Πού θα την αναζητήσετε Δεν είναι πολύ εύκολο να βρείτε μύκητα κομπούχα στο εμπόριο. Κάποια μεγάλα και εξοπλισμένα καταστήματα βιολογικών ειδών φέρνουν κατά καιρούς και ενδεχομένως μπορείτε να τον παραγγείλετε. Ένας άλλος τρόπος είναι να τον παραγγείλετε μέσω του Διαδικτύου. Το καλύτερο από όλα, βέβαια, είναι να σας τον χαρίσει κάποιος φίλος. Πάντως, θα βρείτε στα βιολογικά προϊόντα έτοιμο ρόφημα κομπούχα, σε περίπτωση που δεν βρίσκετε το μύκητα ή δεν έχετε χρόνο να το παρασκευάσετε μόνοι σας. Η αναπαραγωγή Με καθαρά χέρια, αφαιρέστε τον παλιό και το νέο μύκητα από το μείγμα και βάλτε τους σε ένα καθαρό πιάτο. Θυμηθείτε να κρατήσετε περίπου 400 ml από το υγρό σαν μαγιά για τη νέα κομπούχα που θα φτιάξετε στη συνέχεια, χρησιμοποιώντας και τους δύο μύκητες. Μπορείτε πάντα να χαρίσετε το μικρό κομπούχα σε ένα αγαπημένο σας πρόσωπο! (κάθε μύκητας έχει ένα κύκλο ζωής που δεν ξεπερνά τις 6 με 8 χρήσεις). Το ρόφημα που παρασκευάσατε θα είναι αφρώδες, ιδιότητα που θα ενισχυθεί αν το αφήσετε εκτός ψυγείου τις επόμενες μέρες.( ως εδώ είναι το κείμενοαπό δω Το πρώτο κατάστημα πώλησης μικρών κομπούχα είναι γεγονός πληροφορίες εντος.
Δείτε το My blog list της Γυριστρούλας και πείτε μου πως θα το λέγαμε στα Ελληνικά, μην ψάχνετε κατά λέξη μετάφραση, μιλώ για τον τρόπο λειτουργίας του συστήματος.Με σκεπτικό παρακαλώ. http://www.youtube.com/watch?v=9bk18s6HDZE&feature=related
ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΞΗ Β ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ. (Θέματα προς διερεύνηση) 1.Είμαστε σύμφωνοι σε όλα και για όλα?(επικαιρότητα, πολιτική κατάσταση,κρίση της κοινωνίας μας και των θεσμών) 2. Έχουμε απαντήσει στα βασικά υπαρξιακά ερωτήματα της ζωής? (Ποιοί είμαστε, που πάμε,πως και γιατί πάμε) 3. Είμαστε σταθερά προσηλωμένοι στο δόγμα "Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι βάρβαρος"? 4. Είμαστε αντιρατσιστές, αντιφασίστες, αντιαμερικάνοι,αντικακόγουστοι,αντιφρονούνες γενικώς? Διάλειμμα
Συζήτηση γύρω από θέματα μεγάλης σημασίας και τις επιπτώσεις τους στις ζωές μας. π.χ ορθογραφία,λογοτεχνία,ψάρεμα,ποδόσφαιρο,κατοικίδια ζώα,τεμπελιά, δικαίωμα στη χαζομάρα,λατινική γλώσσα, βάψιμο σπιτιών κλπ κλπ
Τι έγινε παγώσατε? Αντε να εξηγηθώ γιατί φοβάμε δεν κατάλαβε κανένας τίποτα. 1. ¨Οτι μισώ περισσότερο είναι τα σκυλάδικα,το ήθος τους και η αισθητική τους 2. Βρήκα ευκαιρία να παίξω με τις λέξεις,αφού είδα την πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση της Γυριστρούλας για το επιγόνιον.Φυσικά και δεν εχει καμιά ευθύνη. 3. απογόνιον= η μουσική των απογόνων 4. Η βραχονησιδα το έπιασε και το προέκτεινε, η μουσική η γραμμένη στο γόνατο. 5.Όταν εξηγούμε τα αυτονόητα, θαρρώ πως χάνουν το γούστο τους. 6. Δεν είναι απαραίτητα όλες οι αναρτήσεις πετυχημένες (πως θα μπορούσε άλλωστε) όμως μια συνισταμένη με σταθερή άποψη νομίζω πως την έχουμε όλοι μας. 7. Σας αγαπώ και σας φιλώ.
ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ Άρχισα να κρατώ το ημερολόγιο αυτό , ακριβώς μόλις έκλεισα τα δεκάξι μου. Και το σταματώ απότομα από τη μέρα που δίνω αίτηση για να μπω σε μια χριστιανική κίνηση, στις οποίας άλλωστε τα συσσίτια έτρωγα και όλο γι' αυτά μιλάω μέσα στο ημερολόγιο. Τότε σ' όλη την κατοχή, καθώς και στον εμφύλιο, μέναμε στην οδό Ιουστινιανού 14 της Θεσσαλονίκης, στη σοφίτα ενός ψηλού σπιτιού, εκεί στην περιοχή της πλατείας Δικαστηρίων. Το ημερολόγιο μου αυτό δεν παρουσιάζει κανένα λογοτεχνικό ενδιαφέρον. Αντίθετα βρίθει από κοινότοπες εκφράσεις, ασυνταξίες κωμικές, και γενικά, κυριαρχείται από μια γλώσσα φοβερή, ρητορική μιξοκαθαρεύουσα που φαίνεται ότι από τα συσσίτια των κατηχητικών, όπου κάθε τόσο μας βγάζαν λόγους και λογύδρια, την είχα ξεσηκώσει. Βέβαια σε ορισμένα σημεία, εγώ διακρίνω ότι κάμνω και ειρωνική χρήση αυτής της νέας για μένα τότε φρασεολογίας, και ακόμα συχνά αναφέρομαι σε συγκεκριμένες διατυπώσεις, αλλά αυτό φοβούμαι ότι δεν μπορεί να γίνει πια αντιληπτό και άδικα θα χάσω τα λόγια μου. Οι αναγνώστες του ημερολογίου γρήγορα θα διαπιστώσουν ότι σημειώνω σχεδόν παντού τις ώρες κατά τρόπο περίεργο. Σημειώνω πρώτα την παλιά, την δικιά μας, ας πούμε ώρα, και μετά την κατοχική, εκείνη που μας είχαν επιβάλει οι Γερμανοί, μια ώρα μπροστά όπως τώρα. Πολλά γεγονότα, συναγερμούς ιδίως, έτρεχα και τα σημείωνα τη στιγμή που γίνονταν, ενώ ακόμα χτυπούσαν οι σειρήνες. Με είχε πιάσει αυτή η μανία. Τέλος θαρρώ πως το μικρό αυτό ημερολόγιο αξίζει, κυρίως, για τα στοιχεία της καθημερινής ζωής που περιέχει και τα οποία είναι ακριβέστατα. Αθήνα 8-4-78 Γιώργος Ιωάννου.
Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 1943. Ο καιρός είναι καλός. Έφαγα μπιζέλια νερόβραστα. Χθες το βράδυ ενώ η ωχρά σελήνη εφώτιζε τα πάντα και ήταν πραγματικώς μαγευτική η βραδιά αντήχησαν στις 9 αι τρομεραί σειρήναι. Εγώ δεν εσηκώθηκα ποσώς. Σχεδόν μαζί με τα σειρήνας ήρχισαν να πίπτουν βροχηδόν αντιαεροπορικά παντός διαμετρήματος ως και πολυβόλα διότι τα αεροπλάνα ήταν πολύ χαμηλά. Αλλά μετ' ολίγον έλαμψε ο τόπος και τρομεροί κρότοι σαν εκρήξεις βομβών ηκούοντο επί ένα τέταρτον. Εμείς και όλος ο κόσμος βέβαια ετρομοκρατήθημεν. Τα παράθυρα έτριζον απειλητικώς, αι θύραι ήνοιγον μόναι των και ολόκληρο το οικοδόμημα εσείετο εκ θεμελίων. Εγώ όταν είδα τα παραπάνω εφοβήθην σφόδρα και ντύθηκα και κατέβηκα-άνευ υποδημάτων- στην κυρία Σοφία, αφου προηγουμένως ερώτησα και μου είπαν ότι δεν θα κατευούν. Τα αντιαεροπορικά και αι εκρήξεις εσυνεχίζοντο, δια τούτο και εκατέβηκαν πάντες εις την κυρίαν Σοφίαν. Μετ' ολίγον έπαυσαν οι κρότοι, ανεβήκαμε επάνω και κοιμηθήκαμε. Περί ώραν 11-12 ηκούσθησαν και πάλιν αι σειρήναι, τίποτε όμως περισσότερον. Την πρωϊαν έμαθα ότι βομβάρδισαν την Νεάπολη, Συκιές, Βάρνα. Άπαντες συνοικισμοί. Περί τους πεντακοσίους ανέρχονται οι νεκροί. Το απόγευμα επεσκέυθην την πληγείσαν περιοχήν της Βάρνας. Οι φονιάδες γκρέμισαν τις παράγκες και σκότωσαν τον κόσμο στα κρεβάτια τους. Σχεδόν τα θύματα τα είχαν μαζέψει. Εγώ είδα δύο νεκρούς σκεπασμένους με ένα σεντόνι. Τα ερείπια μαρτυρούν περί της αναισχύντου ατιμίας που διεπράχθη από τους "φίλους μας" Τρίτη 7 Δεκεμβρίου 1943. Ο καιρός δεν είναι και τόσο καλός. Έφαγα κριθαράκι με λάδι-πολύ ωραίο. Το απόγευμα πήγα με τη γιαγιά μου στη συνεργατική και κατόπιν αρκετου αγώνος μπήκα μέσα και πήρα, 9 κιλά στάρι,14 κιλά φακή,5 κ. μπιζέλια, 300 γραμμ. Έλαιον, 8 κιλά σταφίδες μαύρες και 5 κιλά ξανθές, 15 κ. πατάτες και 11 κιλά κρομμύδια!
