οχι στη μια λύση...

Παρασκευή πρωί και ακούω στο κρατικό ραδιόφωνο ένα καθηγητή (από τη φωνή ακούγονταν ηλικιωμένος, μάλλον ομότιμος) ψυχολογίας που δυστυχώς δεν άκουσα το όνομα του, μη έχοντας και καμιά ιδιαίτερη εκτίμηση στο ρόλο της ψυχολογίας έτσι όπως μας σερβίρεται, συνέχισα να μην ακούω προσεκτικά.Μέχρι που είπε. "στα παιδιά το εκπαιδευτικό μας σύστημα καλλιεργεί την φαντασία και την ευρηματικότητα μέχρι την ηλικία της τετάρτης δημοτικού,ίδιαίτερα στο νηπιαγωγίο μπορεί το παιδί να ακούσει πως το λουλούδι έχει συναισθήματα, λυπάτε κλαίει ή χαίρεται". Είναι αυτονόητο πως τα μικρά παιδιά προσφέρονται για τέτοιες προσεγγίσεις του κόσμου μας,μαθαίνουν να κατανοούν τα συναισθήματα τόσο των άλλων όσο και τα δικά τους και γενικά ξεκινούν την εκπαιδευτική τους ζωή χρησιποιώντας τη δημιουργικότητα τους και τη φαντασία τους. Και ξαφνικά από την τετάρτη του δημοτικού όλο το σύστημα της εκπαίδευσης προσανατολίζεται πρός την επιβολή της "μιάς και μόνης λύσης" "η σωστή απάντηση είναι αυτή" "έτσι πρέπει να το μάθετε", αν κάποιος μαθητής μέσα στο σχολείο τολμήσει να υπερασπιστεί την αλήθεια του, την άποψη του και την διαδικασία μιας σκέψης δημιουργικής, αν τολμήσει να αμφισβητήσει την "μιά άποψη" την "μιά λύση" τότε θα θεωρηθεί απροσάρμοστος και πως χαλά την "τάξη". Μ' αυτόν τον τρόπο οι νέοι σταδιακά ευνουχίζονται σαν προσωπικότητες,γίνονται ανθρωποι με ρηχή σκέψη, καθόλου φαντασία και ανύπαρκτες άμυνες, πρόσφορα όλα για την μελλοντική κατάθλιψη, την χρήση ουσιών,τα ατομικά αδιέξοδα και το αίσθημα του "ανικανοποίητου" ανθρώπου που το σέρνει για μιά ολόκληρη ζωή.
Χαρισμένη λοιπόν η φωτογραφία με τις πολλές όψεις και η μουσική του Χατζιδάκι στον κύριο Καθηγητή και ας μην τον ξέρω.
εδώ ακούτε και συγνώμη για την ταλαιπωρία.

Έκθεση

Ρίξτε καμιά ιδέα να ξορκίσουμε το κακό. Σήμερα θα ασχοληθώ με ένα πρόβλημα που αφορά μόνο εμένα και κανέναν άλλο. Μεσημέρι 3 με 5 στην παραλιακή της Θεσσαλονίκης η Δημοτική Αστυνομία βρήκε μόνο και απροστάτευτο το καημένο το αυτοκίνητο μου παρκαρισμένο στην άκρη του δρόμου να με περιμένει υπομονετικά, το σήμα απαγορεύεται η στάση και η στάθμευση δεν στάθηκε ικανό να με τρομοκρατήσει,έχουμε και την παλληκαριά (ή την κουζουλάδα) μέσα μας εμείς οι Κρητικοί εδώ που τα λέμε! Το αποτέλεσμα ήταν μια πινακίδα λιγότερη (την άλλη θέλουν να την πάω μόνος μου, άκου απαίτηση?) και μια κλήση αξίας 40 ευρώ.Ανεξάρτητα από την τελική έκβαση της υπόθεσης που θα έχει η αυριανή διαπραγμάτευση μαζί τους, από σας θα ήθελα τις 5 πρώτες σκέψεις που σας ήρθαν στο νου από αυτή την εκατό τοις εκατό αληθινή ιστορία μου.
Το βίντεο το βάζω για να μην είμαστε εκτός τόπου και χρόνου.
Μπόρείτε να το δείτε και σαν θέμα για έκθεση...

αβατοπέδιο

Στη φώτο λεπτομέρεια από τη διεκδικούμενη έκταση, τα παπάκια δεν πάνε στην ποταμιά, πάνε στο νομικό συμβούλιο του παρακράτους.
Είναι βαριά η καλογερική, ειδικά όταν συνοδεύεται από βαριά χαρτοφυλάκια, υψηλές γνωριμίες και μεγίστη δόση αμοραλισμού.

ένα ταπεινό δένδρο...

Στη φωτογραφία στη δεξιά πλευρά της κάνει την παρουσία της μια χαρουπιά, απομεινάρι σήμερα στο χωριό μου, άλλης εποχής και άλλης οικονομίας

Εδώ και λίγες ώρες η βροχή ξεπλένει τα χρώματα, τις μυρωδιές και τις εικόνες του καλοκαιριού, όλα στο διαλύονται στο νερό, τα τζιτζίκια, οι γρύλοι, τα τριζόνια, ο ιδρώτας που κολλά απάνω σου, οι πανσέληνοι που φώτισαν τις νύχτες, ακόμα και τα συνήθη χρωματιστά σύνολα από σωσίβια, σαγιωνάρες και καρπούζια έξω από τα καταστήματα θερινών αναγκών. Αυτά εδώ στη Μακεδονία, γιατί στην Κρήτη τέτοιες μέρες είχαμε τον καιρό των χαρουπιών, πανέμορφο δένδρο η χαρουπιά βρίσκονταν εκεί που τίποτα άλλο δεν φύτρωνε, ο καρπός άφθονος και φτηνός προορίζονταν για τα ζώα (την περίοδο της κατοχής έσωσε πολλά παιδιά από την πείνα), σε αντίθεση με το λάδι ή τη σταφίδα που φυλάγονταν καλά σε ασφαλείς αποθήκες τα χαρούπια τα καημένα έκαναν σωρούς τεράστιους μέσα στα τσουβάλια τους σε αυλές και δρόμους προς μεγάλη χαρά των μικρότερων που σκαρφαλώναμε πάνω τους με άνεση αναρριχητών, όλα αυτά μέχρι να έρθει ο έμπορος με το τεράστιο φορτηγό του να τα εξαφανίσει. Σήμερα οι χαρουπιές είναι μόνο στα ψαγμένα φυτώρια και προορίζονται για βεράντες και αυλές.

