμενοαπό δω
Το πρώτο κατάστημα πώλησης μικρών κομπούχα είναι γεγονός πληροφορίες εντος.

Κουίζ

Δείτε το My blog list της Γυριστρούλας και πείτε μου πως θα το λέγαμε στα Ελληνικά, μην ψάχνετε κατά λέξη μετάφραση, μιλώ για τον τρόπο λειτουργίας του συστήματος.Με σκεπτικό παρακαλώ.
http://www.youtube.com/watch?v=9bk18s6HDZE&feature=related

το ταξίδι μας μέσα από μιά φωτογραφία,ένα τραγούδι και λίγα λόγια του Χατζιδάκι

07 ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ....

ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΞΗ Β ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ. (Θέματα προς διερεύνηση)
1.Είμαστε σύμφωνοι σε όλα και για όλα?(επικαιρότητα, πολιτική κατάσταση,κρίση της κοινωνίας μας και των θεσμών)
2. Έχουμε απαντήσει στα βασικά υπαρξιακά ερωτήματα της ζωής? (Ποιοί είμαστε, που πάμε,πως και γιατί πάμε)
3. Είμαστε σταθερά προσηλωμένοι στο δόγμα "Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι βάρβαρος"?
4. Είμαστε αντιρατσιστές, αντιφασίστες, αντιαμερικάνοι,αντικακόγουστοι,αντιφρονούνες γενικώς?
Διάλειμμα

Συζήτηση γύρω από θέματα μεγάλης σημασίας και τις επιπτώσεις τους στις ζωές μας. π.χ ορθογραφία,λογοτεχνία,ψάρεμα,ποδόσφαιρο,κατοικίδια ζώα,τεμπελιά, δικαίωμα στη χαζομάρα,λατινική γλώσσα, βάψιμο σπιτιών κλπ κλπ

εξηγήσεις...

Τι έγινε παγώσατε? Αντε να εξηγηθώ γιατί φοβάμε δεν κατάλαβε κανένας τίποτα.
1. ¨Οτι μισώ περισσότερο είναι τα σκυλάδικα,το ήθος τους και η αισθητική τους
2. Βρήκα ευκαιρία να παίξω με τις λέξεις,αφού είδα την πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση της Γυριστρούλας για το επιγόνιον.Φυσικά και δεν εχει καμιά ευθύνη.
3. απογόνιον= η μουσική των απογόνων
4. Η βραχονησιδα το έπιασε και το προέκτεινε, η μουσική η γραμμένη στο γόνατο.
5.Όταν εξηγούμε τα αυτονόητα, θαρρώ πως χάνουν το γούστο τους.
6. Δεν είναι απαραίτητα όλες οι αναρτήσεις πετυχημένες (πως θα μπορούσε άλλωστε) όμως μια συνισταμένη με σταθερή άποψη νομίζω πως την έχουμε όλοι μας.
7. Σας αγαπώ και σας φιλώ.

επιγόνιον-απογόνιον

Το απογόνιον


Το επιγόνιον

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Την ιδέα την έδωσε η Γυριστρούλα

65 χρόνια πριν.

ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Άρχισα να κρατώ το ημερολόγιο αυτό , ακριβώς μόλις έκλεισα τα δεκάξι μου. Και το σταματώ απότομα από τη μέρα που δίνω αίτηση για να μπω σε μια χριστιανική κίνηση, στις οποίας άλλωστε τα συσσίτια έτρωγα και όλο γι' αυτά μιλάω μέσα στο ημερολόγιο. Τότε σ' όλη την κατοχή, καθώς και στον εμφύλιο, μέναμε στην οδό Ιουστινιανού 14 της Θεσσαλονίκης, στη σοφίτα ενός ψηλού σπιτιού, εκεί στην περιοχή της πλατείας Δικαστηρίων.
Το ημερολόγιο μου αυτό δεν παρουσιάζει κανένα λογοτεχνικό ενδιαφέρον. Αντίθετα βρίθει από κοινότοπες εκφράσεις, ασυνταξίες κωμικές, και γενικά, κυριαρχείται από μια γλώσσα φοβερή, ρητορική μιξοκαθαρεύουσα που φαίνεται ότι από τα συσσίτια των κατηχητικών, όπου κάθε τόσο μας βγάζαν λόγους και λογύδρια, την είχα ξεσηκώσει. Βέβαια σε ορισμένα σημεία, εγώ διακρίνω ότι κάμνω και ειρωνική χρήση αυτής της νέας για μένα τότε φρασεολογίας, και ακόμα συχνά αναφέρομαι σε συγκεκριμένες διατυπώσεις, αλλά αυτό φοβούμαι ότι δεν μπορεί
να γίνει πια αντιληπτό και άδικα θα χάσω τα λόγια μου.
Οι αναγνώστες του ημερολογίου γρήγορα θα διαπιστώσουν ότι σημειώνω σχεδόν παντού τις ώρες κατά τρόπο περίεργο. Σημειώνω πρώτα την παλιά, την δικιά μας, ας πούμε ώρα, και μετά την κατοχική, εκείνη που μας είχαν επιβάλει οι Γερμανοί, μια ώρα μπροστά όπως τώρα. Πολλά γεγονότα, συναγερμούς ιδίως, έτρεχα και τα σημείωνα τη στιγμή που γίνονταν, ενώ ακόμα χτυπούσαν οι σειρήνες. Με είχε πιάσει αυτή η μανία.
Τέλος θαρρώ πως το μικρό αυτό ημερολόγιο αξίζει, κυρίως, για τα στοιχεία της καθημερινής ζωής που περιέχει και τα οποία είναι ακριβέστατα.
Αθήνα 8-4-78 Γιώργος Ιωάννου.

Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 1943. Ο καιρός είναι καλός. Έφαγα μπιζέλια νερόβραστα. Χθες το βράδυ ενώ η ωχρά σελήνη εφώτιζε τα πάντα και ήταν πραγματικώς μαγευτική η βραδιά αντήχησαν στις 9 αι τρομεραί σειρήναι. Εγώ δεν εσηκώθηκα ποσώς. Σχεδόν μαζί με τα σειρήνας ήρχισαν να πίπτουν βροχηδόν αντιαεροπορικά παντός διαμετρήματος ως και πολυβόλα διότι τα αεροπλάνα ήταν πολύ χαμηλά. Αλλά μετ' ολίγον έλαμψε ο τόπος και τρομεροί κρότοι σαν εκρήξεις βομβών ηκούοντο επί ένα τέταρτον. Εμείς και όλος ο κόσμος βέβαια ετρομοκρατήθημεν. Τα παράθυρα
έτριζον απειλητικώς, αι θύραι ήνοιγον μόναι των και ολόκληρο το οικοδόμημα εσείετο εκ θεμελίων. Εγώ όταν είδα τα παραπάνω εφοβήθην σφόδρα και ντύθηκα και κατέβηκα-άνευ υποδημάτων- στην κυρία Σοφία, αφου προηγουμένως ερώτησα και μου είπαν ότι δεν θα κατευούν. Τα αντιαεροπορικά και αι εκρήξεις εσυνεχίζοντο, δια τούτο και εκατέβηκαν πάντες εις την κυρίαν Σοφίαν. Μετ' ολίγον έπαυσαν οι κρότοι, ανεβήκαμε επάνω και κοιμηθήκαμε. Περί ώραν 11-12 ηκούσθησαν και πάλιν αι σειρήναι, τίποτε όμως περισσότερον. Την πρωϊαν έμαθα ότι
βομβάρδισαν την Νεάπολη, Συκιές, Βάρνα. Άπαντες συνοικισμοί. Περί τους πεντακοσίους ανέρχονται οι νεκροί.
Το απόγευμα επεσκέυθην την πληγείσαν περιοχήν της Βάρνας. Οι φονιάδες γκρέμισαν τις παράγκες και σκότωσαν τον κόσμο στα κρεβάτια τους. Σχεδόν τα θύματα τα είχαν μαζέψει. Εγώ είδα δύο νεκρούς σκεπασμένους με ένα σεντόνι. Τα ερείπια μαρτυρούν περί της αναισχύντου ατιμίας που διεπράχθη από τους "φίλους μας"
Τρίτη 7 Δεκεμβρίου 1943. Ο καιρός δεν είναι και τόσο καλός. Έφαγα κριθαράκι με λάδι-πολύ ωραίο. Το απόγευμα πήγα με τη γιαγιά μου στη συνεργατική και κατόπιν αρκετου αγώνος μπήκα μέσα και πήρα, 9 κιλά στάρι,14 κιλά φακή,5 κ. μπιζέλια, 300 γραμμ. Έλαιον, 8 κιλά σταφίδες μαύρες και 5 κιλά ξανθές, 15 κ. πατάτες και 11 κιλά κρομμύδια!