Παρασκευή πρωί και ακούω στο κρατικό ραδιόφωνο ένα καθηγητή (από τη φωνή ακούγονταν ηλικιωμένος, μάλλον ομότιμος) ψυχολογίας που δυστυχώς δεν άκουσα το όνομα του, μη έχοντας και καμιά ιδιαίτερη εκτίμηση στο ρόλο της ψυχολογίας έτσι όπως μας σερβίρεται, συνέχισα να μην ακούω προσεκτικά.Μέχρι που είπε. "στα παιδιά το εκπαιδευτικό μας σύστημα καλλιεργεί την φαντασία και την ευρηματικότητα μέχρι την ηλικία της τετάρτης δημοτικού,ίδιαίτερα στο νηπιαγωγίο μπορεί το παιδί να ακούσει πως το λουλούδι έχει συναισθήματα, λυπάτε κλαίει ή χαίρεται". Είναι αυτονόητο πως τα μικρά παιδιά προσφέρονται για τέτοιες προσεγγίσεις του κόσμου μας,μαθαίνουν να κατανοούν τα συναισθήματα τόσο των άλλων όσο και τα δικά τους και γενικά ξεκινούν την εκπαιδευτική τους ζωή χρησιποιώντας τη δημιουργικότητα τους και τη φαντασία τους. Και ξαφνικά από την τετάρτη του δημοτικού όλο το σύστημα της εκπαίδευσης προσανατολίζεται πρός την επιβολή της "μιάς και μόνης λύσης" "η σωστή απάντηση είναι αυτή" "έτσι πρέπει να το μάθετε", αν κάποιος μαθητής μέσα στο σχολείο τολμήσει να υπερασπιστεί την αλήθεια του, την άποψη του και την διαδικασία μιας σκέψης δημιουργικής, αν τολμήσει να αμφισβητήσει την "μιά άποψη" την "μιά λύση" τότε θα θεωρηθεί απροσάρμοστος και πως χαλά την "τάξη". Μ' αυτόν τον τρόπο οι νέοι σταδιακά ευνουχίζονται σαν προσωπικότητες,γίνονται ανθρωποι με ρηχή σκέψη, καθόλου φαντασία και ανύπαρκτες άμυνες, πρόσφορα όλα για την μελλοντική κατάθλιψη, την χρήση ουσιών,τα ατομικά αδιέξοδα και το αίσθημα του "ανικανοποίητου" ανθρώπου που το σέρνει για μιά ολόκληρη ζωή. Χαρισμένη λοιπόν η φωτογραφία με τις πολλές όψεις και η μουσική του Χατζιδάκι στον κύριο Καθηγητή και ας μην τον ξέρω. εδώ ακούτε και συγνώμη για την ταλαιπωρία.
Ρίξτε καμιά ιδέα να ξορκίσουμε το κακό. Σήμερα θα ασχοληθώ με ένα πρόβλημα που αφορά μόνο εμένα και κανέναν άλλο. Μεσημέρι 3 με 5 στην παραλιακή της Θεσσαλονίκης η Δημοτική Αστυνομία βρήκε μόνο και απροστάτευτο το καημένο το αυτοκίνητο μου παρκαρισμένο στην άκρη του δρόμου να με περιμένει υπομονετικά, το σήμα απαγορεύεται η στάση και η στάθμευση δεν στάθηκε ικανό να με τρομοκρατήσει,έχουμε και την παλληκαριά (ή την κουζουλάδα) μέσα μας εμείς οι Κρητικοί εδώ που τα λέμε! Το αποτέλεσμα ήταν μια πινακίδα λιγότερη (την άλλη θέλουν να την πάω μόνος μου, άκου απαίτηση?) και μια κλήση αξίας 40 ευρώ.Ανεξάρτητα από την τελική έκβαση της υπόθεσης που θα έχει η αυριανή διαπραγμάτευση μαζί τους, από σας θα ήθελα τις 5 πρώτες σκέψεις που σας ήρθαν στο νου από αυτή την εκατό τοις εκατό αληθινή ιστορία μου. Το βίντεο το βάζω για να μην είμαστε εκτός τόπου και χρόνου. Μπόρείτε να το δείτε και σαν θέμα για έκθεση...
Στη φώτο λεπτομέρεια από τη διεκδικούμενη έκταση, τα παπάκια δεν πάνε στην ποταμιά, πάνε στο νομικό συμβούλιο του παρακράτους. Είναι βαριά η καλογερική, ειδικά όταν συνοδεύεται από βαριά χαρτοφυλάκια, υψηλές γνωριμίες και μεγίστη δόση αμοραλισμού.