Κερωνιά, Κεραθιά, Χαρουπιά
Δένδρο που όπως αποδεικνύει η μακρά πορεία του ανά τους αιώνες έρχεται στην επικαιρότητα μόνο σε περιόδους πολέμων, λιμών και σιτοδειών που η τροφή είναι λιψή και δυσεύρετη. Πολύ θρεπτικό φυτό που είχε εισαχθεί στην Ελλάδα στην αρχαιότητα - ίσως όμως να ήταν και ιθαγενές στην Κρήτη και στη Ρόδο. Το επιστημονικό του όνομα (Ceratoni Asiliqua) προέρχεται από το "κέρατον", που υποδηλώνει και τη μορφή που έχει ο καρπός. "Ξυλοκέρατο" ή "Τσεράτσι" ονομάζουν τον καρπό στη Μάνη.
Το δένδρο ήταν πολύ γνωστό στη Συρία και στην Ιουδαία την εποχή του Χριστού, (αναφορά στην παραβολή του Ασώτου).
Οι ξεραμένοι σπόροι χρησίμευαν στην Αφρική σαν βαρίδια για το ζύγισμα των μπαχαρικών και στις Ινδίες για να ζυγίζουν το χρυσάφι και τα πετράδια. Από αυτό προέρχεται και η μονάδα βάρους "καράτι", που χρησιμοποιείται σήμερα για τα κοσμήματα. Το βάρος του σπόρου της χαρουπιάς κυμαίνεται ομοιόμορφα μεταξύ 189 και 205 χιλιοστών του γραμμαρίου και το σημερινό καράτι έχει επίσημα καθορισθεί στα 200 χιλιοστά του γραμμαρίου.
Ο Πλίνιος (μοναδικός συγγραφέας Φυσικής Ιστορίας στο Λατινικό κόσμο) περιγράφει τα γλυκά φασόλια της χαρουπιάς σαν τροφή για τα γουρούνια. Ο Θεόφραστος (γνώστης Βοτανικής) περιέγραψε την χαρουπιά με μεγάλη ακρίβεια, ίσως γιατί δεν τη γνώριζαν οι αναγνώστες του από δική τους αντίληψη. Με την προσοχή που τον διακρίνει, ο Θεόφραστος παρατήρησε σωστά πως οι καρποί της βγαίνουν από τον κορμό του δένδρου, κι αυτό γιατί τα λουλούδια φυτρώνουν πάντοτε στις μασχάλες των φύλλων ή απ' ευθείας από τα παλιά κλαδιά.
Τα χαρούπια κατάφεραν να θρέψουν όχι μόνο τον Ιωάννη το Βαπτιστή στην έρημο αλλά και χιλιάδες παιδιά κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Κι αυτό διότι στην άσχημη, σκουρόχρωμη και ζαρωμένη σάρκα τους περιέχουν τα δέκα σπουδαιότερα άλατα και ιχνοστοιχεία και περίπου 8/10 πρωτεΐνη, ασβέστιο, φώσφορο, σίδηρο και βιταμίνες.
Βράζοντας τα χαρούπια παρασκευάζουμε από το μέλι που υπάρχει στο εσωτερικό του ένα απλό υδατώδες εκχύλισμα, το "χαρουπόμελο" το οποίο και χρησιμοποιούσαν ως κύρια γλυκαντική ουσία. Πολλοί την ίδια ακριβώς περίοδο τα φούρνιζαν, τα άλεθαν και ανακάτευαν τη σκόνη τους με το λιγοστό αλεύρι για την παρασκευή του απαραίτητου για την οικογένεια ψωμιού. Οι Τούρκοι παρασκεύαζαν το καλοκαίρι από το "μέλι" των χαρουπιών ένα δροσιστικό σερμπέτι που σέρβιραν με χιόνι ή κρύο και ονόμαζαν "χαρουπάδα" ή "χαρουπιά". Ο σπόρος της χαρουπιάς αντικατέστησε στο παρελθόν ακόμα και τον καφέ, καβουρντιζόμενος με αμύγδαλα και ρεβύθια. Εάν κάποιος κόψει στα δύο τον καρπό του ώριμου χαρουπιού θα διαπιστώσει ότι στάζει μέλι, το οποίο μάλιστα θυμίζει έντονα γεύση σοκολάτας. Το αφέψημα από κοπανισμένα χαρούπια είναι ιδανικό για τα παιδιά που πάσχουν από βροχίτιδα και κοκίτη. Βρασμένα επίσης μαζί με ξερά σύκα και σταφίδες χρησιμοποιούνται ως άριστο αντιβηχικό φάρμακο. Στην ιδιαίτερη πατρίδα μας στον Πύργο αρκετές χαρουπιές υπήρχαν στον Μπέρτσο ή Πέρτσο στην περιοχή όπου ο Λάκος. Η συγκομιδή τους γινόταν στο τέλος του καλοκαιριού, που είναι η εποχή ωρίμανσης.
Έκοβαν στη μέση τα "ξυλοκέρατα" και τα τοποθετούσαν σε κουτιά τα οποία είχαν ντύσει με λαδόκολλα. Τα κατανάλωναν κατά τη διάρκεια του χειμώνα όταν είχαν πλέον ζαχαρώσει. Επίσης τα ξυλοκέρατα ήταν η βασική τροφή των γουρουνιών στη Μάνη.

Βιβλιογραφία:
- Εφημερίδα Καθημερινή 22-9-96 και
- Ελμουτ Μπάουμαν "Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΛΩΡΙΔΑ" στο μύθο, στην τέχνη, στη λογοτεχνία.