οχι στη μια λύση...

Παρασκευή πρωί και ακούω στο κρατικό ραδιόφωνο ένα καθηγητή (από τη φωνή ακούγονταν ηλικιωμένος, μάλλον ομότιμος) ψυχολογίας που δυστυχώς δεν άκουσα το όνομα του, μη έχοντας και καμιά ιδιαίτερη εκτίμηση στο ρόλο της ψυχολογίας έτσι όπως μας σερβίρεται, συνέχισα να μην ακούω προσεκτικά.Μέχρι που είπε. "στα παιδιά το εκπαιδευτικό μας σύστημα καλλιεργεί την φαντασία και την ευρηματικότητα μέχρι την ηλικία της τετάρτης δημοτικού,ίδιαίτερα στο νηπιαγωγίο μπορεί το παιδί να ακούσει πως το λουλούδι έχει συναισθήματα, λυπάτε κλαίει ή χαίρεται". Είναι αυτονόητο πως τα μικρά παιδιά προσφέρονται για τέτοιες προσεγγίσεις του κόσμου μας,μαθαίνουν να κατανοούν τα συναισθήματα τόσο των άλλων όσο και τα δικά τους και γενικά ξεκινούν την εκπαιδευτική τους ζωή χρησιποιώντας τη δημιουργικότητα τους και τη φαντασία τους. Και ξαφνικά από την τετάρτη του δημοτικού όλο το σύστημα της εκπαίδευσης προσανατολίζεται πρός την επιβολή της "μιάς και μόνης λύσης" "η σωστή απάντηση είναι αυτή" "έτσι πρέπει να το μάθετε", αν κάποιος μαθητής μέσα στο σχολείο τολμήσει να υπερασπιστεί την αλήθεια του, την άποψη του και την διαδικασία μιας σκέψης δημιουργικής, αν τολμήσει να αμφισβητήσει την "μιά άποψη" την "μιά λύση" τότε θα θεωρηθεί απροσάρμοστος και πως χαλά την "τάξη". Μ' αυτόν τον τρόπο οι νέοι σταδιακά ευνουχίζονται σαν προσωπικότητες,γίνονται ανθρωποι με ρηχή σκέψη, καθόλου φαντασία και ανύπαρκτες άμυνες, πρόσφορα όλα για την μελλοντική κατάθλιψη, την χρήση ουσιών,τα ατομικά αδιέξοδα και το αίσθημα του "ανικανοποίητου" ανθρώπου που το σέρνει για μιά ολόκληρη ζωή.
Χαρισμένη λοιπόν η φωτογραφία με τις πολλές όψεις και η μουσική του Χατζιδάκι στον κύριο Καθηγητή και ας μην τον ξέρω.
εδώ ακούτε και συγνώμη για την ταλαιπωρία.

Έκθεση

Ρίξτε καμιά ιδέα να ξορκίσουμε το κακό. Σήμερα θα ασχοληθώ με ένα πρόβλημα που αφορά μόνο εμένα και κανέναν άλλο. Μεσημέρι 3 με 5 στην παραλιακή της Θεσσαλονίκης η Δημοτική Αστυνομία βρήκε μόνο και απροστάτευτο το καημένο το αυτοκίνητο μου παρκαρισμένο στην άκρη του δρόμου να με περιμένει υπομονετικά, το σήμα απαγορεύεται η στάση και η στάθμευση δεν στάθηκε ικανό να με τρομοκρατήσει,έχουμε και την παλληκαριά (ή την κουζουλάδα) μέσα μας εμείς οι Κρητικοί εδώ που τα λέμε! Το αποτέλεσμα ήταν μια πινακίδα λιγότερη (την άλλη θέλουν να την πάω μόνος μου, άκου απαίτηση?) και μια κλήση αξίας 40 ευρώ.Ανεξάρτητα από την τελική έκβαση της υπόθεσης που θα έχει η αυριανή διαπραγμάτευση μαζί τους, από σας θα ήθελα τις 5 πρώτες σκέψεις που σας ήρθαν στο νου από αυτή την εκατό τοις εκατό αληθινή ιστορία μου.
Το βίντεο το βάζω για να μην είμαστε εκτός τόπου και χρόνου.
Μπόρείτε να το δείτε και σαν θέμα για έκθεση...