Σήμερα θα πω λίγα περισσότερα απ'ότι συνήθως, ελπίζω χρήσιμα, ευχαριστώ την Γυριστρούλα που με την ανάρτηση της μου έδωσε την ιδέα. Ο καλός οινοποιός είναι εκείνος που επεμβαίνει με επιτυχία και σταματά μια φυσική διαδικασία στο δρόμο από το σταφύλι μέχρι το ξύδι ή για να το πούμε πιο επιστημονικά σταματά τη διαδικασία αμέσως μετά την αλκοολική ζύμωση και δεν επιτρέπει να ακολουθήσει η οξική ζύμωση που θα μετατρέψει το αλκοόλ σε ξυδάκι για το θυμό, τα τσιμπήματα εντόμων κλπ. Η προστασία από τον αέρα και τη ζέστη (όχι πάνω από 20 βαθμούς θερμοκρασία) είναι 2 κύριες προϋποθέσεις για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Τα αντιοξειδωτικά συστατικά του κρασιού οξειδώνονται πολύ εύκολα δίνοντας ένα μίγμα από ανεπιθύμητες κετόνες που καλύπτουν και ισοπεδώνουν τα αρώματα του κρασιού, γι' αυτό εκτός από την προστασία από τον αέρα χρησιμοποιούν παραδοσιακά, αλλά και σήμερα, τον θειώδη ανυδρίτη (το γνωστό μεταμπισουλφίτ) τόσο στη διαδικασία της έκθλιψης (του πατήματος) όσο και μετά, στη συντήρηση του κρασιού. Η σωστή θερμοκρασία αλκοολικής ζύμωσης για τη λευκή οινοποίηση είναι 18 με 21 βαθμούς για να μη φύγουν τα αρώματα που περιέχονται στο γλεύκος, για την ερυθρή 27 με 33 βαθμούς για να γίνει σωστή εκχύλιση των ανθοκυανών (χρώμα) και των ταννινών (αυτή η στυπτική ουσία που κάνει τη γλώσσα να τρίβεται στον ουρανίσκο μας). Τα αρώματα στο κόκκινο κρασί είναι δευτερογενή πιο πολύπλοκα και σχηματίζονται αργά, δεν είναι φρουτώδη και δεν θυμίζουν λουλούδια. Για να πετύχουμε χρώμα και τανίνες στο κόκκινο κρασί προσθέτουμε μέσα στο γλεύκος τα στέμφυλα για μερικές ημέρες καθ' όσον διαρκεί η αλκοολική ζύμωση ή για πολύ λιγότερο χρόνο όταν θέλουμε να παράγουμε ροζέ κρασί (στην ουσία πρόκειται για λευκή οινοποίηση), το χρώμα και η τανίνες λοιπόν υπάρχουν στη φλούδα του σταφυλιού (όχι στον χυμό) . Η αλκοολική ζύμωση είναι μια εξώθερμη διαδικασία (παράγει θερμότητα) που εκλύει διοξείδιο του άνθρακα, αέριο άοσμο, βαρύτερο του αέρα και γι' αυτό θέλει προσοχή όταν προσεγγίζουμε το χώρο που γίνεται (συνήθως με αναπτήρα ή αναμμένο κερί που όταν σβήσει θα πει πως στο χώρο δεν υπάρχει οξυγόνο για μας). Αποφεύγουμε την επαφή του γλεύκους και του κρασιού με μεταλλικά δοχεία εκτός κι' αν είναι ανοξείδωτα, αποφεύγουμε τις μεταγγίσεις όταν ο καιρός είναι νοτιάς (χαμηλό βαρομετρικό στην ατμόσφαιρα- αιωρούμενα σωματίδια στο κρασί που άλλως θα κατακάθονταν στον πυθμένα του βαρελιού ή της δεξαμενής. Στη νότια Ελλάδα και στα νησιά τα κρασιά είναι πιο δυνατά (μεγαλύτερος αλκοολικός βαθμός) γιατί και τα σταφύλια λόγω κλίματος είναι πιο γλυκά (περισσότερα σάκχαρα για να μετατραπούν σε αλκοόλη) άλλωστε εδώ έχουμε και τα λιαστά κρασιά (βάζουν για λίγες μέρες τα σταφύλια στο ήλιο για να αυξήσουν τον βαθμό σε σάκχαρα) γενικά το πολύ αλκοόλ σε ένα κρασί το προστατεύει από την οξική ζύμωση και περαιτέρω περιπέτειες. Η διαδικασία πάτα-τράβα που χρησιμοποιούν σχεδόν αποκλειστικά στη Ν. Ελλάδα είναι στην ουσία λευκή οινοποίηση, το λίγο χρώμα που κάνει το κρασί κοκκινέλι το δίνει το τρίτο πάτημα που αρχίζουν