Η οινοποίηση είναι τόσο σοβαρή δουλειά όσο και η ποίηση

Σήμερα θα πω λίγα περισσότερα απ'ότι συνήθως, ελπίζω χρήσιμα, ευχαριστώ την Γυριστρούλα που με την ανάρτηση της μου έδωσε την ιδέα.
Ο καλός οινοποιός είναι εκείνος που επεμβαίνει με επιτυχία και σταματά μια φυσική διαδικασία στο δρόμο από το σταφύλι μέχρι το ξύδι ή για να το πούμε πιο επιστημονικά σταματά τη διαδικασία αμέσως μετά την αλκοολική ζύμωση και δεν επιτρέπει να ακολουθήσει η οξική ζύμωση που θα μετατρέψει το αλκοόλ σε ξυδάκι για το θυμό, τα τσιμπήματα εντόμων κλπ. Η προστασία από τον αέρα και τη ζέστη (όχι πάνω από 20 βαθμούς θερμοκρασία) είναι 2 κύριες προϋποθέσεις για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Τα αντιοξειδωτικά συστατικά του κρασιού
οξειδώνονται πολύ εύκολα δίνοντας ένα μίγμα από ανεπιθύμητες κετόνες που καλύπτουν και ισοπεδώνουν τα αρώματα του κρασιού, γι' αυτό εκτός από την προστασία από τον αέρα χρησιμοποιούν παραδοσιακά, αλλά και σήμερα, τον θειώδη ανυδρίτη (το γνωστό μεταμπισουλφίτ) τόσο στη διαδικασία της έκθλιψης (του πατήματος) όσο και μετά, στη συντήρηση του κρασιού. Η σωστή θερμοκρασία αλκοολικής ζύμωσης για τη λευκή οινοποίηση είναι 18 με 21 βαθμούς για να μη φύγουν τα αρώματα που περιέχονται στο γλεύκος, για την ερυθρή 27 με 33 βαθμούς για να γίνει σωστή εκχύλιση των ανθοκυανών (χρώμα) και των ταννινών (αυτή η στυπτική ουσία που κάνει τη γλώσσα να τρίβεται στον ουρανίσκο μας). Τα αρώματα στο κόκκινο κρασί είναι δευτερογενή πιο πολύπλοκα και σχηματίζονται αργά, δεν είναι φρουτώδη και δεν θυμίζουν λουλούδια. Για να πετύχουμε χρώμα και τανίνες στο κόκκινο κρασί προσθέτουμε μέσα στο γλεύκος τα στέμφυλα για μερικές ημέρες καθ' όσον διαρκεί η αλκοολική ζύμωση ή για πολύ λιγότερο χρόνο όταν θέλουμε να παράγουμε ροζέ κρασί (στην ουσία πρόκειται για λευκή οινοποίηση), το
χρώμα και η τανίνες λοιπόν υπάρχουν στη φλούδα του σταφυλιού (όχι στον χυμό) . Η αλκοολική ζύμωση είναι μια εξώθερμη διαδικασία (παράγει θερμότητα) που εκλύει διοξείδιο του άνθρακα, αέριο άοσμο, βαρύτερο του αέρα και γι' αυτό θέλει προσοχή όταν προσεγγίζουμε το χώρο που γίνεται (συνήθως με αναπτήρα ή αναμμένο κερί που όταν σβήσει θα πει πως στο χώρο δεν υπάρχει οξυγόνο για μας). Αποφεύγουμε την επαφή του γλεύκους και του κρασιού με μεταλλικά δοχεία εκτός κι' αν είναι ανοξείδωτα, αποφεύγουμε τις μεταγγίσεις όταν ο καιρός είναι νοτιάς (χαμηλό βαρομετρικό στην ατμόσφαιρα- αιωρούμενα σωματίδια στο κρασί που άλλως θα κατακάθονταν στον πυθμένα του βαρελιού ή της δεξαμενής. Στη νότια Ελλάδα και στα νησιά τα κρασιά είναι πιο δυνατά (μεγαλύτερος αλκοολικός βαθμός) γιατί και τα σταφύλια λόγω κλίματος είναι πιο γλυκά (περισσότερα σάκχαρα για να μετατραπούν σε αλκοόλη) άλλωστε εδώ έχουμε και τα λιαστά κρασιά (βάζουν για λίγες μέρες τα σταφύλια στο ήλιο για να αυξήσουν τον βαθμό σε σάκχαρα) γενικά το πολύ αλκοόλ σε ένα κρασί το προστατεύει από την οξική ζύμωση και περαιτέρω περιπέτειες. Η διαδικασία πάτα-τράβα που χρησιμοποιούν σχεδόν αποκλειστικά στη Ν. Ελλάδα είναι στην ουσία λευκή οινοποίηση, το λίγο χρώμα που κάνει το κρασί κοκκινέλι το δίνει το τρίτο πάτημα που αρχίζουν πια οι φλούδες να προσφέρουν το κόκκινο χρώμα τους, αντίθετα στη Β Ελλάδα (πχ Γουμένισσα, Νάουσα ) για να γίνει το κρασί σκούρο και ταννικό η ζύμωση γίνεται μαζί με τα στέμφυλα (αλλά όχι τα κοτσάνια που δίνουν μια γεύση χορταρίλας) και τα οποία αμέσως απομακρύνονται όταν πετύχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Τα γλυκά και τα αφρώδη κρασιά είναι ειδικές περιπτώσεις οινοποίησης που δεν αφορούν το παρόν. Και κάτι ακόμα που λένε οι Γάλλοι ο πρώτος σε κουλτούρα κρασιού λαός στον κόσμο." Το καλό κρασί θέλει πολύ νερό" όχι βέβαια με την έννοια της νοθείας αλλά της καθαριότητας.
Και μερικά ακόμα γενικά, το κρασί είναι ένα αλκοολούχο ποτό με αλκοολικό βαθμό 10 έως 15 τοις εκατό, συνδεδεμένο άρρηκτα με την κουλτούρα και τον τρόπο ζωής των λαών της μεσογείου, όπως και άλλες ουσίες ή συνήθειες (σοκολάτα, ίντερνετ, καπνός, ακόμα και χασίς σε κάποιους πολιτισμούς) έτσι και το αλκοόλ έχει ψυχοτρόπες ιδιότητες που θα πει στην πορεία του χρόνου έχει βοηθήσει τον άνθρωπο να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες της ζωής, ήταν πάντα στενά δεμένο με θρησκευτικές δοξασίες και με την έννοια της κοινωνικότητας και της διάθεσης του ανθρώπου για παρέα και μοίρασμα.
Και κάτι ακόμα, όσοι από μας έχουμε μνήμες από τρύγους και πατήματα από γονείς, θείους, χωριά κλπ , αναγνωρίζουμε και εξηγούμε με τη βοήθεια της χημείας την βαθιά γνώση και σοφία που εμπεριείχαν οι ανεξήγητες, σχεδόν τελετουργικές κινήσεις των μεγάλων όταν εμείς ήμασταν μικροί και την υπερηφάνεια τους όταν το αποτέλεσμα ήταν αντάξιο των προσδοκιών τους.
Στην υγειά σας λοιπόν.