αβατοπέδιο

Στη φώτο λεπτομέρεια από τη διεκδικούμενη έκταση, τα παπάκια δεν πάνε στην ποταμιά, πάνε στο νομικό συμβούλιο του παρακράτους.
Είναι βαριά η καλογερική, ειδικά όταν συνοδεύεται από βαριά χαρτοφυλάκια, υψηλές γνωριμίες και μεγίστη δόση αμοραλισμού.

ένα ταπεινό δένδρο...

Στη φωτογραφία στη δεξιά πλευρά της κάνει την παρουσία της μια χαρουπιά, απομεινάρι σήμερα στο χωριό μου, άλλης εποχής και άλλης οικονομίας

Εδώ και λίγες ώρες η βροχή ξεπλένει τα χρώματα, τις μυρωδιές και τις εικόνες του καλοκαιριού, όλα στο διαλύονται στο νερό, τα τζιτζίκια, οι γρύλοι, τα τριζόνια, ο ιδρώτας που κολλά απάνω σου, οι πανσέληνοι που φώτισαν τις νύχτες, ακόμα και τα συνήθη χρωματιστά σύνολα από σωσίβια, σαγιωνάρες και καρπούζια έξω από τα καταστήματα θερινών αναγκών. Αυτά εδώ στη Μακεδονία, γιατί στην Κρήτη τέτοιες μέρες είχαμε τον καιρό των χαρουπιών, πανέμορφο δένδρο η χαρουπιά βρίσκονταν εκεί που τίποτα άλλο δεν φύτρωνε, ο καρπός άφθονος και φτηνός προορίζονταν για τα ζώα (την περίοδο της κατοχής έσωσε πολλά παιδιά από την πείνα), σε αντίθεση με το λάδι ή τη σταφίδα που φυλάγονταν καλά σε ασφαλείς αποθήκες τα χαρούπια τα καημένα έκαναν σωρούς τεράστιους μέσα στα τσουβάλια τους σε αυλές και δρόμους προς μεγάλη χαρά των μικρότερων που σκαρφαλώναμε πάνω τους με άνεση αναρριχητών, όλα αυτά μέχρι να έρθει ο έμπορος με το τεράστιο φορτηγό του να τα εξαφανίσει. Σήμερα οι χαρουπιές είναι μόνο στα ψαγμένα φυτώρια και προορίζονται για βεράντες και αυλές.