πια οι φλούδες να προσφέρουν το κόκκινο χρώμα τους, αντίθετα στη Β Ελλάδα (πχ Γουμένισσα, Νάουσα ) για να γίνει το κρασί σκούρο και ταννικό η ζύμωση γίνεται μαζί με τα στέμφυλα (αλλά όχι τα κοτσάνια που δίνουν μια γεύση χορταρίλας) και τα οποία αμέσως απομακρύνονται όταν πετύχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τα γλυκά και τα αφρώδη κρασιά είναι ειδικές περιπτώσεις οινοποίησης που δεν αφορούν το παρόν. Και κάτι ακόμα που λένε οι Γάλλοι ο πρώτος σε κουλτούρα κρασιού λαός στον κόσμο." Το καλό κρασί θέλει πολύ νερό" όχι βέβαια με την έννοια της νοθείας αλλά της καθαριότητας. Και μερικά ακόμα γενικά, το κρασί είναι ένα αλκοολούχο ποτό με αλκοολικό βαθμό 10 έως 15 τοις εκατό, συνδεδεμένο άρρηκτα με την κουλτούρα και τον τρόπο ζωής των λαών της μεσογείου, όπως και άλλες ουσίες ή συνήθειες (σοκολάτα, ίντερνετ, καπνός, ακόμα και χασίς σε κάποιους πολιτισμούς) έτσι και το αλκοόλ έχει ψυχοτρόπες ιδιότητες που θα πει στην πορεία του χρόνου έχει βοηθήσει τον άνθρωπο να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες της ζωής, ήταν πάντα στενά δεμένο με θρησκευτικές δοξασίες και με την έννοια της κοινωνικότητας και της διάθεσης του ανθρώπου για παρέα και μοίρασμα. Και κάτι ακόμα, όσοι από μας έχουμε μνήμες από τρύγους και πατήματα από γονείς, θείους, χωριά κλπ , αναγνωρίζουμε και εξηγούμε με τη βοήθεια της χημείας την βαθιά γνώση και σοφία που εμπεριείχαν οι ανεξήγητες, σχεδόν τελετουργικές κινήσεις των μεγάλων όταν εμείς ήμασταν μικροί και την υπερηφάνεια τους όταν το αποτέλεσμα ήταν αντάξιο των προσδοκιών τους. Στην υγειά σας λοιπόν.
Η μονοπρόσωπη φωτογράφιση είναι παντα γοητευτική, έχει μια ησυχία και μιά χαμηλόφωνη συνομιλία με τον τόπο,συναισθήματα που διακρίνονται με προσπάθεια, μια τέτοια βόλτα κάνουμε σήμερα... συνομιλία με τα μάρμαρα... μεσημεριανή ανάπαυλα... ομορφιά... για το καλύτερο πλάνο... ρέμβη... μόνη και ασφαλής... το παγκάκι, ενας καλός φίλος... βρεγμένος και τρομαγμένος... Κοιτάζοντας μακριά μέχρι την πατρίδα... χαμηλοβλέποντας... απλωμένο χέρι... Το παιχνίδι...
Αν και δεν είμαι φαν της φίρμας δεν μπόρεσα να βρώ αυτό το ωραίο τραγούδι με τη φωνή του συνθέτη του Γ.Ζήκα (ακόμα ένας σαλονικιός σπουδαίος μουσικός), βέβαια θα μπορούσα να βάλω τη Β. Λάμπρου με το γνωστό τραγούδι-παροιμία αλλά σκέφτηκα την ψυχική ηρεμία του Θερσίτη.
H γλώσσα Παπαδιαμάντης το τραγούδισμα από την Καγιαλόγλου χαριτωμένο και οι τραγουδιστές ακούραστοι χωρις να τους απασχολεί το ακροατήριο, απλά τις λίγες μέρες που έχουν στη διάθεση τους είναι αποφασισμένοι να τις περάσουν τραγουδώντας, 17 χρόνια περίμεναν γι'αυτό!
15-Αυγουστος και η Ελλάδα πανηγυρίζει, έτσι βρέθηκα και γω φέτος μετά από πολλά χρόνια σε πανηγύρι, αλλά τώρα πιά και τα πανηγύρια έγιναν πλαστικά, πλαστική η μουσική, πλαστικές οι φάτσες και τα βλέματα γύρω, πλαστικό και το φαγητό, δεν είμαι ο πλέον ειδικός στο είδος αλλά νομίζω πως όλο και περισσότερο η νεοελληνική φτήνια απλώνει τα δίχτυα της και στην ύπαιθρο. Τα παιδικά μπαλόνια ήταν η πιό χαρούμενη νότα της βραδιάς. ΥΓ. Στην Κρήτη τα ίδια και χειρότερα.