΄περίπατος...

Η μονοπρόσωπη φωτογράφιση είναι παντα γοητευτική, έχει μια ησυχία και μιά χαμηλόφωνη συνομιλία με τον τόπο,συναισθήματα που διακρίνονται με προσπάθεια, μια τέτοια βόλτα κάνουμε σήμερα...

συνομιλία με τα μάρμαρα...

μεσημεριανή ανάπαυλα...

ομορφιά...

για το καλύτερο πλάνο...

ρέμβη...

μόνη και ασφαλής...

το παγκάκι, ενας καλός φίλος...

βρεγμένος και τρομαγμένος...

Κοιτάζοντας μακριά μέχρι την πατρίδα...

χαμηλοβλέποντας...

απλωμένο χέρι...

Το παιχνίδι...

Γεννέθλια

Θα το ξανάβρω στους μπαξέδες με λάγνο μάτι να κοιτά και να με ψήνει όλο θράσος πως είναι λέει αριστερά.

Κοιμήσου τώρα γιατί στις 11 ανοίγουν τα σχολεία

Νανούρισμα αν και δε φαίνεται να το χρειάζεται

Το πάρτυ μας

Μπορεί να μην γεμίζει το μάτι αλλά μια χαρά μαγαζί το βρίσκω, ότι πρέπει για το πάρτυ που ξεκινά και που είστε καλεσμένοι...

Καράβια και τραγούδια

Αν και δεν είμαι φαν της φίρμας δεν μπόρεσα να βρώ αυτό το ωραίο τραγούδι με τη φωνή του συνθέτη του Γ.Ζήκα (ακόμα ένας σαλονικιός σπουδαίος μουσικός), βέβαια θα μπορούσα να βάλω τη Β. Λάμπρου με το γνωστό τραγούδι-παροιμία αλλά σκέφτηκα την ψυχική ηρεμία του Θερσίτη.

Κλαίουσες ιτιές

Σαν ταινία από Αγγελόπουλο, αυτό το ένα ουρανού και θάλασσας, να πέφτεις μέσα του και να χάνεσαι και τα λόγια του Χικμέτ επίσης, σε άλλη διάσταση...

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Τραγούδισματα

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

H γλώσσα Παπαδιαμάντης το τραγούδισμα από την Καγιαλόγλου χαριτωμένο και οι τραγουδιστές ακούραστοι χωρις να τους απασχολεί το ακροατήριο, απλά τις λίγες μέρες που έχουν στη διάθεση τους είναι αποφασισμένοι να τις περάσουν τραγουδώντας, 17 χρόνια περίμεναν γι'αυτό!

Για τον Φορτίνο Σαμάνο

Ο οίστρος πάντα δοτικός και μεταδοτικός

Στην υπολοιπη παρέα...

Στις φίλες που λούζονται στα χωρικά ύδατα του Εμπειρίκου

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Μέρα όμορφη

Ξεκούραση απ' τη δουλειά? Μεσημεριανή ραστώνη? Κουβέντες του καφενείου? ή απλά άδειασμα του νου?

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Σημαία πλαστική

15-Αυγουστος και η Ελλάδα πανηγυρίζει, έτσι βρέθηκα και γω φέτος μετά από πολλά χρόνια σε πανηγύρι, αλλά τώρα πιά και τα πανηγύρια έγιναν πλαστικά, πλαστική η μουσική, πλαστικές οι φάτσες και τα βλέματα γύρω, πλαστικό και το φαγητό, δεν είμαι ο πλέον ειδικός στο είδος αλλά νομίζω πως όλο και περισσότερο η νεοελληνική φτήνια απλώνει τα δίχτυα της και στην ύπαιθρο. Τα παιδικά μπαλόνια ήταν η πιό χαρούμενη νότα της βραδιάς.
ΥΓ. Στην Κρήτη τα ίδια και χειρότερα.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Στις 16-8-08

δεν ξέρεις που να κοιτάξεις
το τσαρδί μας?

το γέλασμα του φεγγαριού?

το φεγγάρι λίγο πριν την έκλειψη?

τα χρώματα στα βότσαλα?

φεγγάρι

Το γεμάτο φεγγάρι του Ιούλη, καρφίτσα στα σκοτάδια νύχτας καλοκαιρινής που μας ταξιδεύει μαζί με τους ήχους της σε διαστάσεις ανθρώπινες, δίχως κτηματολόγια και άλλες τέτοιες ανοησίες. Ο πρωτόγονος προστάτευε τη σπηλία του με τη ρώμη χωρίς συμβόλαια και υποθηκοφυλακία, ας σκεφτούμε στις 16 του μήνα που θα έχει πάλι πανσέληνο πως το ίδιο ακριβώς φεγγάρι έβλεπε και κείνος τότε, σήμερα οι "πρωτόγονοι" πολεμούν και σκοτώνονται και δεν έχουν χρόνο να κοιτάξουν το φεγγάρι που είναι πάντα εκεί για τους δικούς του λόγους.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Το δώρο της Μέρης