Κερωνιά, Κεραθιά, Χαρουπιά
Δένδρο που όπως αποδεικνύει η μακρά πορεία του ανά τους αιώνες έρχεται στην επικαιρότητα μόνο σε περιόδους πολέμων, λιμών και σιτοδειών που η τροφή είναι λιψή και δυσεύρετη. Πολύ θρεπτικό φυτό που είχε εισαχθεί στην Ελλάδα στην αρχαιότητα - ίσως όμως να ήταν και ιθαγενές στην Κρήτη και στη Ρόδο. Το επιστημονικό του όνομα (Ceratoni Asiliqua) προέρχεται από το "κέρατον", που υποδηλώνει και τη μορφή που έχει ο καρπός. "Ξυλοκέρατο" ή "Τσεράτσι" ονομάζουν τον καρπό στη Μάνη.
Το δένδρο ήταν πολύ γνωστό στη Συρία και στην Ιουδαία την εποχή του Χριστού, (αναφορά στην παραβολή του Ασώτου).
Οι ξεραμένοι σπόροι χρησίμευαν στην Αφρική σαν βαρίδια για το ζύγισμα των μπαχαρικών και στις Ινδίες για να ζυγίζουν το χρυσάφι και τα πετράδια. Από αυτό προέρχεται και η μονάδα βάρους "καράτι", που χρησιμοποιείται σήμερα για τα κοσμήματα. Το βάρος του σπόρου της χαρουπιάς κυμαίνεται ομοιόμορφα μεταξύ 189 και 205 χιλιοστών του γραμμαρίου και το σημερινό καράτι έχει επίσημα καθορισθεί στα 200 χιλιοστά του γραμμαρίου.
Ο Πλίνιος (μοναδικός συγγραφέας Φυσικής Ιστορίας στο Λατινικό κόσμο) περιγράφει τα γλυκά φασόλια της χαρουπιάς σαν τροφή για τα γουρούνια. Ο Θεόφραστος (γνώστης Βοτανικής) περιέγραψε την χαρουπιά με μεγάλη ακρίβεια, ίσως γιατί δεν τη γνώριζαν οι αναγνώστες του από δική τους αντίληψη. Με την προσοχή που τον διακρίνει, ο Θεόφραστος παρατήρησε σωστά πως οι καρποί της βγαίνουν από τον κορμό του δένδρου, κι αυτό γιατί τα λουλούδια φυτρώνουν πάντοτε στις μασχάλες των φύλλων ή απ' ευθείας από τα παλιά κλαδιά.
Τα χαρούπια κατάφεραν να θρέψουν όχι μόνο τον Ιωάννη το Βαπτιστή στην έρημο αλλά και χιλιάδες παιδιά κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Κι αυτό διότι στην άσχημη, σκουρόχρωμη και ζαρωμένη σάρκα τους περιέχουν τα δέκα σπουδαιότερα άλατα και ιχνοστοιχεία και περίπου 8/10 πρωτεΐνη, ασβέστιο, φώσφορο, σίδηρο και βιταμίνες.
Βράζοντας τα χαρούπια παρασκευάζουμε από το μέλι που υπάρχει στο εσωτερικό του ένα απλό υδατώδες εκχύλισμα, το "χαρουπόμελο" το οποίο και χρησιμοποιούσαν ως κύρια γλυκαντική ουσία. Πολλοί την ίδια ακριβώς περίοδο τα φούρνιζαν, τα άλεθαν και ανακάτευαν τη σκόνη τους με το λιγοστό αλεύρι για την παρασκευή του απαραίτητου για την οικογένεια ψωμιού. Οι Τούρκοι παρασκεύαζαν το καλοκαίρι από το "μέλι" των χαρουπιών ένα δροσιστικό σερμπέτι που σέρβιραν με χιόνι ή κρύο και ονόμαζαν "χαρουπάδα" ή "χαρουπιά". Ο σπόρος της χαρουπιάς αντικατέστησε στο παρελθόν ακόμα και τον καφέ, καβουρντιζόμενος με αμύγδαλα και ρεβύθια. Εάν κάποιος κόψει στα δύο τον καρπό του ώριμου χαρουπιού θα διαπιστώσει ότι στάζει μέλι, το οποίο μάλιστα θυμίζει έντονα γεύση σοκολάτας. Το αφέψημα από κοπανισμένα χαρούπια είναι ιδανικό για τα παιδιά που πάσχουν από βροχίτιδα και κοκίτη. Βρασμένα επίσης μαζί με ξερά σύκα και σταφίδες χρησιμοποιούνται ως άριστο αντιβηχικό φάρμακο. Στην ιδιαίτερη πατρίδα μας στον Πύργο αρκετές χαρουπιές υπήρχαν στον Μπέρτσο ή Πέρτσο στην περιοχή όπου ο Λάκος. Η συγκομιδή τους γινόταν στο τέλος του καλοκαιριού, που είναι η εποχή ωρίμανσης.
Έκοβαν στη μέση τα "ξυλοκέρατα" και τα τοποθετούσαν σε κουτιά τα οποία είχαν ντύσει με λαδόκολλα. Τα κατανάλωναν κατά τη διάρκεια του χειμώνα όταν είχαν πλέον ζαχαρώσει. Επίσης τα ξυλοκέρατα ήταν η βασική τροφή των γουρουνιών στη Μάνη.

Βιβλιογραφία:
- Εφημερίδα Καθημερινή 22-9-96 και
- Ελμουτ Μπάουμαν "Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΛΩΡΙΔΑ" στο μύθο, στην τέχνη, στη λογοτεχνία.