Το γεμάτο φεγγάρι του Ιούλη, καρφίτσα στα σκοτάδια νύχτας καλοκαιρινής που μας ταξιδεύει μαζί με τους ήχους της σε διαστάσεις ανθρώπινες, δίχως κτηματολόγια και άλλες τέτοιες ανοησίες. Ο πρωτόγονος προστάτευε τη σπηλία του με τη ρώμη χωρίς συμβόλαια και υποθηκοφυλακία, ας σκεφτούμε στις 16 του μήνα που θα έχει πάλι πανσέληνο πως το ίδιο ακριβώς φεγγάρι έβλεπε και κείνος τότε, σήμερα οι "πρωτόγονοι" πολεμούν και σκοτώνονται και δεν έχουν χρόνο να κοιτάξουν το φεγγάρι που είναι πάντα εκεί για τους δικούς του λόγους.
Σήμερα θα ταξιδέψουμε στα Χανιά για να επισκευθούμε το σημαντικότερο μνημείο της Κρήτης!!! Εμείς οι κρητικοί υποκλινόμαστε μπροστά στην ομορφιά και στη λιτότητα που κοσμεί την πόλη των Χανίων αλλά και ολόκληρη την Κρήτη.΄Το πετυχημένο πάντρεμα Μικρασιάτικής τέχνης και Κρητικής διατροφικής αντίληψης γίνετε μέσα σ'αυτό το μαγαζί εδώ και πολλά- πολλά χρόνια. Η ανάρτηση αφιερώνετε στη φίλη μου τη Μέρη που αν και άπιστος Θωμάς γνωρίζει κατά βάθος την αλήθεια,εσείς οι άλλοι μην παραλειψετε να τιμήσετε τον χώρο με μια επίσκεψη σας κατά προτίμηση πρωί-πρωί μόλις φτάσει το καράβι.Ευχαριστώ και το φίλο κλεάνθη που ανέλαβε την ευθύνη της αποτύπωσης και της μεταφοράς στα ξένα του μνημείου
Ο επαγγελματίας το βρήκε το πλάνο της ημέρας, ένα καλό ζουμάρισμα και η ακρο-ΟΜΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ στα ύψη. Καλά είπε κάποτε ένας πρωθυπουργός για τα "μπάνια του λαού". Ας το φιλοσοφήσουμε ακούγοντας Ξυδάκη και Ρασούλη αφήνοντας τα σοβαρότερα για το χειμώνα.
Ο παλίος σιδηροδρομικός Σταθμός της Αμφίπολης (η γραμμή Δράμα-Αμφίπολη λειτουργούσε μέχρι τη δεκαετία του 40) σήμερα αποτελεί μόνιμο σκηνικό των εκδηλώσεων του φεστιβάλ, λίγα μέτρα παραπέρα βρίσκεται η θεμελίωση της ξύλινης γέφυρας των κλασικών χρόνων, αυτής που διάβηκε ο Βρασίδας ντε για να καταλάβει την πόλη και μετά σου λένε τι κάνουν οι Αμερικανοί στο Ιρακ! Την έχουν μελετήσει την ιστορία καλά. Εμείς ας τα δούμε όλα αυτά με τους στίχους τουΛόρκα και τη μουσική του Χατζιδάκι
Λοιπόν ο ένας μήνας στην εξοχή είχε και τα αποτελέσματα του. Όλο αυτό τον καιρό παρατηρούσα τους άλλους λουόμενους και έκλεβα στιγμές, στιγμές ανθρώπων σαν όλους εμάς, κάθε ηλικίας,σωματικής διάπλασης,καθε στυλ και προφίλ που θα λέγαμε και στα Ελληνικά, κάθε τι που μου προκαλούσε διάθεση σκωπτική, όπως αυτές οι φώτο σήμερα, αλλά και τρυφερότητα όπως τα μικρά παιδιά και οι μεγάλες κυρίως γυναίκες,κάθε αντίθεση και καθε κοντράστ ανθρώπων και συναισθημάτων.Σήμερα που βλέπω τη σοδειά μου νομίζω πως αξίζει να μοιραστούμε μερικά απ'αυτά. Οι φώτο είναι όλες τραβηγμένες με κινητό (κλεμένες στιγμές είπαμε) και με σεβασμό και αγάπη για τους παθόντες.
Καλώς σας βρήκα,ποτέ δεν πίστευα πως η μία ώρα από τη Θεσσαλονίκη είναι τόσο μακριά, το διαστημα μεγάλο αλλά και η συλλογή από εκόνες και ήχους πλούσια, ένα μικρό δείγμα για μοίρασμα από τον λόγο που ακούστηκε επί τόπου από τη φωνή της Μαρίας Χούκλη και σε μετάφραση Ε. Βενιζέλου (τότε που οι πρωθυπουργοί διάβαζαν) εδώ και εδώ και καλή συνέχεια στο καλοκαίρι μας αν και από αύριο επιστρέφω στη δουλειά.
Οί αποχαιρετισμοί ακόμα και οι προσωρινοί την έχουν τη δυσκολία τους, ήσασταν αναγνώστες εκλεκτοί και φίλοι αγαπημένοι δεν θα είναι υπερβολή αν σας πω πως έτυχα 4 πρώτους αριθμούς και ας μην είμαι ούτε καν περιστασιακός παίκτης της τύχης, να περνάτε καλά,για ένα μήνα θα είμαι κάπου μέσα στις φωτογραφίες, θα το χαρώ αν οι καλοκαιρινοί δρόμοι σας συναντηθούν με τους δικούς μας.