Σήμερα θα ταξιδέψουμε στα Χανιά για να επισκευθούμε το σημαντικότερο μνημείο της Κρήτης!!! Εμείς οι κρητικοί υποκλινόμαστε μπροστά στην ομορφιά και στη λιτότητα που κοσμεί την πόλη των Χανίων αλλά και ολόκληρη την Κρήτη.΄Το πετυχημένο πάντρεμα Μικρασιάτικής τέχνης και Κρητικής διατροφικής αντίληψης γίνετε μέσα σ'αυτό το μαγαζί εδώ και πολλά- πολλά χρόνια. Η ανάρτηση αφιερώνετε στη φίλη μου τη Μέρη που αν και άπιστος Θωμάς γνωρίζει κατά βάθος την αλήθεια,εσείς οι άλλοι μην παραλειψετε να τιμήσετε τον χώρο με μια επίσκεψη σας κατά προτίμηση πρωί-πρωί μόλις φτάσει το καράβι.Ευχαριστώ και το φίλο κλεάνθη
που ανέλαβε την ευθύνη της αποτύπωσης και της μεταφοράς στα ξένα του μνημείου

Είναι σκληρή η ζωή του cameraman

Ο επαγγελματίας το βρήκε το πλάνο της ημέρας, ένα καλό ζουμάρισμα και η ακρο-ΟΜΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ στα ύψη. Καλά είπε κάποτε ένας πρωθυπουργός για τα "μπάνια του λαού".
Ας το
φιλοσοφήσουμε ακούγοντας Ξυδάκη και Ρασούλη αφήνοντας τα σοβαρότερα για το χειμώνα.

Αμερικάνοι-Ιράκ

Ο παλίος σιδηροδρομικός Σταθμός της Αμφίπολης (η γραμμή Δράμα-Αμφίπολη λειτουργούσε μέχρι τη δεκαετία του 40) σήμερα αποτελεί μόνιμο σκηνικό των εκδηλώσεων του φεστιβάλ, λίγα μέτρα παραπέρα βρίσκεται η θεμελίωση της ξύλινης γέφυρας των κλασικών χρόνων, αυτής που διάβηκε ο Βρασίδας ντε για να καταλάβει την πόλη και μετά σου λένε τι κάνουν οι Αμερικανοί στο Ιρακ! Την έχουν μελετήσει την ιστορία καλά.
Εμείς ας τα δούμε όλα αυτά με τους στίχους τουΛόρκα και τη μουσική του Χατζιδάκι

ίδια μέρα ίδια ώρα...

Ιδια μέρα ίδια ώρα.....


Λοιπόν ο ένας μήνας στην εξοχή είχε και τα αποτελέσματα του. Όλο αυτό τον καιρό παρατηρούσα τους άλλους λουόμενους και έκλεβα στιγμές, στιγμές ανθρώπων σαν όλους εμάς, κάθε ηλικίας,σωματικής διάπλασης,καθε στυλ και προφίλ που θα λέγαμε και στα Ελληνικά, κάθε τι που μου προκαλούσε διάθεση σκωπτική, όπως αυτές οι φώτο σήμερα, αλλά και τρυφερότητα όπως τα μικρά παιδιά και οι μεγάλες κυρίως γυναίκες,κάθε αντίθεση και καθε κοντράστ ανθρώπων και συναισθημάτων.Σήμερα που βλέπω τη σοδειά μου νομίζω πως αξίζει να μοιραστούμε μερικά απ'αυτά. Οι φώτο είναι όλες τραβηγμένες με κινητό (κλεμένες στιγμές είπαμε) και με σεβασμό και αγάπη για τους παθόντες.

Καλώς σας βρήκα

Καλώς σας βρήκα,ποτέ δεν πίστευα πως η μία ώρα από τη Θεσσαλονίκη είναι τόσο μακριά, το διαστημα μεγάλο αλλά και η συλλογή από εκόνες και ήχους πλούσια, ένα μικρό δείγμα για μοίρασμα από τον λόγο που ακούστηκε επί τόπου από τη φωνή της Μαρίας Χούκλη και σε μετάφραση Ε. Βενιζέλου (τότε που οι πρωθυπουργοί διάβαζαν) εδώ και εδώ και καλή συνέχεια στο καλοκαίρι μας αν και από αύριο επιστρέφω στη δουλειά.

Αποχαιρετισμός

Οί αποχαιρετισμοί ακόμα και οι προσωρινοί την έχουν τη δυσκολία τους, ήσασταν αναγνώστες εκλεκτοί και φίλοι αγαπημένοι δεν θα είναι υπερβολή αν σας πω πως έτυχα 4 πρώτους αριθμούς και ας μην είμαι ούτε καν περιστασιακός παίκτης της τύχης, να περνάτε καλά,για ένα μήνα θα είμαι κάπου μέσα στις φωτογραφίες, θα το χαρώ αν οι καλοκαιρινοί δρόμοι σας συναντηθούν με τους δικούς μας.

Αμοργός

Οι ελπίδες των γρύλων, οι γρύλοι μέσα στη θερισμένη καλαμιά με τον υγρό τους ήχο να διαλύουν την ησυχία της καλοκαιρινής νύχτας,η σκιά του φωτογράφου (να το θέλησε άραγε να ακουμπίσει τη σκιά του απάνω τους?) Στις ελπίδες των
γρύλων και του καλοκαιριού που ξεκινά. Στην ελπίδα για ξεκούραση, χαλάρωση και ήχους ακριβούς όπως των γρύλων.Στη Χ. που φωτογράφησε και είχε την ιδέα.

Στον Κυρ Μήτσο...

Στα χρόνια της μαναβικής, του ποδαρόδρομου με το άλογο για να πουληθεί η παραγωγή,τότε που η Γη ήταν αληθινή μάνα πρίν γίνει οκόπεδα,μεζονέτες και ξενοδοχεία, εκτός από τη γευση και τα αρώματα είναι μνήμη και τα χρώματα...κι' ο δρόμος της επιστροφής πάνω στο αλογο δίχως πιά τα λαχανικά κα τα φρούτα, φαντάζουμε τι όμορφη που θα ήταν η θάλασσα τότε, άλλό που για σένα καμιά ποίηση και ομορφια δεν είχε, αυτά ήταν για τους στεριανούς που δεν την χρειάζονταν για να ζήσουν

Παιδική φαντασίωση

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Μην αρχίσετε να λέτε για τερηδόνες, παιδική παχυσαρκία, κακές συνήθειες και άλλα τέτοια προβλέψιμα και κοινότοπα γιατί θα έχετε να κάνετε μαζί μου.

Ταξίδια του νού...