Η οινοποίηση είναι τόσο σοβαρή δουλειά όσο και η ποίηση

Σήμερα θα πω λίγα περισσότερα απ'ότι συνήθως, ελπίζω χρήσιμα, ευχαριστώ την Γυριστρούλα που με την ανάρτηση της μου έδωσε την ιδέα.
Ο καλός οινοποιός είναι εκείνος που επεμβαίνει με επιτυχία και σταματά μια φυσική διαδικασία στο δρόμο από το σταφύλι μέχρι το ξύδι ή για να το πούμε πιο επιστημονικά σταματά τη διαδικασία αμέσως μετά την αλκοολική ζύμωση και δεν επιτρέπει να ακολουθήσει η οξική ζύμωση που θα μετατρέψει το αλκοόλ σε ξυδάκι για το θυμό, τα τσιμπήματα εντόμων κλπ. Η προστασία από τον αέρα και τη ζέστη (όχι πάνω από 20 βαθμούς θερμοκρασία) είναι 2 κύριες προϋποθέσεις για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Τα αντιοξειδωτικά συστατικά του κρασιού
οξειδώνονται πολύ εύκολα δίνοντας ένα μίγμα από ανεπιθύμητες κετόνες που καλύπτουν και ισοπεδώνουν τα αρώματα του κρασιού, γι' αυτό εκτός από την προστασία από τον αέρα χρησιμοποιούν παραδοσιακά, αλλά και σήμερα, τον θειώδη ανυδρίτη (το γνωστό μεταμπισουλφίτ) τόσο στη διαδικασία της έκθλιψης (του πατήματος) όσο και μετά, στη συντήρηση του κρασιού. Η σωστή θερμοκρασία αλκοολικής ζύμωσης για τη λευκή οινοποίηση είναι 18 με 21 βαθμούς για να μη φύγουν τα αρώματα που περιέχονται στο γλεύκος, για την ερυθρή 27 με 33 βαθμούς για να γίνει σωστή εκχύλιση των ανθοκυανών (χρώμα) και των ταννινών (αυτή η στυπτική ουσία που κάνει τη γλώσσα να τρίβεται στον ουρανίσκο μας). Τα αρώματα στο κόκκινο κρασί είναι δευτερογενή πιο πολύπλοκα και σχηματίζονται αργά, δεν είναι φρουτώδη και δεν θυμίζουν λουλούδια. Για να πετύχουμε χρώμα και τανίνες στο κόκκινο κρασί προσθέτουμε μέσα στο γλεύκος τα στέμφυλα για μερικές ημέρες καθ' όσον διαρκεί η αλκοολική ζύμωση ή για πολύ λιγότερο χρόνο όταν θέλουμε να παράγουμε ροζέ κρασί (στην ουσία πρόκειται για λευκή οινοποίηση), το
χρώμα και η τανίνες λοιπόν υπάρχουν στη φλούδα του σταφυλιού (όχι στον χυμό) . Η αλκοολική ζύμωση είναι μια εξώθερμη διαδικασία (παράγει θερμότητα) που εκλύει διοξείδιο του άνθρακα, αέριο άοσμο, βαρύτερο του αέρα και γι' αυτό θέλει προσοχή όταν προσεγγίζουμε το χώρο που γίνεται (συνήθως με αναπτήρα ή αναμμένο κερί που όταν σβήσει θα πει πως στο χώρο δεν υπάρχει οξυγόνο για μας). Αποφεύγουμε την επαφή του γλεύκους και του κρασιού με μεταλλικά δοχεία εκτός κι' αν είναι ανοξείδωτα, αποφεύγουμε τις μεταγγίσεις όταν ο καιρός είναι νοτιάς (χαμηλό βαρομετρικό στην ατμόσφαιρα- αιωρούμενα σωματίδια στο κρασί που άλλως θα κατακάθονταν στον πυθμένα του βαρελιού ή της δεξαμενής. Στη νότια Ελλάδα και στα νησιά τα κρασιά είναι πιο δυνατά (μεγαλύτερος αλκοολικός βαθμός) γιατί και τα σταφύλια λόγω κλίματος είναι πιο γλυκά (περισσότερα σάκχαρα για να μετατραπούν σε αλκοόλη) άλλωστε εδώ έχουμε και τα λιαστά κρασιά (βάζουν για λίγες μέρες τα σταφύλια στο ήλιο για να αυξήσουν τον βαθμό σε σάκχαρα) γενικά το πολύ αλκοόλ σε ένα κρασί το προστατεύει από την οξική ζύμωση και περαιτέρω περιπέτειες. Η διαδικασία πάτα-τράβα που χρησιμοποιούν σχεδόν αποκλειστικά στη Ν. Ελλάδα είναι στην ουσία λευκή οινοποίηση, το λίγο χρώμα που κάνει το κρασί κοκκινέλι το δίνει το τρίτο πάτημα που αρχίζουν πια οι φλούδες να προσφέρουν το κόκκινο χρώμα τους, αντίθετα στη Β Ελλάδα (πχ Γουμένισσα, Νάουσα ) για να γίνει το κρασί σκούρο και ταννικό η ζύμωση γίνεται μαζί με τα στέμφυλα (αλλά όχι τα κοτσάνια που δίνουν μια γεύση χορταρίλας) και τα οποία αμέσως απομακρύνονται όταν πετύχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Τα γλυκά και τα αφρώδη κρασιά είναι ειδικές περιπτώσεις οινοποίησης που δεν αφορούν το παρόν. Και κάτι ακόμα που λένε οι Γάλλοι ο πρώτος σε κουλτούρα κρασιού λαός στον κόσμο." Το καλό κρασί θέλει πολύ νερό" όχι βέβαια με την έννοια της νοθείας αλλά της καθαριότητας.
Και μερικά ακόμα γενικά, το κρασί είναι ένα αλκοολούχο ποτό με αλκοολικό βαθμό 10 έως 15 τοις εκατό, συνδεδεμένο άρρηκτα με την κουλτούρα και τον τρόπο ζωής των λαών της μεσογείου, όπως και άλλες ουσίες ή συνήθειες (σοκολάτα, ίντερνετ, καπνός, ακόμα και χασίς σε κάποιους πολιτισμούς) έτσι και το αλκοόλ έχει ψυχοτρόπες ιδιότητες που θα πει στην πορεία του χρόνου έχει βοηθήσει τον άνθρωπο να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες της ζωής, ήταν πάντα στενά δεμένο με θρησκευτικές δοξασίες και με την έννοια της κοινωνικότητας και της διάθεσης του ανθρώπου για παρέα και μοίρασμα.
Και κάτι ακόμα, όσοι από μας έχουμε μνήμες από τρύγους και πατήματα από γονείς, θείους, χωριά κλπ , αναγνωρίζουμε και εξηγούμε με τη βοήθεια της χημείας την βαθιά γνώση και σοφία που εμπεριείχαν οι ανεξήγητες, σχεδόν τελετουργικές κινήσεις των μεγάλων όταν εμείς ήμασταν μικροί και την υπερηφάνεια τους όταν το αποτέλεσμα ήταν αντάξιο των προσδοκιών τους.
Στην υγειά σας λοιπόν.