Οι ελπίδες των γρύλων, οι γρύλοι μέσα στη θερισμένη καλαμιά με τον υγρό τους ήχο να διαλύουν την ησυχία της καλοκαιρινής νύχτας,η σκιά του φωτογράφου (να το θέλησε άραγε να ακουμπίσει τη σκιά του απάνω τους?) Στις ελπίδες των γρύλων και του καλοκαιριού που ξεκινά. Στην ελπίδα για ξεκούραση, χαλάρωση και ήχους ακριβούς όπως των γρύλων.Στη Χ. που φωτογράφησε και είχε την ιδέα.
Στα χρόνια της μαναβικής, του ποδαρόδρομου με το άλογο για να πουληθεί η παραγωγή,τότε που η Γη ήταν αληθινή μάνα πρίν γίνει οκόπεδα,μεζονέτες και ξενοδοχεία, εκτός από τη γευση και τα αρώματα είναι μνήμη και τα χρώματα...κι' ο δρόμος της επιστροφής πάνω στο αλογο δίχως πιά τα λαχανικά κα τα φρούτα, φαντάζουμε τι όμορφη που θα ήταν η θάλασσα τότε, άλλό που για σένα καμιά ποίηση και ομορφια δεν είχε, αυτά ήταν για τους στεριανούς που δεν την χρειάζονταν για να ζήσουν
Αυτό το ίδιο βίντεο το είχα δει στην κρατική τηλεόραση πριν πολλά-πολλά χρόνια μια και μόνο φορά, δεν ξέρω πως, αλλά με ταξίδεψε, ίσως οι παρακμιακές φάτσες, το εξ ίσου παρακμιακό ντεκόρ, ο ρυθμός του τραγουδιού, η Alabama που είναι τόσο μακριά και που θέλω να πάω κάποτε, ταξίδια του νού τι να πείς?
Σήμερα του Κλείδωνα, τα πρώην γεννέθλια μου πριν τα ανατρέψουν τα ληξιαρχεία, ως τα 35 μου η ταυτότητα έγραφε πως είχα γεννηθεί τη μέρα του κλείδωνα, θυμάμε αμυδρά και τη γιορτή που γινόταν στο χωριό, φωτιές, μαντινάδες ερωτικές σε χαρτάκια μέσα σε ένα κανάτι,εμείς τα μικρά να παρακολουθούμε και να χαιρόμαστε τα παιχνίδια των μεγάλων χωρίς να τα καταλαβαίνουμε, σήμερα λέω να σας βάλω το χωριό μου. Λουτράκι της επαρχίας Κυδωνίας του νομού Χανίων
Το Σαββατοκύριακο προτελευταίο του Ιουνίου ξεκίνησε με τις πιο καλές προοπτικές, ξύπνημα χαλαρό, breakfast όπως το λένε στα ελληνικά και αναχώρηση για το κτήμα με σκοπό μπάνιο στη θάλασσα και ξεκούραση, φτάνουμε γύρω στις 12 το μεσημέρι, ψαρεύουμε κάτι ολόφρεσκα μελανούρια από τον Μπίλλυ τον ψαρά μας (με την ωραία Βραζιλιάνα που κι’ αυτός την είχε ψαρέψει κάποτε που ήταν ναυτικός από την μακρινή της χώρα). Αρχίζουμε να προγραμματίζουμε τις ψαροκατανύξεις του διημέρου και βουτιά στη θάλασσα που είχε μια βδομάδα να μας δει, ακολουθούν τα τυπικά και επιστροφή στο σπίτι, προχωρημένη ώρα πια και μόνο για ντους και τοματοσαλάτα, μετά λίγος ύπνος. Ξέχασα να σας πω για το ψόφιο ποντίκι στην αυλή που μας υποδέχτηκε αλλά …σιγά το πρόβλημα (σκούπα-φαράσι και η σχετική αηδία, καινούριο σετ εξοπλισμού καθαριότητας, αφού τα προηγούμενα ήταν πια ποντικοφαράσι και ποντικόσκουπα. Το απόγευμα μετά τον καφέ σχεδιάζουμε να πάμε για καινούργιες καρέκλες βεράντας, λάστιχο για να μπορούμε να την πλένουμε (την βεράντα) πιάτα για τις γλάστρες και άλλα τέτοια σπάνια, όταν ξαφνικά το νερό στις βρύσες αρχίζει να λιγοστεύει, μέχρι να το καλοκαταλάβουμε μας έχει αποχαιρετήσει (το νερό), αναστέλλουμε κάθε σχετική δραστηριότητα και περιμένουμε υπομονετικά το νεράκι του Θεού να φανεί στις βρύσες μας, αλλά αυτό είχε πεισμώσει και δεν έρχονταν, άντε λέμε να βρούμε τον Νίκο τον συμπαθή ομογενή από τη Ρωσία να μας επιστρέψει το κλειδί της αποθήκης που του είχαμε εμπιστευθεί μια βδομάδα πριν για να πάρει εργαλεία και να κάνει κάτι δουλειές όπως είχαμε συμφωνήσει μαζί του Ο Νίκος στο τηλέφωνο, με αρκετή ποσότητα αλκοόλ στο αίμα του, λέει πως το άφησε «κάτω από το σκάλα» , μετά από τρία τηλεφωνήματα και μιάμιση ώρα ψάξιμο το κλειδάκι βρέθηκε στη μέση της αυλής και πολύ το χαρήκαμε σα να είχαμε βρει πεντακοσάευρω …που δεν το έχουμε δει ποτέ στο ζωντανό του, μούσκεμα στον ιδρώτα λέμε να πλυθούμε και να ησυχάσουμε αλλά χωρίς νερό δεν ήταν και εύκολο, κάτι μπουκαλάκια από το ψυγείο για τα χέρια και το πρόσωπο και πολύ μας....Ο ύπνος δύσκολος με πολύ ζέστη, ένα έντομο στο ταβάνι πάνω από κρεβάτι μας αναγκάζει να βάλουμε μπρος ηλεκτρικές σκούπες και άλλα θορυβώδη στις 3 τα ξημερώματα αλλά χαρά μεγάλη πήραμε που εκείνη την ώρα το νερό ήταν μπόλικο και οι οιωνοί για την επόμενη μέρα επιτέλους με το μέρος μας. Το πρωινό ξύπνημα σκέτη απελπισία πάλι οι βρύσες στεγνές, δεύτερο νεκρό ποντίκι στην αυλή μας με σημάδια από δόντια αυτή τη φορά, ακολουθεί η σχετική τελετή της προηγούμενης, τα ψάρια περιμένουν υπομονετικά στο ψυγείο και εμείς όλο αισιοδοξία πάμε στο τεράστιο κατάστημα της περιοχής για τις καρέκλες που λέγαμε, αφού τις διαλέξαμε τις δοκιμάσαμε βάλαμε και το χέρι στο πορτοφόλι και πιάσαμε τα χρήματα, η υπάλληλος μας λέει πως θα πρέπει να τις παραγγείλουμε γιατί λέει αυτές που είδαμε ήταν για να τις δείχνουν…αφού τους είπαμε να πάνε να κουρεύονται κι’ αυτοί και οι καρέκλες τους, λέμε να πάμε για μπάνιο, θαλάσσιο βέβαια γιατί απ’ το άλλο του γλυκού νερού γιόκ…. Η θάλασσα κανονική, με φιλική διάθεση και αρκετό κόσμο, με τα καλαμπόκια της, τα γυαλιά μαϊμούδες, και τους άλλους επιτηδευματίες της Κυριακής, ύστερα πάμε για φαγητό σε ταβερνάκι, μια που στο σπίτι το νερό νεράκι και τα μελανούρια 2 ημερών πια, στο ψυγείο. Στην ταβέρνα οι μύγες να πεινάνε και εμείς να τρώμε εκ περιτροπής, ο ένας να κουνάει τα χέρια του για να φεύγουν και ο άλλος να τρώει, όταν τέλειωνε ο χρόνος του γινόταν το αντίστροφο, όλη η διαδικασία του φαγητού κράτησε περίπου 4 λεπτά, αφού συμβουλέψαμε τον ιδιοκτήτη να μην αφήνει τις μύγες νηστικές πληρώσαμε ευγενικά και φύγαμε για το άνυδρο σπίτι μας. Ακολουθεί λίγος ύπνος με τον σχετικό ιδρώτα ένας καφές βιαστικός και αναχώρηση , η διαδρομή μόνο μια ώρα καθ’ ότι Εγνατία οδός , αλλά έλα που στην Ελλάδα πρώτα γίνονται τα εγκαίνια και μετά τα έργα ολοκληρώνονται….κλειστή η Εγνατία μέρα Κυριακή λόγω εργασιών συντήρησης και τα πολλά μα πάρα πολλά αυτοκίνητα να επιστρέφουν από τον παλιό δρόμο με βήμα σημειωτόν και η μια ώρα έγινε δυο και βάλε και εγώ τώρα γράφω την ανταπόκρισή μου κι’ αναρωτιέμαι ρε λες να’ χω καμιά συγγένεια στην Κρήτη και να μην την ξέρω? Λέτε να συναντιούνται οι ρίζες μας με τον Επίτιμο? Τα μελανούρια συνεχίζουν τη ζωή τους στην κατάψυξη και ελπίζουμε κάποτε να συναντηθούμε…..
Στη φωτογραφία στη δεξιά πλευρά της κάνει την παρουσία της μια χαρουπιά, απομεινάρι σήμερα στο χωριό μου, άλλης εποχής και άλλης οικονομίας