Αυτό το ίδιο βίντεο το είχα δει στην κρατική τηλεόραση πριν πολλά-πολλά χρόνια μια και μόνο φορά, δεν ξέρω πως, αλλά με ταξίδεψε, ίσως οι παρακμιακές φάτσες, το εξ ίσου παρακμιακό ντεκόρ, ο ρυθμός του τραγουδιού, η Alabama που είναι τόσο μακριά και που θέλω να πάω κάποτε, ταξίδια του νού τι να πείς?

Γεννέθλιος τόπος

Σήμερα του Κλείδωνα, τα πρώην γεννέθλια μου πριν τα ανατρέψουν τα ληξιαρχεία, ως τα 35 μου η ταυτότητα έγραφε πως είχα γεννηθεί τη μέρα του κλείδωνα, θυμάμε αμυδρά και τη γιορτή που γινόταν στο χωριό, φωτιές, μαντινάδες ερωτικές σε χαρτάκια μέσα σε ένα κανάτι,εμείς τα μικρά να παρακολουθούμε και να χαιρόμαστε τα παιχνίδια των μεγάλων χωρίς να τα καταλαβαίνουμε, σήμερα λέω να σας βάλω το χωριό μου. Λουτράκι της επαρχίας Κυδωνίας του νομού Χανίων

Πως πέρασα το Σαββατοκύριακο

Το Σαββατοκύριακο προτελευταίο του Ιουνίου ξεκίνησε με τις πιο καλές προοπτικές, ξύπνημα χαλαρό, breakfast όπως το λένε στα ελληνικά και αναχώρηση για το κτήμα με σκοπό μπάνιο στη θάλασσα και ξεκούραση, φτάνουμε γύρω στις 12 το μεσημέρι, ψαρεύουμε κάτι ολόφρεσκα μελανούρια από τον Μπίλλυ τον ψαρά μας (με την ωραία Βραζιλιάνα που κι’ αυτός την είχε ψαρέψει κάποτε που ήταν ναυτικός από την μακρινή της χώρα). Αρχίζουμε να προγραμματίζουμε τις ψαροκατανύξεις του διημέρου και βουτιά στη θάλασσα που είχε μια βδομάδα να μας δει, ακολουθούν τα τυπικά και επιστροφή στο σπίτι, προχωρημένη ώρα πια και μόνο για ντους και τοματοσαλάτα, μετά λίγος ύπνος. Ξέχασα να σας πω για το ψόφιο ποντίκι στην αυλή που μας υποδέχτηκε αλλά …σιγά το πρόβλημα (σκούπα-φαράσι και η σχετική αηδία, καινούριο σετ εξοπλισμού καθαριότητας, αφού τα προηγούμενα ήταν πια ποντικοφαράσι και ποντικόσκουπα. Το απόγευμα μετά τον καφέ σχεδιάζουμε να πάμε για καινούργιες καρέκλες βεράντας, λάστιχο για να μπορούμε να την πλένουμε (την βεράντα) πιάτα για τις γλάστρες και άλλα τέτοια σπάνια, όταν ξαφνικά το νερό στις βρύσες αρχίζει να λιγοστεύει, μέχρι να το καλοκαταλάβουμε μας έχει αποχαιρετήσει (το νερό), αναστέλλουμε κάθε σχετική δραστηριότητα και περιμένουμε υπομονετικά το νεράκι του Θεού να φανεί στις βρύσες μας, αλλά αυτό είχε πεισμώσει και δεν έρχονταν, άντε λέμε να βρούμε τον Νίκο τον συμπαθή ομογενή από τη Ρωσία να μας επιστρέψει το κλειδί της αποθήκης που του είχαμε εμπιστευθεί μια βδομάδα πριν για να πάρει εργαλεία και να κάνει κάτι δουλειές όπως είχαμε συμφωνήσει μαζί του Ο Νίκος στο τηλέφωνο, με αρκετή ποσότητα αλκοόλ στο αίμα του, λέει πως το άφησε «κάτω από το σκάλα» , μετά από τρία τηλεφωνήματα και μιάμιση ώρα ψάξιμο το κλειδάκι βρέθηκε στη μέση της αυλής και πολύ το χαρήκαμε σα να είχαμε βρει πεντακοσάευρω …που δεν το έχουμε δει ποτέ στο ζωντανό του, μούσκεμα στον ιδρώτα λέμε να πλυθούμε και να ησυχάσουμε αλλά χωρίς νερό δεν ήταν και εύκολο, κάτι μπουκαλάκια από το ψυγείο για τα χέρια και το πρόσωπο και πολύ μας....Ο ύπνος δύσκολος με πολύ ζέστη, ένα έντομο στο ταβάνι πάνω από κρεβάτι μας αναγκάζει να βάλουμε μπρος ηλεκτρικές σκούπες και άλλα θορυβώδη στις 3 τα ξημερώματα αλλά χαρά μεγάλη πήραμε που εκείνη την ώρα το νερό ήταν μπόλικο και οι οιωνοί για την επόμενη μέρα επιτέλους με το μέρος μας. Το πρωινό ξύπνημα σκέτη απελπισία πάλι οι βρύσες στεγνές, δεύτερο νεκρό ποντίκι στην αυλή μας με σημάδια από δόντια αυτή τη φορά, ακολουθεί η σχετική τελετή της προηγούμενης, τα ψάρια περιμένουν υπομονετικά στο ψυγείο και εμείς όλο αισιοδοξία πάμε στο τεράστιο κατάστημα της περιοχής για τις καρέκλες που λέγαμε, αφού τις διαλέξαμε τις δοκιμάσαμε βάλαμε και το χέρι στο πορτοφόλι και πιάσαμε τα χρήματα, η υπάλληλος μας λέει πως θα πρέπει να τις παραγγείλουμε γιατί λέει αυτές που είδαμε ήταν για να τις δείχνουν…αφού τους είπαμε να πάνε να κουρεύονται κι’ αυτοί και οι καρέκλες τους, λέμε να πάμε για μπάνιο, θαλάσσιο βέβαια γιατί απ’ το άλλο του γλυκού νερού γιόκ….
Η θάλασσα κανονική, με φιλική διάθεση και αρκετό κόσμο, με τα καλαμπόκια της, τα γυαλιά μαϊμούδες, και τους άλλους επιτηδευματίες της Κυριακής, ύστερα πάμε για φαγητό σε ταβερνάκι, μια που στο σπίτι το νερό νεράκι και τα μελανούρια 2 ημερών πια, στο ψυγείο. Στην ταβέρνα οι μύγες να πεινάνε και εμείς να τρώμε εκ περιτροπής, ο ένας να κουνάει τα χέρια του για να φεύγουν και ο άλλος να τρώει, όταν τέλειωνε ο χρόνος του γινόταν το αντίστροφο, όλη η διαδικασία του φαγητού κράτησε περίπου 4 λεπτά, αφού συμβουλέψαμε τον ιδιοκτήτη να μην αφήνει τις μύγες νηστικές πληρώσαμε ευγενικά και φύγαμε για το άνυδρο σπίτι μας. Ακολουθεί λίγος ύπνος με τον σχετικό ιδρώτα ένας καφές βιαστικός και αναχώρηση , η διαδρομή μόνο μια ώρα καθ’ ότι Εγνατία οδός , αλλά έλα που στην Ελλάδα πρώτα γίνονται τα εγκαίνια και μετά τα έργα ολοκληρώνονται….κλειστή η Εγνατία μέρα Κυριακή λόγω εργασιών συντήρησης και τα πολλά μα πάρα πολλά αυτοκίνητα να επιστρέφουν από τον παλιό δρόμο με βήμα σημειωτόν και η μια ώρα έγινε δυο και βάλε και εγώ τώρα γράφω την ανταπόκρισή μου κι’ αναρωτιέμαι ρε λες να’ χω καμιά συγγένεια στην Κρήτη και να μην την ξέρω? Λέτε να συναντιούνται οι ρίζες μας με τον Επίτιμο?
Τα μελανούρια συνεχίζουν τη ζωή τους στην κατάψυξη και ελπίζουμε κάποτε να συναντηθούμε…..

"Ο δρόμος για τη κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις" ένας τέτοιος δρόμος είναι η ιστορία των Κοινωνικών Συνεταιρισμών Περιορισμένης Ευθύνης στη χώρα μας. Η καλή πρόθεση κατ αρχήν υπήρχε: ήταν να δοθεί από την πολιτεία ένα πλαίσιο νομοθετικά κατοχυρωμένο που θα κάλυπτε την λειτουργία των άτυπων επιχειρήσεων που είχαν στο μεταξύ ξεπηδήσει ανά την Ελλάδα από τα μεγάλα ή μικρότερα ψυχιατρεία, με τη βοήθεια των Ευρωπαϊκών προγραμμάτων, στα πλαίσια της λεγόμενης ψυχιατρικής μεταρρύθμισης και θα επέτρεπε την ανάπτυξή τους.
Ακούγεται πραγματικά περίεργο το κρατικό σύστημα υγείας, στην περίπτωση μας της ψυχιατρικής περίθαλψης, να οργανώνει και να λειτουργεί επιχειρήσεις παντός είδους για άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας. Δεν υπήρχε κανένα πλαίσιο νόμιμης λειτουργίας ενώ, από την άλλη μεριά, η αποκατάσταση αυτών των ανθρώπων δεν μπορούσε να ολοκληρωθεί χωρίς την παράμετρο της εργασίας καθώς όλοι μας γνωρίζουμε την σημασία της αμειβόμενης εργασίας στην καλή ψυχική υγεία όχι μόνο για τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία αλλά και στο γενικό πληθυσμό.
Ψυχιατρική περίθαλψη λοιπόν χωρίς αποκατάσταση δεν νοείται και αποκατάσταση χωρίς αμειβόμενη εργασία πάλι δεν νοείται. Αυτές οι αυτονόητες συνεπαγωγές γίνονται εξαιρετικά δύσκολες και ακατανόητες στις μέρες μας που η ελεύθερη οικονομία βασιλεύει και που το κράτος σταδιακά αποσύρεται από κάθε τι κοινωνικό. Το έλλειμμα αυτό υπάρχει επίσης τόσο στην τοπική αυτοδιοίκηση όσο και στην εκκλησία που αρκείται κυρίως στο φιλανθρωπικό έργο των συσσιτίων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι ψυχικά ασθενείς βρίσκονται στο περιθώριο του περιθωρίου, έχουν υποστεί την ψυχιατρική βία και υφίστανται καθημερινά την απαξία του συνόλου σχεδόν των συνανθρώπων μας, σε μια κοινωνία ατομοκεντρική που όλο και περισσότερο αποστρέφει το πρόσωπο από τα κοινωνικά προβλήματα.
Σ' αυτό το θλιβερό περιβάλλον εμφανίστηκε ο νόμος 2716/99 που εισήγαγε το θεσμό των ΚΟΙΣΠΕ στη χώρα μας. Σε μια χώρα αναλφάβητη σε κάθε τι που αφορά την συνεταιριστική παιδεία και ηθική και σε ένα χώρο ευαίσθητο όπως ο ψυχιατρικός δεν ήταν δύσκολο να ανθίσει η παραπληροφόρηση και να καλλιεργηθούν υψηλές προσδοκίες, δεν ήταν δύσκολο για μια ακόμη φορά οι ασθενείς να τεθούν στο περιθώριο και να αγνοηθούν οι ανάγκες τους, δεν ήταν δύσκολο να επικρατήσει ο κομματισμός και δεν ήταν καθόλου δύσκολο (ίσως ήταν και το ζητούμενο) η πολιτεία να βγάλει για μια ακόμη φορά την ουρά της απ' έξω και η "επιστημονική κοινότητα" θεωρώντας πως το ζήτημα δεν την αφορά (δεν υπάρχουν φαρμακευτικές εταιρίες που προτείνουν εργασία αντί για ψυχοφάρμακα) να το αγνοεί.
Αν πρέπει να αντλήσουμε μια σταγόνα αισιοδοξίας ακούγοντας τους ομιλητές μας (όλοι άνθρωποι με ψυχιατρική εμπειρία) είναι πως επιτέλους διεκδικούν, αρθρώνουν λόγο, δεν τους αρκεί πια το "περιθώριό τους". Σε όσους από μας αυτός ο λόγος φαντάζει οικείος και φυσικός έχουμε μια και μόνη υποχρέωση, να τον ενισχύσουμε και να τον δυναμώσουμε .
Θεσσαλονίκη 7-6-08
Πρόλογος στην ημερίδα "Ο λόγος των αποκλεισμένων" που έγινε στις 7 και 8 Ιουνίου 2008 στη Θεσσαλονίκη.

Παγασητικός

Φώτο από Παγασητικό και δεν μπορώ να μη θυμηθώ πάλι τον Μπακιρζή λέτε να έχω εμονές? Μπα δε...καλές διακοπές ρεεεεεεε! Παλιά το λέγαν παραθέριση αλλά εσεις είστε μικροί που να τα ξέρετε αυτά?

Χορός

εδώ η πίστα. Με θέα το Αιγαίο, προσοχή στα βήματα και θέλω πάθος έ?

το σύστημα

Σας παρακαλώ θερμά να δημοσιεύσετε την παρακάτω επιστολή :

ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΕΡΑΣΜΑ ΑΠ’ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ
«ΕΧΕΙ ΓΟΥΣΤΟ»

Είχα δυο χρόνια να βγω στην T.V. Φέτος δέχτηκα δύο προσκλήσεις. Τη μια, την «έφαγα» στην πρώτη πρόσκληση, πασχαλινό αφιέρωμα της ΕΡΤ 3, στο χώρο, όπου αυλίζονταν οι κρατούμενοι των φυλακών του Γεντί κουλέ, με συμμετοχή Θεσσαλονικιών καλλιτεχνών, όπου τραγούδησα αλλά είπα και δυο αλήθειες για την ιστορία του Γεντί και των πολιτικών και ποινικών φιλοξενουμένων του. Στο μοντάζ τις έσφαξαν, -ακούστηκαν μόνο τα ανώδυνα - (τα κομμένα ονόματα : Λαμπράκης – Αναγνωστάκης - Παγκρατίδης), μάλλον αυτολογοκρίθηκε η εκπομπή από τους υπεύθυνους για «τον φόβο των Ιουδαίων». Δεν ήταν η πρώτη φορά. Συνηθίζονται αυτά στην χαμηλοτάβανη «συμπρωτεύουσα».
Ε, είπα, στην Αθήνα είναι λίγο καλύτερα τα πράγματα. Μα η δεύτερη φόλα ήταν η χαριστική βολή. Εδώ – στην «εθνική», επίσης, τηλεόραση, που ο κάθε πολίτης εξαναγκαστικά την χρυσοπληρώνει - δε μ’ άφησαν ούτε να μιλήσω, ούτε να τραγουδήσω. Ακούστηκαν μόνο οι δύο φράσεις απ’ το πρώτο κουπλέ του τραγουδιού μου «Προσευχή», που αναφέρεται στην Παναγιά των Βλαχερνών της Πόλης κι αμέσως έπεσαν οι τίτλοι. Η αγαπητή μου κυρία Μπήλιω Τσουκαλά μας μεταχειρίστηκε(τόσο την αφεντιά μου, όσο και το σπουδαίο μουσικό σχήμα «Εν χορδαίς») σα μια επίφαση κουλτούρας, ένα πολιτιστικό ντεκόρ στο φινάλε του παραληρηματικού και σκανδαλωδώς γλοιώδους δίωρου δοξαστικού του σούπερ σταρ που φιλοξενούσε προηγουμένως (Εκείνος είχε, ευτυχώς, τον τρόπο να είναι ευγενής). Και υποτίθεται ότι προσκληθήκαμε την 29η Μαΐου, για να τιμήσουμε την Πόλη, με αφορμή τη μνήμη της Άλωσης. Όλα, λοιπόν, ξεπουλημένα. Κανονισμένα και ξεπουλημένα. Δεν καταλογίζω κακή πρόθεση. Τη δουλειά της κάνει η κυρά. Και με συμπαθεί κιόλας. Αλλά είναι απ’ τις συμπάθειες που μπορεί να σε εκθέσουν ανεπανόρθωτα. Κι όχι τόσο εσένα αλλά κυρίως ανθρώπους των οποίων την ευαισθησία –που η φωνή της σπάνια αφήνουν να ακουστεί - κατά κάποιον τρόπο – μαζί με κάποιους άλλους - εκπροσωπείς. Γιατί, όταν παλεύεις μια ζωή για να μη χάσεις το «τίμιον του προσώπου σου», όταν κουβαλάς μέσα σου το «ιδεώδες» δύο πόλεων, της Κωνσταντινούπολης και της Θεσσαλονίκης, όταν συμβαίνει –και όχι τυχαία- να ανήκεις στη μειονότητα των λίγων μάχιμων, αυθεντικών και με πολυμέτωπη και ουσιαστική πολιτιστική προσφορά δημιουργών – έξω από συμφέροντα εταιριών και συναφών κυκλωμάτων - και ζεις σε μια πόλη, που τις τελευταίες δεκαετίες έχει από τους περισσότερους καλλιτέχνες εγκαταλειφθεί (ένα από τα βασικά σημεία που συντελούν στη διαμόρφωση του προσώπου της φασίζουσας και φαρισαϊκής παρακμής, που τελευταία την χαρακτηρίζει), τότε, στην προσβολή του προσώπου σου δεν απαξιώνεσαι ο ίδιος –που, εξάλλου, δεν τους έχεις καμιά ανάγκη- άλλα το άλλο, το καθεαυτού πρόσωπο του πολιτισμού – όχι εκείνο των κονδυλίων, των υπουργείων και των αρπαχτών - αλλά αυτό που χτίζεται από τους δημιουργούς σχεδόν με χειροποίητα υλικά, με άπειρες απλήρωτες εργατοώρες αλλά με πάθος για αληθινή ζωή, ουσία και δημιουργία και κόντρα στις λαμέ φιγούρες, στις οποίες η πλειοψηφία και οι κόλακές της επιδίδονται.

Θεσσαλονίκη 12-6-2008

Θωμάς Κοροβίνης
Συγγραφέας – τραγουδοποιός - φιλόλογος

Αγ.Σοφία

Μοναδικό και θα μοιραζόμαστε για καιρό ακούσματα από δώ