΄περίπατος...

Η μονοπρόσωπη φωτογράφιση είναι παντα γοητευτική, έχει μια ησυχία και μιά χαμηλόφωνη συνομιλία με τον τόπο,συναισθήματα που διακρίνονται με προσπάθεια, μια τέτοια βόλτα κάνουμε σήμερα...

συνομιλία με τα μάρμαρα...

μεσημεριανή ανάπαυλα...

ομορφιά...

για το καλύτερο πλάνο...

ρέμβη...

μόνη και ασφαλής...

το παγκάκι, ενας καλός φίλος...

βρεγμένος και τρομαγμένος...

Κοιτάζοντας μακριά μέχρι την πατρίδα...

χαμηλοβλέποντας...

απλωμένο χέρι...

Το παιχνίδι...

Γεννέθλια

Θα το ξανάβρω στους μπαξέδες με λάγνο μάτι να κοιτά και να με ψήνει όλο θράσος πως είναι λέει αριστερά.

Κοιμήσου τώρα γιατί στις 11 ανοίγουν τα σχολεία

Νανούρισμα αν και δε φαίνεται να το χρειάζεται

Το πάρτυ μας

Μπορεί να μην γεμίζει το μάτι αλλά μια χαρά μαγαζί το βρίσκω, ότι πρέπει για το πάρτυ που ξεκινά και που είστε καλεσμένοι...

Καράβια και τραγούδια

Αν και δεν είμαι φαν της φίρμας δεν μπόρεσα να βρώ αυτό το ωραίο τραγούδι με τη φωνή του συνθέτη του Γ.Ζήκα (ακόμα ένας σαλονικιός σπουδαίος μουσικός), βέβαια θα μπορούσα να βάλω τη Β. Λάμπρου με το γνωστό τραγούδι-παροιμία αλλά σκέφτηκα την ψυχική ηρεμία του Θερσίτη.

Κλαίουσες ιτιές

Σαν ταινία από Αγγελόπουλο, αυτό το ένα ουρανού και θάλασσας, να πέφτεις μέσα του και να χάνεσαι και τα λόγια του Χικμέτ επίσης, σε άλλη διάσταση...

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA